Επέτειος της πρώτης νίκης του Ανδρέα Παπανδρέου σήμερα (18-10-1981). Την έζησα ως έφηβος. Έγιναν τραγικά λάθη από την κυβέρνηση της «αλλαγής». Αν όμως συγκρίνουμε το επίπεδο ζωής τότε, με το αδιέξοδο...
Επέτειος της πρώτης νίκης του Ανδρέα Παπανδρέου σήμερα (18-10-1981). Την έζησα ως έφηβος.
Έγιναν τραγικά λάθη από την κυβέρνηση της «αλλαγής». Αν όμως συγκρίνουμε το επίπεδο ζωής τότε, με το αδιέξοδο, βαλτώδες σήμερα, η κατάθλιψη επιτείνεται. Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο, δεν υπήρξε τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον μια τόσο απελπιστική κατάσταση, που φέρνει στον νου την «εποχή των τεράτων», κατά την έκφραση του Γκράμσι.
Παρακολουθούμε άφωνοι την κατάρρευση της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της κοινωνικής συνοχής, των αξιών, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, του βιοτικού επιπέδου.
Βλέπω κάποιους να ελεεινολογούν τις εξεγέρσεις στην Ευρώπη, αποδίδοντάς τες «στους μετανάστες». Λες και η αντικατάσταση των πληθυσμών δεν σχεδιάστηκε από υπαλληλίσκους των ελίτ, σαν τον Μακρόν, τον Στάρμερ, την Μέρκελ, την φον ντερ Λάιεν και τον Μητσοτάκη.
Μια τέτοια Ευρώπη, που φέρνει την σύγκλιση και το ανακάτεμα με τον τρίτο κόσμο, δεν την θέλω.
Στα δικά μας, χαιρετίζω τα θετικά λόγια του Λαζόπουλου για τον Αντώνη Σαμαρά.
Όπως επιμένω τόσα χρόνια να λέω, η διάκριση σήμερα δεν γίνεται μεταξύ δεξιάς, αριστεράς και κέντρου.
Αλλά ανάμεσα σε όρθιους και προσκυνημένους της παγκοσμιοποίησης και της «νέας τάξης πραγμάτων». Όπου τα «πράγματα» είμαστε βέβαια όλοι εμείς!
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους