Η Γαλλία δεν γράφει μόνο τη δική της ιστορία – Προαναγγέλλει τις κρίσεις του κόσμου Newpost.gr Από τη Γαλλική Επανάσταση και τον Μάη του ’68 έως τις σημερινές κοινωνικές εξεγέρσεις, η Γαλλία...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι συγκρούσεις της αποκαλύπτουν τις αντιφάσεις της δημοκρατίας και προειδοποιούν για όσα μπορεί να ακολουθήσουν στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο.

Η ιστορία της Γαλλίας δεν είναι απλώς η ιστορία ενός ευρωπαϊκού έθνους.

Είναι, σε πολλές κρίσιμες στιγμές, η συμπυκνωμένη ιστορία των αντιφάσεων που διαμόρφωσαν τον σύγχρονο κόσμο.

Από τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι τις σημερινές κοινωνικές αναταράξεις, η χώρα λειτουργεί σαν πολιτικό εργαστήριο, όσα εκρήγνυνται στο Παρίσι συχνά αποκαλύπτουν ρήγματα που διαπερνούν ολόκληρη την Ευρώπη.

Δεν σημαίνει ότι η Γαλλία καθορίζει κάθε ιστορική εξέλιξη.

Σημαίνει ότι οι μεγάλες συγκρούσεις της εποχής, ανάμεσα στην ελευθερία και την εξουσία, την ισότητα και τα προνόμια, την κοινωνία και το κράτος, εκδηλώνονται εκεί με ιδιαίτερη ένταση.

Η επανάσταση που άλλαξε τον κόσμο Το 1789 δεν έπεσε απλώς μια μοναρχία.

Αμφισβητήθηκε η ίδια η πηγή της πολιτικής νομιμοποίησης.

Η εξουσία έπαψε να θεωρείται κληρονομικό δικαίωμα και η λαϊκή κυριαρχία μετατράπηκε σε επαναστατική αρχή.

Ελευθερία, ισότητα, δικαιώματα: έννοιες που ξεπέρασαν τα γαλλικά σύνορα, επηρέασαν λαούς και ενέπνευσαν κινήματα.

Η ιστορία, όμως, αρνήθηκε την εύκολη εξιδανίκευση.

Η επανάσταση της ελευθερίας γνώρισε την «Τρομοκρατία» και ακολούθησε η αυτοκρατορία του Ναπολέοντα.

Η χώρα των δικαιωμάτων του ανθρώπου δημιούργησε παράλληλα μια αποικιακή αυτοκρατορία, στερώντας από άλλους λαούς εκείνα που διακήρυττε ως οικουμενικές αξίες.

Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο δίδαγμα, οι υψηλές διακηρύξεις δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους δημοκρατική διακυβέρνηση.

Η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται στην εφαρμογή τους, ιδίως όταν συγκρούονται με ισχυρά συμφέροντα.

Από τις κοινωνικές επαναστάσεις στον Μάη του ’68 Οι επαναστάσεις του 1848, η Παρισινή Κομμούνα του 1871 και ο Μάης του 1968 ανέδειξαν μια δεύτερη αντίφαση.

Η κατοχύρωση πολιτικών δικαιωμάτων δεν συνεπάγεται αυτόματα κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι εργαζόμενοι και οι νέοι δεν απαιτούσαν απλώς δικαίωμα ψήφου, αλλά αξιοπρεπείς όρους ζωής, συμμετοχή και δυνατότητα να καθορίζουν το μέλλον τους. Ο Μάης του ’68 δεν ήταν μόνο μια εξέγερση φοιτητών.

Ήταν μια συνολική αμφισβήτηση της εξουσίας στο πανεπιστήμιο, στην εργασία, στην οικογένεια.

Και, χωρίς να αποτελεί την αποκλειστική αφετηρία της παγκόσμιας αμφισβήτησης, συμπύκνωσε το πνεύμα μιας γενιάς που αρνήθηκε να κληρονομήσει αδιαμαρτύρητα τους κανόνες των προηγούμενων.

Στον 20ό αιώνα, η γαλλική εμπειρία αποκάλυψε ξανά τα διλήμματα της Δύσης.

Η ήττα του 1940, το καθεστώς του Βισύ και η Αντίσταση έθεσαν το ερώτημα τι σημαίνει πατριωτισμός όταν ένα κράτος υποτάσσεται στον αυταρχισμό.

Αργότερα, ο πόλεμος της Αλγερίας έφερε στην επιφάνεια το κόστος της αποικιοκρατίας και τις αντιφάσεις ενός έθνους που διακήρυττε την αυτοδιάθεση, αλλά δυσκολευόταν να την αναγνωρίσει στους άλλους. Η Γαλλία δεν πρόσφερε πάντα τις σωστές απαντήσεις.

Ανέδειξε όμως, συχνά με δραματικό τρόπο, τα σωστά ερωτήματα.

Η σημερινή κρίση και η χαμένη υπόσχεση της ευημερίας Σήμερα η Γαλλία αντιμετωπίζει μια διαφορετική, αλλά συγγενική κρίση.

Η οικονομική ανασφάλεια, η πίεση στις δημόσιες υπηρεσίες, η δυσαρέσκεια των νέων και οι πολιτικές συγκρούσεις δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Οι κινητοποιήσεις στους δρόμους δεν εξαντλούνται σε μια διαφωνία για συγκεκριμένα κυβερνητικά μέτρα.

Αναδεικνύουν την απόσταση ανάμεσα στις προσδοκίες της κοινωνίας και στις δυνατότητες, ή στις προτεραιότητες, της πολιτικής εξουσίας.

Το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό κοινωνικό συμβόλαιο υποσχέθηκε ότι κάθε γενιά θα μπορούσε να ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη.

Σταθερή εργασία, δημόσια παιδεία, κοινωνική προστασία, άνοδος του βιοτικού επιπέδου.

Σήμερα αυτή η υπόσχεση μοιάζει λιγότερο βέβαιη.

Η μεσαία τάξη πιέζεται, οι νέοι δυσκολεύονται να σχεδιάσουν το μέλλον τους και τα κράτη επικαλούνται δημοσιονομικούς περιορισμούς την ώρα που οι πολίτες απαιτούν περισσότερη ασφάλεια.

Η κρίση της δημοκρατίας δεν γνωρίζει σύνορα Εδώ αρχίζει η βαθύτερη πολιτική κρίση.

Όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι ψηφίζουν χωρίς να αλλάζει η καθημερινότητά τους, η δυσπιστία δεν στρέφεται μόνο εναντίον μιας κυβέρνησης.

Στρέφεται εναντίον ολόκληρου του συστήματος εκπροσώπησης.

Η απογοήτευση γίνεται οργή και η οργή προσφέρει έδαφος σε ακραίες ή αντισυστημικές απαντήσεις που υπόσχονται εύκολες λύσεις. Η Γαλλία, με την άνοδο της ακροδεξιάς, την αποδυνάμωση παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων και τη δυσκολία συγκρότησης σταθερών πλειοψηφιών, προβάλλει αυτή την ευρωπαϊκή αγωνία με ιδιαίτερη καθαρότητα.

Η ιστορία της δεν διδάσκει ότι κάθε κοινωνική ένταση οδηγεί αναπόφευκτα σε επανάσταση.

Διδάσκει ότι όταν οι θεσμοί δεν προσαρμόζονται στις ανάγκες της κοινωνίας, η κρίση εμπιστοσύνης μπορεί να εξελιχθεί σε κρίση νομιμοποίησης.

Και αυτή είναι η ουσιαστική προειδοποίηση για την Ευρώπη, αλλά και για την Ελλάδα.

Το ζήτημα δεν είναι να φοβηθούν οι κυβερνήσεις τη διαμαρτυρία.

Είναι να καταλάβουν τι την τροφοδοτεί.

Διότι η δημοκρατία δεν απειλείται από τους πολίτες που διεκδικούν να ακουστούν.

Απειλείται όταν οι πολίτες καταλήγουν να πιστεύουν ότι κανείς δεν τους ακούει.

Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η Γαλλία ετοιμάζει μια νέα επανάσταση.

Είναι αν η Ευρώπη θα προλάβει να αλλάξει, πριν οι κοινωνίες της πάψουν να πιστεύουν ότι μπορεί να αλλάξει μέσα από τη δημοκρατία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους