Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα κλάψαμε πολλοί για τη Μιλού. Για τον Γρηγόρη της, που αποχαιρετά το κορίτσι του, την παρέα του σε όλα, την ψυχή που γέμιζε την καθημερινότητά του με ζωή.

Αλλά και για όλους εμάς που έχουμε ένα ή παραπάνω ζώα στο σπίτι, που έχουμε αγαπήσει ένα πλάσμα με όλη μας την καρδιά και που, όσο κι αν προσπαθούμε να μη σκεφτόμαστε αυτή τη στιγμή, κάποτε θα έρθει... Η μέρα που θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου δεν θα τρέχει προς το μέρος μας, δεν θα μας περιμένει πίσω από την πόρτα, δεν θα κουνάει ουρά στο άκουσμα της φωνής μας, δεν θα ζητάει το χάδι μας, δεν θα γεμίζει με την παρουσία του τις πιο απλές, καθημερινές στιγμές μας.

Η μέρα που θα ανοίξουμε την πόρτα και το σπίτι θα έχει αλλάξει για πάντα.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος όσων αγαπάμε τα ζώα.

Δε τη συναντήσαμε όλοι από κοντά, αλλά επειδή ο Γρηγόρης μάς άνοιξε ένα μικρό παράθυρο στη ζωή τους, την νιώσαμε κοντά μας.

Εδώ και χρόνια μοιραζόταν μαζί μας τις περιπέτειές της, τις βουτιές της στη θάλασσα που τόσο αγαπούσε, τις βόλτες της, τις καινούργιες φιλίες που έκανε σε κάθε της έξοδο, εκείνη την αστείρευτη περιέργεια με την οποία ανακάλυπτε τον κόσμο.

Και να σας πω την αλήθεια, προτιμούσα να δω στο κινητό μου άλλη μια βουτιά της Μιλού παρά τις ανοησίες της κάθε τυχάρπαστης influencer.

Κάπου εκεί ανάμεσα στα βίντεο, η Μιλού έγινε και δική μας αγαπημένη.

Ένα αξιολάτρευτο πλάσμα που μπορούσε να μας φτιάξει τη μέρα χωρίς να κάνει τίποτα περισσότερο από το να είναι ο εαυτός του.

Έτσι κάνουν τα ζωάκια άλλωστε, δεν παριστάνουν τίποτα άλλο ποτέ.

Και μας κατακτούν σε λίγα λεπτά.

Πέρυσι, όταν μιλούσα με τον Γρηγόρη για ένα αφιέρωμα που έκανα στη Μιλού, μου περιέγραφε την πρώτη τους συνάντηση, «Ήταν τόσο μικρό που χωρούσε στην παλάμη μου, αλλά είχε ταπεραμέντο από τότε! Από την πρώτη στιγμή που μπήκε στο σπίτι έδωσε μια άλλη ενέργεια στο χώρο». Ένα μικρό πλάσμα, που κατάφερε να αλλάξει τόσο πολλά.

Γιατί έτσι συμβαίνει όταν ένα ζώο σου έρχεται.

Αλλάζει τις συνήθειές σου, τον ύπνο σου, τα πρωινά σου, τα βράδια, τις εξόδους, τις εκδρομές σου, τον τρόπο που μετράς τον χρόνο, ακόμη και το πώς αντιλαμβάνεσαι την αγάπη.

Αλλάζουν όλα! Ο πρώτος καιρός με ένα κουτάβι, όπως μου είχε πει, δεν ήταν πάντα εύκολος.

Παπούτσια, τσάντες, ακόμη και έπιπλα θυσιάστηκαν στην περιέργεια της Μιλού.

Μου τα έλεγε και γελούσε. «Το χάρηκα σε κάθε βήμα.

Έτσι κι αλλιώς το πάνω χέρι στη σχέση μας το έχει εκείνη» μου έλεγε.

Μέχρι το χθεσινό «αχ ρε Μιλουκάκι» του Γρηγόρη στην παραλία, με την «κοντή» αγάπη του αγκαλιά, να κοιτά το ατελείωτο της θάλασσας που τόσο αγάπησε.

Και μέχρι σήμερα που η Μιλού έφυγε από τη ζωή.

Και μαζί με τη θλίψη για εκείνη, υπάρχει και μια μεγάλη αγκαλιά για τον Γρηγόρη.

Για τις ώρες που θα μοιάζουν ατελείωτες, για το σπίτι που θα έχει διαφορετική όψη, για τις συνήθειες που θα συνεχίσουν να υπάρχουν από συνήθεια, για το βλέμμα που θα ψάχνει εκεί όπου μέχρι χθες βρισκόταν εκείνη.

Μόνο ένα πράγμα να θυμάται ο Γρηγόρης και να σκεφτόμαστε όλοι που έχουμε ζώα.

Ήταν μια ολόκληρη ζωή μέσα στη ζωή του.

Κι αυτό θα είναι για πάντα σπουδαίο! Όσοι έχουμε ζώα και ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάς ένα πλάσμα που δεν μπορεί να σου υποσχεθεί πόσα χρόνια θα μείνει κοντά σου, σήμερα φοβηθήκαμε λίγο περισσότερο.

Σκεφτήκαμε τα δικά μας ζώα, τα δικά μας σπίτια, τις δικές μας αγκαλιές.

Τα κοιτάξαμε λίγο διαφορετικά.

Τα αγκαλιάσαμε πιο σφιχτά, τα νιώσαμε πιο δυνατά.

Σήμερα άνοιξε πάλι η συζήτηση γύρω από τα ζώα μας.

Είδα βίντεο, διάβασα αναρτήσεις, άκουσα ανθρώπους που ένιωσαν την ανάγκη να μιλήσουν για τις δικές τους απώλειες.

Ας τους χαρίσουμε λοιπόν όσες περισσότερες βόλτες μπορούμε.

Όσα χάδια προλάβουμε.

Όσες θάλασσες, όσες αγκαλιές, όσες μικρές περιπέτειες χωράει η ζωή μας.

Ας μην αφήνουμε για αύριο τη χαρά που μπορούμε να μοιραστούμε μαζί τους σήμερα.

Γιατί εκείνα δεν ξέρουν πόσος χρόνος τους απομένει.

Ξέρουν μόνο ότι είμαστε ο κόσμος τους.

Κι εμείς έχουμε την ευλογία να είμαστε ο δικός τους.

Γρηγόρη, μακάρι να μπορούσαμε να σου πάρουμε λίγο από τον πόνο.

Μακάρι να υπήρχε κάτι που θα έκανε αυτή τη μέρα λιγότερο σκληρή.

Δεν υπάρχει, όμως, τίποτε που να μπορεί να μετρήσει ή να αντικαταστήσει την αγάπη που μοιραστήκατε. «Ελπίζω να βρισκόμαστε σε όλες τις ζωές» έγραψε και είναι τόσο δυνατή αυτή η ευχή! Μακάρι να ισχύει για όλους μας.

Δεν μπορεί τόση αγάπη να χάνεται έτσι απλά.

Κάπου θα βρίσκεται.

Κάπου στον αέρα θα περιφέρεται, ανάμεσα στα κύματα, στις αναμνήσεις και σε όλα εκείνα τα μικρά θαύματα που αφήνουν πίσω τους τα ζώα όταν περνούν από τη ζωή μας. Μέχρι να συναντηθούμε ξανά

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους