Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην πολιτική, οι λέξεις δεν είναι κενές περιεχομένου· ενίοτε έχουν συνέπειες, όχι μόνο γι’ αυτούς που τις εκστομίζουν, αλλά και για εκείνους που αυτές «εξυπηρετούν». Ακόμη μεγαλύτερο βάρος έχει η σιωπή όταν επιβάλλεται μια ξεκάθαρη αποδοκιμασία λόγων και αυτή αποφεύγεται επιμελώς.

Αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα με τις επιθέσεις ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στον Αλέξη Τσίπρα κατά του Νίκου Ανδρουλάκη και στελεχών του ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι μόνον ότι διατυπώθηκαν χυδαίοι χαρακτηρισμοί, αλλά και ότι δεν υπήρξε σαφής και ανεπιφύλακτη καταδίκη τους από τον αρχηγό που ζητεί να εμφανιστεί ως φορέας νέου πολιτικού ήθους.

Μια γενική δήλωση ότι «δεν επιτίθεμαι σε κανέναν» δεν αρκεί και αποτελεί απλώς υπεκφυγή.

Ούτε μπορεί να βαφτίζεται πολιτική γενναιότητα η αποποίηση ευθύνης με επιχείρημα ότι η γραφίδα ανήκει στον συντάκτη.

Ασφαλώς ο καθένας ευθύνεται για όσα γράφει, αλλά και ο πολιτικός αρχηγός ευθύνεται για το περιβάλλον που διαμορφώνει και για το αν θεωρεί αποδεκτό να μετατρέπεται η διαφωνία σε υβρεολόγιο.

Οταν δεν αποδοκιμάζεις καθαρά, αφήνεις την εντύπωση ότι ανέχεσαι και βολεύεσαι με αυτό που, άλλωστε, ήταν και πρακτική της προηγούμενης θητείας σου.

Δεν μπορεί να ξεχαστούν οι άγριες βιαιοπραγίες κατά του Κωστή Χατζηδάκη και του Απόστολου Κακλαμάνη στο κέντρο της Αθήνας, που όχι μόνον δεν αποδοκιμάστηκαν τότε, αλλά σχεδόν επαινέθηκαν οι φυσικοί αυτουργοί.

Υστερα από αυτή την κακόγουστη αθλιότητα, ήρθε και η σουρεαλιστική δήλωση του κ. Τσίπρα ότι «δεν συγκυβέρνησε ποτέ με τη Δεξιά». Εδώ κανείς προσπαθεί για να μην πέσει κάτω από τα γέλια.

Θα μπορούσε, βεβαίως, να είναι ανέκδοτο, καθώς η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ και τον Πάνο Καμμένο ήταν μάλλον παρεξήγηση και κάποιος… σωσίας με το ίδιο όνομα βρέθηκε συγκυβερνήτης.

Η πραγματικότητα με τον συγκεκριμένο κυβερνητικό εταίρο και τις συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές έφτασαν τη χώρα στο χείλος της αβύσσου.

Θέλουν να τις ξεχάσουμε, αλλά δεν γίνεται… Οι πολίτες άκουσαν πολλές φορές μεγάλα λόγια για ήθος, ενότητα και προοδευτική ευθύνη, αλλά οι μεγαλόστομες διακηρύξεις δεν μπορούν να διαγράψουν την πραγματικότητα.

Ο κ. Τσίπρας βλέπει ότι η μάχη για τη δεύτερη θέση μάλλον δεν πάει καλά και γι’ αυτό έχει νεύρα, πολλά νεύρα, κάνοντας το ένα λάθος μετά το άλλο.

Κατά τα λοιπά, ο ίδιος είναι προφανές ότι όχι μόνο δεν μπορεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά έως ένα βαθμό λειτουργεί υπέρ του όταν συμπεριφέρεται ως πολιτική… ανεμοδούρα. Το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης, που διεκδικούν τη δεύτερη θέση με σοβαρό πρόγραμμα παρά τις υπερβολές, έχουν κατανοήσει πλέον ότι δεν μπορεί να χαρίζονται στον κ. Τσίπρα, γι’ αυτό δεν αφήνουν πλέον τίποτε αναπάντητο.

Αυτή η σύγκρουση θα είναι προφανώς αδυσώπητη έως τις εκλογές και θα κερδίσει εκείνος που η πολιτική του θα είναι πιο κοντά στις πραγματικές ανάγκες και δυνατότητες της χώρας.

Η εποχή του ακραίου λαϊκισμού και της χυδαιότητας λογικά έχει παρέλθει, καθώς μόνο δεινά σώρευσε στον τόπο.

Ο κ. Ανδρουλάκης, μάλιστα, αυτή την εβδομάδα, με συνέντευξή του (ραδιόφωνο ΣΚΑΪ), έβαλε τα πράγματα στη θέση τους με τη δήλωση ότι «πρωθυπουργός γίνεται ο αρχηγός του πρώτου κόμματος». Ξεκαθαρίζοντας τα αυτονόητα, έβαλε τέλος και στα σενάρια περί κυβέρνησης των ηττημένων, που ψελλίζουν διάφοροι «εκτός τόπου» θαυμαστές του κ. Τσίπρα οι οποίοι παριστάνουν τους ειδικούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους