Η Γαλλία βυθίζεται, μπροστά στα μάτια μας, σε μια βία που δεν αναζητά πια άλλο σκοπό πέρα από την ίδια της την ύπαρξη. Η κρίση έχει δώσει τη θέση της στο χάος και, πλέον, ολόκληρη η πορεία της...
Η Γαλλία βυθίζεται, μπροστά στα μάτια μας, σε μια βία που δεν αναζητά πια άλλο σκοπό πέρα από την ίδια της την ύπαρξη.
Η κρίση έχει δώσει τη θέση της στο χάος και, πλέον, ολόκληρη η πορεία της πολιτικής μας ζωής φαίνεται να έχει ξεφύγει από τον άξονά της. Οι Γάλλοι έχουν την, δικαιολογημένη, αίσθηση ότι δεν κυβερνώνται πια.
Και την ακόμα πιο σοβαρή αίσθηση ότι παρακολουθούν ταυτόχρονα την κατάρρευση του Κράτους και τη διάλυση της κοινωνίας.
Όταν βλέπουμε αυτές τις ανυπόφορες εικόνες συγκρούσεων στους δρόμους μας, στην Τουλούζ, τη Λυών, τη Μασσαλία και το Παρίσι, όπως και σε τόσες άλλες πόλεις· όταν βλέπουμε να καίγονται ή να λεηλατούνται δημόσιοι χώροι που ενσαρκώνουν τη Δημοκρατία μας· όταν αντιλαμβανόμαστε την ατελείωτη επιθυμία εκδίκησης που τρέφει το θέαμα του χάους, μια και μόνη σκέψη επιβάλλεται: η Γαλλία παραδίδεται στη γοητεία της βίας.
Εγκαταλείπεται σε αυτήν.
Φαντασιώνει τον εμφύλιο πόλεμο σε βαθμό που κινδυνεύει να τον κάνει πραγματικότητα.
Σε αυτή την υπόθεση, κανένα στρατόπεδο δεν μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι αμόλυντο.
Η βία γεννά βία.
Είναι μια σπειροειδής πορεία από την οποία οι έθνη βγαίνουν μόνο με βαθιά τραύματα.
Γι’ αυτό ακριβώς, ο καθένας από εμάς πρέπει να αντισταθεί στον πειρασμό.
Στον φόβο.
Στον θυμό.
Ο καθένας από εμάς πρέπει να αναζητήσει με ψυχραιμία συλλογικές και δημιουργικές απαντήσεις σε αυτή την κατάσταση που δεν είναι ούτε καινούργια — ας θυμηθούμε την 1η Δεκεμβρίου 2018 — ούτε τελειωμένη, γιατί αισθανόμαστε καλά ότι αυτές οι βιαιότητες εντάσσονται σε έναν αδελφοκτόνο αγώνα μεταξύ των άκρων, που συνθλίβει τη ειρηνική Γαλλία και απειλεί να κυριαρχήσει στην πολιτική μας ζωή για αρκετά χρόνια.
Είναι ένα έγκλημα κατά της κοινωνικής, πολιτικής και εδαφικής ειρήνης.
Άρα, ας αντισταθούμε στο πνεύμα της βίας.
Αυτό είναι το μήνυμα που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να απευθύνει στους Γάλλους απόψε κιόλας.
Αυτή η ανησυχία να διαφυλάξουμε την ειρήνη όσο ακόμα είναι καιρός, είναι η εμπειρία και ο αγώνας όλης μου της ζωής, τόσο στα διεθνή όσο και στα εθνικά ζητήματα.
Ακούω τους πολλούς εκκλήσεις των πολιτικών ηγετών για αποφασιστικότητα.
Είναι απαραίτητη.
Αλλά όταν αυτή δείχνει μόνο μια πιο βίαιη απάντηση στη βιαιότητα, γίνεται ένα εύκολο και απρόσεκτο σύνθημα.
Τι σημαίνει άραγε τότε, παρά μια υπερβολική κλιμάκωση της βίας και μια κλιμάκωση από την οποία δεν θα βγούμε σύντομα; Ακούω επίσης τις λιγότερες εκκλήσεις εκείνων που λένε: «Είναι δόξα των αρχών· αυτές προκάλεσαν, δεν προέβλεψαν σωστά, βιαιοπραγήσαν». Αυτή η απάντηση είναι εξίσου απρόσεκτη, και μάλιστα κυνική.
Δεν είναι ώρα να αποδυναμώσουμε ακόμα περισσότερο ένα Κράτος ήδη τόσο ανίσχυρο.
Ας αρνηθούμε την παγίδα.
Ας βάλουμε στην άκρη τις διαφορές μας και ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας γύρω από το ουσιαστικό: να σώσουμε τη δημοκρατία μας, να αποκαταστήσουμε το Κράτος μας, να υπερασπιστούμε την Πολιτεία Δικαίου και να προστατεύσουμε τον κοινό μας οίκο, που απειλείται από την κλιματική ανατροπή.
Η απάντηση, όπως συχνά στην άσκηση της διακυβέρνησης, συνοψίζεται σε μια λέξη: η ψυχραιμία.
Μόνο αυτή θα μας επιτρέψει να βγούμε από αυτή τη σπειροειδή πορεία της βίας.
Δύο ταυτόχρονες απαιτήσεις μας επιβάλλονται σήμερα: στάση πυρός· η δύναμη πρέπει να παραμείνει στο νόμο: να ενώσουμε γύρω από το ουσιαστικό.. Στάση πυρός, γιατί πρόκειται πρώτα απ’ όλα να σβήσουμε τη φωτιά, να αποτρέψουμε νέα δράματα να συμβούν.
Η δύναμη πρέπει να παραμείνει στο νόμο, γιατί η δικαιοσύνη θα πρέπει να ρίξει φως στα γεγονότα, να καθορίσει τις ευθύνες και να τιμωρήσει αυστηρά τα σοβαρά αδικήματα που διαπράχθηκαν. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι ηγέτες της παλιάς πλειοψηφίας έχουν προφανώς μεγάλη ευθύνη στην υποβάθμιση του Κράτους μας.
Αλλά σήμερα δεν είναι ώρα δίκης.
Σήμερα, η ώρα είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας μαζί για να αποτρέψουμε το αύριο να είναι ακόμα πιο βίαιο.
Σήμερα πρέπει να συσπειρωθούμε και να συγκαλέσουμε Γενικές Στάσεις της Δημοκρατίας, συγκεντρώνοντας τις πολιτικές, κοινωνικές, συνεταιριστικές και πολιτιστικές δυνάμεις για ένα ανακλαδικό σάλτο της Δημοκρατίας. Dominique de Villepin ©️ Photo : Ivan Valerio
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους