Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ιστορία του Ονειρόκοσμου Κεφάλαιο 11 – Δεν σηκώθηκα η ίδια Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που δεν καταλαβαίνουμε πόσο πολύ έχουμε αλλάξει.

Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη.

Δεν ξυπνάς ένα πρωί και αποφασίζεις πως από σήμερα θα είσαι ένας διαφορετικός άνθρωπος.

Απλώς κάποια στιγμή κοιτάζεις πίσω σου και συνειδητοποιείς πως ο άνθρωπος που ήσουν κάποτε δεν είναι πια ο ίδιος.

Κάπως έτσι συνέβη και με μένα.

Εκείνη η χρονιά, με τις τόσες απώλειες, τις αγωνίες και τις στενοχώριες, με είχε γονατίσει.

Προσπαθούσα να κρατηθώ όρθια.

Για μένα, για την οικογένειά μου, για την αδελφή μου που είχε χάσει το παιδί της, για τη Φρόσω που είχε χάσει τον αδελφό της, για τα δικά μου παιδιά που είχαν χάσει έναν άνθρωπο τόσο αγαπημένο, που τον ένιωθαν περισσότερο σαν αδελφό παρά σαν ξάδελφο.

Κυρίως για τον μεγάλο μου γιο, που είχε δεθεί τόσο πολύ μαζί του.

Και μέσα σε όλα αυτά, προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να παρηγορήσω τους ανθρώπους μου.

Μόνο που δεν ήξερα πώς.

Τι να πεις σε μια μάνα που έχασε το παιδί της; Τι να πεις σε μια αδελφή που έχασε τον αδελφό της; Πώς να απαλύνεις τον πόνο των παιδιών σου, όταν κι εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις πού να ακουμπήσεις τον δικό σου; Ήμασταν όλοι πληγωμένοι.

Ευτυχώς, η οικογένειά μας ήταν και παραμένει πολύ δεμένη.

Ο ένας προσπαθούσε να κρατήσει τον άλλον.

Κλαίγαμε μαζί, θυμόμασταν μαζί, δίναμε κουράγιο ο ένας στον άλλον.

Δεν ξεπεράσαμε τις απώλειες.

Δεν νομίζω πως τέτοιες απώλειες ξεπερνιούνται ποτέ πραγματικά.

Μάθαμε όμως σιγά σιγά να συνεχίζουμε τη ζωή μας κουβαλώντας τις μέσα μας.

Κι εγώ, μέσα σε όλα αυτά, έπρεπε να συνεχίσω και τη δουλειά μου.

Όταν λύγισε ο άνθρωπος πίσω από το όνειρο Ο Ονειρόκοσμος είχε περάσει πολλά μέχρι τότε.

Είχε ζήσει τα πιο όμορφα, τα πιο ανθισμένα του χρόνια.

Είχε μεγαλώσει μέσα από την τόλμη, το πείσμα, την αγάπη και την ατελείωτη δουλειά.

Είχαμε ζήσει στιγμές γεμάτες ενθουσιασμό, δημιουργία, καινούργια σχέδια και όνειρα.

Είχαμε όμως περάσει και δύσκολες εποχές.

Οικονομικές κρίσεις, ανασφάλεια, αλλαγές, εμπόδια που πολλές φορές έμοιαζαν ανυπέρβλητα.

Ύστερα ήρθε ο COVID.

Και όμως, ο Ονειρόκοσμος άντεξε.

Όχι μόνο άντεξε, αλλά κατάφερε να βρει έναν καινούργιο δρόμο μέσα από τα διαδικτυακά μαθήματα και τα live της Παρασκευής.

Κάθε φορά που παρουσιαζόταν μια δυσκολία, προσπαθούσα να βρω μια λύση.

Μπορεί να φοβόμουν, μπορεί να αγωνιούσα, μπορεί να μην ήξερα τι θα μας ξημέρωνε η επόμενη ημέρα.

Αλλά πάντα έβρισκα τη δύναμη να συνεχίσω.

Μόνο που εκείνη τη φορά τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Για πρώτη φορά, δεν ήταν οι εξωτερικές δυσκολίες που απειλούσαν να με σταματήσουν.

Ήμουν εγώ που δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου.

Είχα κουραστεί ψυχικά τόσο πολύ, που ένιωθα πως δεν είχα πια τη δύναμη να δώσω στον Ονειρόκοσμο όσα του έδινα τόσα χρόνια.

Και αυτό με πονούσε.

Γιατί ο Ονειρόκοσμος δεν ήταν ποτέ για μένα απλώς μια επιχείρηση.

Ήταν το όνειρό μου.

Ήταν οι κόποι μου, οι αγωνίες μου, οι θυσίες μου, οι χαρές μου.

Ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.

Και ξαφνικά ένιωθα πως δεν μπορούσα να τον φροντίσω όπως ήθελα.

Το χαμόγελο που δεν έσβηνε μπροστά στην κάμερα Κάθε Παρασκευή, όμως, ήμουν εκεί.

Στην ώρα μου, μπροστά στις κάμερες, ανάμεσα στα χρώματα, στα πινέλα και στα υλικά μου.

Ο κόσμος με είχε γνωρίσει χαμογελαστή, με διάθεση για πειράγματα, με όρεξη να δείξω καινούργια πράγματα και να μοιραστώ όσα γνώριζα.

Και δεν ήθελα να του στερήσω τίποτα από όλα αυτά.

Όσο δύσκολα κι αν ήμουν ψυχολογικά, την ώρα του μαθήματος έδινα πάντα τον καλύτερό μου εαυτό.

Δεν έκανα εκπτώσεις στη δουλειά μου.

Δεν έλεγα «σήμερα δεν είμαι καλά, οπότε θα κάνω κάτι πρόχειρο». Όχι.

Αν αποφάσιζα να ανοίξω την κάμερα, το μάθημα θα γινόταν όπως έπρεπε.

Με την ίδια προετοιμασία, την ίδια αγάπη, την ίδια διάθεση να προσφέρω.

Μόνο που όταν έκλειναν οι κάμερες, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.

Υπήρχαν μέρες που ένιωθα εντελώς άδεια.

Πήγαινα στο εργαστήριο, δούλευα σχεδόν μηχανικά, προσπαθούσα να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου και να συνεχίσω την καθημερινότητά μου.

Και κάπου εκεί άρχισα να αισθάνομαι κάτι που δεν είχα αισθανθεί ποτέ μέχρι τότε.

Ότι ο χώρος που τόσο αγαπούσα άρχισε να με πνίγει.

Όταν η χαρά άρχισε να γίνεται βάρος Θυμάμαι με πόση χαρά είχαμε ξεκινήσει τα live.

Πόσο όμορφο ήταν να συναντιόμαστε κάθε εβδομάδα, να ανταλλάσσουμε ιδέες, να μοιραζόμαστε τεχνικές, να γνωρίζουμε ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Σιγά σιγά δημιουργήθηκε μια μεγάλη παρέα.

Γνωριστήκαμε με συναδέλφους, ανοίξαμε τα εργαστήριά μας μέσα από τις οθόνες, μοιραστήκαμε στιγμές από την καθημερινότητά μας.

Και όλο αυτό στην αρχή ήταν πραγματικά όμορφο.

Μόνο που με τον καιρό άρχισα να βλέπω και μια άλλη πλευρά.

Πράγματα που μέχρι τότε δεν με απασχολούσαν άρχισαν ξαφνικά να με ενοχλούν.

Ίσως επειδή ήμουν τόσο ευάλωτη.

Ίσως επειδή είχα κουραστεί να προσπαθώ να είμαι δυνατή για όλους.

Ίσως πάλι επειδή, όταν περνάς τόσο δύσκολες καταστάσεις, αρχίζεις να βλέπεις διαφορετικά όσα συμβαίνουν γύρω σου.

Άρχισα να αισθάνομαι πως η προσφορά μου είχε γίνει για κάποιους κάτι δεδομένο.

Ότι κάθε Παρασκευή έπρεπε να είμαι εκεί, χαμογελαστή, γεμάτη ενέργεια, έτοιμη να μοιραστώ τις γνώσεις μου.

Και φυσικά ήθελα να το κάνω.

Αυτό αγαπούσα.

Αλλά υπήρχαν στιγμές που αναρωτιόμουν αν κάποιοι έβλεπαν πίσω από την κάμερα και τον άνθρωπο. Τη Μαρία.

Εκείνη που μπορεί να γελούσε την ώρα του μαθήματος, αλλά λίγο νωρίτερα να είχε κλάψει.

Εκείνη που μπορεί να παρουσίαζε μια όμορφη δημιουργία, αλλά μέσα της να κουβαλούσε μια τεράστια θλίψη.

Δεν περίμενα από κανέναν να γνωρίζει τι περνούσα κάθε στιγμή.

Ούτε να σταματήσει τη ζωή του για τις δικές μου δυσκολίες.

Ήθελα όμως λίγη κατανόηση.

Και τότε ήρθε κάτι που με πλήγωσε περισσότερο απ' όσο περίμενα.

Οι άνθρωποι που χάθηκαν Υπήρχαν άνθρωποι με τους οποίους είχα αναπτύξει μια πολύ στενή επικοινωνία.

Μιλούσαμε σχεδόν καθημερινά.

Ανταλλάσσαμε μηνύματα, τηλεφωνήματα, κουβέντες για τις δουλειές μας, τις δημιουργίες μας, την καθημερινότητά μας.

Είχα αρχίσει να τους αισθάνομαι δικούς μου ανθρώπους.

Και ξαφνικά, όταν άρχισαν να έρχονται οι απώλειες και οι δυσκολίες στη ζωή μου, κάποιοι από αυτούς χάθηκαν.

Έτσι απλά.

Χωρίς μια εξήγηση.

Χωρίς μια καλημέρα.

Χωρίς ένα «Μαρία, πώς είσαι;». Δεν τους ζήτησα ποτέ τίποτα.

Ούτε βοήθεια, ούτε υποχρεώσεις, ούτε να σηκώσουν τον δικό μου πόνο.

Μια ανθρώπινη κουβέντα μόνο.

Κι όμως, από κάποιους δεν ήρθε ποτέ.

Και θα σας πω κάτι που ίσως ακούγεται παράξενο.

Αυτό το παράπονο το έχω ακόμη.

Όχι γιατί θέλω να επιστρέψουν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου.

Αλλά γιατί πραγματικά θα ήθελα να ξέρω το γιατί.

Τι άλλαξε τόσο ξαφνικά; Πώς γίνεται άνθρωποι που μέχρι χθες μιλούσαν μαζί σου σχεδόν καθημερινά, την επόμενη στιγμή να εξαφανίζονται εντελώς; Δεν έχω απάντηση.

Και ίσως να μη μάθω ποτέ.

Δεν θέλω να κρίνω κανέναν.

Ο καθένας έχει τη ζωή του, τις δυσκολίες του και τους δικούς του λόγους για τις επιλογές του.

Ξέρω μόνο πώς ένιωσα εγώ.

Και εκείνη την περίοδο, που ήμουν ήδη τόσο πληγωμένη, αυτές οι απομακρύνσεις με πόνεσαν περισσότερο απ' όσο θα με πονούσαν κάποια άλλη στιγμή.

Άρχισα να αναρωτιέμαι για πολλά.

Για τις σχέσεις που δημιουργούμε μέσα από μια οθόνη.

Για το πόσο εύκολα μπαίνουν κάποιοι άνθρωποι στην καθημερινότητά μας.

Για το πόσο δύσκολο είναι μερικές φορές να ξεχωρίσεις μια πραγματική φιλία από μια όμορφη επικοινωνία.

Και κυρίως για το πόσο πολύ είχα αφήσει τον εαυτό μου να επηρεάζεται από όλα αυτά.

Η σκέψη να τα σταματήσω όλα Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα πολύ σοβαρά να σταματήσω.

Όχι να κλείσω τον Ονειρόκοσμο.

Αυτό δεν μπορούσα καν να το φανταστώ.

Ήθελα όμως να απομακρυνθώ από όλη αυτή τη διαδικτυακή παρουσία.

Να σταματήσω τα live, τα βίντεο, την καθημερινή επαφή μέσα από τις οθόνες.

Να μείνω στο εργαστήριό μου, με τα χρώματα, τα πινέλα και τις δημιουργίες μου.

Εκεί όπου πάντα ένιωθα ασφαλής.

Εκεί όπου δεν χρειαζόταν να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.

Το σκέφτηκα πολλές φορές.

Και ίσως, αν ήμουν μόνη μου σε όλο αυτό, να το είχα κάνει.

Ευτυχώς όμως δεν ήμουν μόνη.

Γιατί υπήρχε και μια άλλη πλευρά του Ονειρόκοσμου.

Η πιο όμορφη.

Εκείνοι που έμειναν Μέσα σε όλη αυτή τη δύσκολη περίοδο υπήρχαν άνθρωποι που δεν έφυγαν ποτέ.

Άνθρωποι που ήταν κοντά μου από τα πρώτα βήματα των live και εξακολουθούσαν να βρίσκονται εκεί.

Που είχαν γνωρίσει τον Ονειρόκοσμο στις όμορφες στιγμές του, αλλά έμειναν και στις δύσκολες.

Άνθρωποι που με έπαιρναν τηλέφωνο, μου έστελναν ένα μήνυμα, με ρωτούσαν πώς είμαι.

Που με άκουγαν όταν είχα ανάγκη να μιλήσω.

Που μου έλεγαν να μην εγκαταλείψω όσα είχα χτίσει. «Μαρία, μην τα παρατήσεις». «Δεν αξίζει να χαλάσεις αυτό που δημιούργησες με τόσο κόπο». «Υπάρχει κόσμος που σε αγαπάει, που περιμένει τα μαθήματά σου, που χαίρεται να δημιουργεί μαζί σου». Και είχαν δίκιο.

Γιατί όσο εγώ στεκόμουν στις απογοητεύσεις μου, υπήρχαν τόσοι άλλοι άνθρωποι που μου έδειχναν καθημερινά την αγάπη τους.

Άνθρωποι που δεν είχαν πάψει να πιστεύουν σε μένα, ακόμη κι όταν εγώ δυσκολευόμουν να βρω τη δύναμη να συνεχίσω.

Και κάπου εκεί άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά.

Γιατί να αφήσω τις απογοητεύσεις να μου στερήσουν κάτι που αγαπούσα τόσο πολύ; Γιατί να εγκαταλείψω ένα όνειρο που είχα χτίσει με τόση προσπάθεια; Και κυρίως, γιατί να στερήσω από τον εαυτό μου και από εκείνους τους ανθρώπους τη χαρά της δημιουργίας; Όχι.

Δεν ήθελα να τελειώσει έτσι αυτή η διαδρομή.

Ως εδώ, Μαρία Δεν μπορώ να σας πω πως υπήρξε μια μαγική στιγμή που όλα άλλαξαν.

Ούτε πως ξύπνησα ένα πρωί και ξαφνικά ένιωσα καλά.

Ο πόνος δεν φεύγει έτσι.

Οι απώλειες δεν ξεχνιούνται.

Οι απογοητεύσεις δεν σβήνουν επειδή αποφασίζεις να συνεχίσεις.

Κάποια στιγμή όμως ένιωσα πως έπρεπε να σταματήσω να αφήνω όλα όσα συνέβαιναν γύρω μου να με επηρεάζουν τόσο βαθιά.

Σαν να χτύπησε μέσα μου ένα καμπανάκι. «Ως εδώ, Μαρία». «Πέρασες τόσα πολλά.

Πόνεσες, λύγισες, έφτασες στον πάτο.

Αλλά δεν μπορείς να μείνεις εκεί». Και τότε θυμήθηκα ποια ήμουν.

Θυμήθηκα τη γυναίκα που κάποτε τόλμησε να κυνηγήσει ένα όνειρο.

Που ξεκίνησε χωρίς να ξέρει πού θα την οδηγήσει αυτή η διαδρομή.

Που αντιμετώπισε δυσκολίες, κρίσεις, απογοητεύσεις και κάθε φορά έβρισκε έναν τρόπο να προχωρήσει.

Πού είχε πάει εκείνη η Μαρία; Δεν είχε χαθεί.

Ήταν ακόμη εκεί.

Απλώς είχε κουραστεί.

Είχε πληγωθεί τόσο πολύ, που για ένα διάστημα είχε ξεχάσει τη δύναμή της.

Και αποφάσισα να την ξαναβρώ.

Όχι για να αποδείξω κάτι σε κανέναν.

Ούτε για να γίνω σκληρή ή αδιάφορη.

Δεν ήθελα να χάσω την καλοσύνη μου.

Δεν ήθελα να πάψω να προσφέρω, να μοιράζομαι, να βοηθάω.

Αυτά ήταν και παραμένουν κομμάτι του χαρακτήρα μου.

Ήθελα όμως να μάθω να προστατεύω λίγο περισσότερο τον εαυτό μου.

Να μην αφήνω κάθε λόγο, κάθε συμπεριφορά, κάθε απογοήτευση να μου στερεί την ηρεμία μου.

Να μπορώ να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, τη δουλειά μου και όσα είχα δημιουργήσει.

Και κυρίως να μη χάνω από τα μάτια μου εκείνο που είχε πραγματικά σημασία.

Την οικογένειά μου.

Τους ανθρώπους που με αγαπούσαν.

Τη δημιουργία.

Και τον Ονειρόκοσμο.

Δεν σηκώθηκα η ίδια Σιγά σιγά άρχισα να ξαναπαίρνω τα πάνω μου.

Δεν έγινε εύκολα.

Ούτε γρήγορα.

Αλλά κάθε μέρα προσπαθούσα λίγο περισσότερο.

Τα live συνέχισαν να γίνονται με την ίδια αγάπη και την ίδια φροντίδα.

Οι δημιουργίες μου δεν σταμάτησαν ποτέ.

Ίσως μάλιστα εκείνη την περίοδο να έβαζα ακόμη περισσότερη ψυχή μέσα στα έργα μου.

Γιατί η δημιουργία εξακολουθούσε να είναι το καταφύγιό μου.

Μόνο που κάτι είχε αλλάξει μέσα μου.

Δεν έβλεπα πια όλα τα πράγματα όπως παλιά.

Δεν θεωρούσα δεδομένο ότι κάθε άνθρωπος που μπαίνει στη ζωή μας θα μείνει.

Δεν μπέρδευα τόσο εύκολα την καθημερινή επικοινωνία με τη βαθιά φιλία.

Και άρχισα να καταλαβαίνω πως δεν χρειάζεται να δίνεις σε όλους την ίδια θέση στην καρδιά σου.

Αυτό δεν σημαίνει πως σταμάτησα να αγαπώ τους ανθρώπους.

Το αντίθετο.

Άρχισα να εκτιμώ ακόμη περισσότερο εκείνους που ήταν πραγματικά δίπλα μου.

Εκείνους που δεν χρειάζονταν καθημερινά τηλεφωνήματα ή ατελείωτες κουβέντες για να μου δείξουν ότι νοιάζονταν.

Εκείνους που ήταν εκεί χωρίς να περιμένουν τίποτα.

Και μέσα από όλη αυτή τη διαδρομή κατάλαβα κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ο Ονειρόκοσμος είχε αντέξει τόσα χρόνια γιατί εγώ δεν σταμάτησα να πιστεύω σε αυτόν.

Εκείνη τη φορά όμως συνέβη κάτι διαφορετικό.

Όταν εγώ δυσκολεύτηκα να πιστέψω πως μπορούσα να συνεχίσω, υπήρξαν άνθρωποι που πίστεψαν για μένα.

Και με βοήθησαν να ξανασταθώ στα πόδια μου.

Δεν θα πω πως έγινα καλύτερος άνθρωπος μέσα από τον πόνο.

Δεν ξέρω αν ο πόνος μάς κάνει καλύτερους.

Ξέρω όμως πως μας αλλάζει.

Κι εμένα με άλλαξε.

Με έκανε να δω διαφορετικά τις σχέσεις, τις προτεραιότητες, την αξία του χρόνου και των ανθρώπων.

Με έκανε να καταλάβω πως δεν χρειάζεται να είμαι δυνατή κάθε στιγμή.

Πως έχω κι εγώ δικαίωμα να λυγίζω.

Αρκεί να μη ξεχνώ πως μπορώ να ξανασηκωθώ.

Και τελικά σηκώθηκα.

Όχι όπως ήμουν πριν.

Με τις ίδιες αναμνήσεις, με τις ίδιες πληγές, με ανθρώπους που θα μου λείπουν για πάντα.

Αλλά και με μια διαφορετική ματιά στη ζωή.

Με περισσότερη επίγνωση για όσα αξίζουν πραγματικά.

Με περισσότερη αγάπη για εκείνους που έμειναν.

Και με την ίδια, αστείρευτη αγάπη για τη δημιουργία.

Για τον κόσμο του Ονειρόκοσμου Σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω σε εκείνη την περίοδο, σκέφτομαι πόσο κοντά έφτασα στο να εγκαταλείψω ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.

Και πόσο ευγνώμων είμαι που δεν το έκανα.

Γιατί αν είχα σταματήσει τότε, θα είχα στερήσει από τον εαυτό μου τόσες όμορφες στιγμές που ακολούθησαν.

Και ίσως να μην είχα ανακαλύψει ποτέ πόσα ακόμη μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μαζί.

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που έμειναν δίπλα μου.

Που με στήριξαν χωρίς να το ζητήσω.

Που μου θύμισαν πως άξιζε να συνεχίσω.

Που δεν είδαν μόνο τη δημιουργό πίσω από την κάμερα, αλλά και τον άνθρωπο.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω ονόματα.

Εκείνοι ξέρουν.

Και θέλω να ξέρουν πως δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Όσο για εκείνους που κάποια στιγμή χάθηκαν από τη ζωή μου, το παράπονο μπορεί να υπάρχει ακόμη, αλλά δεν θέλω να το κουβαλάω σαν βάρος.

Κρατάω τις όμορφες στιγμές που μοιραστήκαμε και συνεχίζω.

Γιατί τελικά έμαθα πως δεν έχει σημασία πόσοι άνθρωποι βρίσκονται γύρω σου όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Σημασία έχει ποιοι μένουν όταν δυσκολεύουν.

Και ο Ονειρόκοσμος είχε ανθρώπους που έμειναν.

Ανθρώπους που τον αγάπησαν, που μεγάλωσαν μαζί του, που έγιναν κομμάτι της ιστορίας του.

Και κάπου εκεί κατάλαβα πως άξιζε να συνεχίσω.

Όχι για να αποδείξω ότι μπορούσα.

Όχι για να αποδείξω ότι δεν με λύγισαν οι δυσκολίες.

Αλλά γιατί υπήρχαν άνθρωποι με τους οποίους ήθελα ακόμη να μοιραστώ τόσα πολλά.

Δεν συνέχισα μόνο για τον Ονειρόκοσμο.

Συνέχισα για τον κόσμο του Ονειρόκοσμου.

Και ίσως εκείνη η δύσκολη περίοδος, που για λίγο με έκανε να πιστέψω πως όλα έφταναν στο τέλος τους, να ήταν τελικά η αρχή για κάτι καινούργιο.

Κάτι που τότε δεν μπορούσα ακόμη να φανταστώ.

Μια καινούργια διαδρομή, που θα γεννιόταν μέσα από την ανάγκη μου να κρατήσω κοντά μου όσα είχαν πραγματική αξία. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία… Μαζί δημιουργούμε – μαζί εξελισσόμαστε. Μαρία Γκρατς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους