Όταν ξυπνά η νεολαία, τρέμει το σύστημα. Από τη Γαλλία μέχρι την Αλβανία και από το Βέλγιο μέχρι την Ισπανία, μια νέα γενιά βγαίνει στους δρόμους για να υπερασπιστεί το δικαίωμα στη δημόσια παιδεία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι αλλάζει στην Ευρώπη.

Δεν είναι μια ακόμη διαμαρτυρία.

Δεν είναι μια έκρηξη της στιγμής.

Είναι η στιγμή που μια ολόκληρη γενιά αρχίζει να ανακαλύπτει τη συλλογική της δύναμη.

Μαθητές και οι φοιτητές βγαίνουν στους δρόμους με ένα κοινό μήνυμα: Η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα.

Είναι δικαίωμα.

Γι' αυτό η εξουσία φοβάται περισσότερο αυτούς τους νέους απ' όσο φοβάται οποιαδήποτε αντιπολίτευση.

Όταν ξυπνά η νεολαία, αρχίζει να ξυπνά και η κοινωνία.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτών των κινητοποιήσεων είναι η αφετηρία τους.

Οι νέοι δεν βγήκαν στους δρόμους επειδή διάβασαν κάποιο πολιτικό μανιφέστο.

Βγήκαν επειδή ζουν καθημερινά μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και πιο ασφυκτική. Στη Γαλλία περιγράφουν σχολεία με περισσότερους από τριάντα μαθητές ανά τάξη, χιλιάδες χαμένες ώρες λόγω έλλειψης καθηγητών, παλιά κτίρια, εξαντλητικά ωράρια και ένα σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση που αφήνει δεκάδες χιλιάδες νέους χωρίς θέση. Στο Βέλγιο οι μαθητές διαμαρτύρονται για την αύξηση του κόστους των σπουδών, τις περικοπές και τις μεταρρυθμίσεις που περιορίζουν την πρόσβαση στη δημόσια εκπαίδευση. Στην Αλβανία η οργή συνδέεται με τα πανεπιστήμια, το κόστος ζωής, τη διαφθορά, την έλλειψη προοπτικής και την αδυναμία των νέων να φανταστούν ένα μέλλον στον τόπο τους.

Οι διαφορετικές χώρες έχουν διαφορετικές κυβερνήσεις αλλά το πρόβλημα μοιάζει εντυπωσιακά κοινό.

Υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο που αξίζει προσοχής. Στη Γαλλία οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τα υποβαθμισμένα λύκεια των προαστίων.

Σύντομα όμως συνέβη κάτι πρωτοφανές.

Στο πλευρό τους στάθηκαν φοιτητές, καθηγητές, εργαζόμενοι, γονείς, ακόμη και φοιτητές των περίφημων grandes écoles, των πιο ελίτ πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.

Η διαμαρτυρία έπαψε να είναι υπόθεση μιας «προβληματικής νεολαίας». Άρχισε να μετατρέπεται σε κοινωνική συμμαχία.

Και όταν η νεολαία συναντά την εργαζόμενη κοινωνία, η πολιτική εξίσωση αλλάζει.

Δεν είναι τυχαίο ότι επανεμφανίζονται και τα Κίτρινα Γιλέκα, ενώ τα συνδικάτα συμμετέχουν στις κοινές κινητοποιήσεις.

Το μήνυμα ξεπερνά πλέον το σχολείο.

Αγγίζει ολόκληρο το κοινωνικό μοντέλο.

Γι’ αυτό και η τόση πολλή βία απέναντι στους μαθητές… Η αντίδραση του Γαλλικού κράτους δεν περιορίστηκε στον διάλογο.

Χιλιάδες συλλήψεις. Δακρυγόνα.

Σοβαροί τραυματισμοί ανηλίκων.

Πλαστικές σφαίρες.

Χειροβομβίδες κρότου.

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Διεθνής Αμνηστία και ο ΟΗΕ έχουν εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για υπερβολική χρήση βίας απέναντι σε μαθητές.

Το ερώτημα είναι αναπόφευκτο: Τι φοβάται μια εξουσία όταν απέναντί της βρίσκονται δεκαεξάχρονα παιδιά με σχολικές τσάντες; Η απάντηση δεν βρίσκεται στα επεισόδια.

Βρίσκεται στη δυνατότητα των κινητοποιήσεων να γίνουν παράδειγμα.

Η καταστολή δεν απευθύνεται μόνο στους διαδηλωτές.

Απευθύνεται σε όσους σκέφτονται να διαδηλώσουν αύριο.

Πίσω από όλα αυτά διακρίνεται μια βαθύτερη στρατηγική.

Εδώ και δεκαετίες η δημόσια παιδεία πιέζεται να λειτουργεί όλο και περισσότερο με όρους αγοράς.

Λιγότερη κρατική χρηματοδότηση.

Περισσότερη ιδιωτική συμμετοχή.

Αξιολόγηση με οικονομικούς δείκτες.

Ανταγωνισμός ανάμεσα στα σχολεία.

Ακριβότερες σπουδές.

Πιο επισφαλής εργασία για τους νέους εκπαιδευτικούς.

Δεν πρόκειται απλά για οικονομική πολιτική.

Πρόκειται για ‘αλλαγή φιλοσοφίας’. Ο μαθητής μετατρέπεται σταδιακά από πολίτης σε πελάτη.

Και το σχολείο από δημόσιο αγαθό σε υπηρεσία που αγοράζεται.

Το σύστημα θα προσπαθήσει να απορροφήσει την κρίση.

Η ιστορία δείχνει ότι όταν εμφανίζονται τέτοια κινήματα, η εξουσία ακολουθεί συνήθως τρεις δρόμους.

Πρώτα επιχειρεί να τα δυσφημήσει.

Να μιλήσει για ταραξίες.

Για υποκινητές.

Για ακραίους.

Όταν αυτό δεν αρκεί, έρχεται η καταστολή.

Και όταν ούτε αυτή λύνει το πρόβλημα, ανακοινώνονται περιορισμένες παραχωρήσεις. Στη Γαλλία ήδη εξαγγέλθηκαν χιλιάδες νέοι αναπληρωτές καθηγητές και διάλογος για ορισμένα ζητήματα.

Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, παραμένει.

Θα αλλάξει πραγματικά η πολιτική ή θα επιχειρηθεί απλώς να εκτονωθεί η οργή; Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη έχει μια εξαιρετικά αισιόδοξη πλευρά.

Οι νέοι δεν αποσύρονται από τη δημόσια ζωή.

Επιστρέφουν σε αυτήν.

Ανακαλύπτουν τη συλλογική δράση.

Μαθαίνουν ότι η πολιτική δεν είναι μόνο ψήφος κάθε λίγα χρόνια.

Είναι συμμετοχή. Διεκδίκηση. Αλληλεγγύη.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο γεγονός.

Η νεολαία δεν ζητά απλά περισσότερα χρήματα για τα σχολεία.

Ζητά το δικαίωμα να έχει μέλλον.

Και κάθε κοινωνία που αντιμετωπίζει αυτό το αίτημα με γκλομπ αντί για λύσεις, αναδεικνύει κάτι πολύ βαθύτερο από μια εκπαιδευτική κρίση.

Αποκαλύπτει την κρίση του ίδιου του πολιτικού της μοντέλου.

Η αφύπνιση της νεολαίας δεν είναι απειλή για τη δημοκρατία.

Είναι η τελευταία της εφεδρεία.

Οι μαθητές της Γαλλίας, του Βελγίου, της Αλβανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας μάς υπενθυμίζουν κάτι που οι κυβερνήσεις κάνουν, πως ξεχνούν.

Μια κοινωνία μπορεί να μειώνει τους προϋπολογισμούς της παιδείας.

Μπορεί να αυξάνει τις στρατιωτικές δαπάνες.

Μπορεί να χτίζει περισσότερους μηχανισμούς καταστολής.

Όταν, όμως αρχίζει να φοβάται τα παιδιά που ζητούν καλύτερα σχολεία, περισσότερους καθηγητές και αξιοπρεπές μέλλον, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους δρόμους.

Βρίσκεται στο ίδιο το σύστημα που αδυνατεί να πείσει τη νέα γενιά ότι έχει κάτι καλύτερο να της προσφέρει ΦΑΙΑΚΙΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους