Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αθηνά Κακούρη* /ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (17.10.2026): Το μαύρο χρώμα του Εμφυλίου Πριν από λίγες ημέρες, στο Πανεπιστήμιο Πατρών οργανώθηκε ημερίδα με τίτλο «Εμφύλιοι Πόλεμοι, ιστορία, μνήμη και αναπαράσταση». Το θέμα είναι αχανές, αρχίζοντας από τον ορισμό τού τι αποτελεί εμφύλιο και τι όχι.

Στην ημερίδα της Πάτρας τίποτα γενικό δεν συζητήθηκε.

Ακούστηκαν πολλές ανακοινώσεις – μερικές υψηλοτάτου επιπέδου, άλλες πολύ λιγότερο και μερικές ατυχείς.

Ολες αφορούσαν στον δικό μας Εμφύλιο, δηλαδή στις επανειλημμένες προσπάθειες του Κομμουνιστικου Κόμματος Ελλάδος να καταλάβει διά των όπλων την εξουσία, μια μακρά και αιματηρή σύγκρουση δεκαετιών, για την οποία υπάρχει ήδη ογκώδης βιβλιογραφία, που διαρκώς εμπλουτίζεται.

Το ακροατήριο όμως ήταν φοιτητές και εκ των πραγμάτων σε αυτούς απευθυνόταν.

Αλλά τι ξέρουν αυτοί οι νέοι για τις τραγικές εκείνες δεκαετίες; Τι ξέρουν γενικότερα από την Ιστορία μας; Τους λέει κάτι «το αντιτορπιλικόν “Αδρίας”»; Ξέρουν πότε προσαρτήθηκε η Θεσσαλία και πώς; Πάω στοίχημα πως δεν ξέρουν καν ποιος τέθηκε επικεφαλής του νεότερου ελληνικού κράτους. Η Ιστορία μας είναι θλιβερά παραμελημένη.

Εκτός του «1821», έγινε ποτέ κάποιο συνέδριο για τις πάμπολλες ένδοξες στιγμές του λαού μας; Προς τι, λοιπόν, ένα συνέδριο για μια φάση συμφοράς και αθλιοτήτων; Για να φρονιματιστούμε; Πώς; Αφού σε καμία στιγμή δεν δόθηκε το πλαίσιο: Πότε άρχισε αυτός ο «εμφύλιος», πώς και μέχρι πότε και γιατί συνεχίστηκε και πώς τερματίστηκε· ότι τον αριθμό των νεκρών και την έκταση των ερειπίων που άφησε πίσω του κανένας σημερινός δεν μπορεί καν να τα φανταστεί.

Σε ανακοινώσεις που αγγίζουν εκείνη τη χαίνουσα ακόμη πληγή, άτοπες είναι οι ειρωνείες για το Παλάτι και πολύ επικίνδυνη η περιπτωσιολογία που ερεθίζει το τυφλό θυμικό.

Με δέος αγγίζει κανείς τον εφιάλτη εκείνων των ετών, που μας κόστισε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πόλεμο στη νεότερη Ιστορία μας: Εθνικός στρατός: νεκροί 70.000. Δημοκρατικός Στρατός(του ΚΚΕ): νεκροί 38.000.

Εκτελέστηκαν και από τις δύο πλευρές 5.000 άνδρες και γυναίκες. 30.000-50.000 παιδιά έχασαν τις εστίες τους και πολλά τους γονείς τους. 750.000 πολίτες έμειναν άστεγοι (οι αριθμοί αμφιλέγονται ακόμη, αλλά πάντως είναι τραγικοί). Οι απώλειες σε περιουσίες και οι ζημίες ξεπέρασαν εκείνες της γερμανοϊταλικής Κατοχής.

Και το χειρότερο: μετά τη συντριβή του Δημοκρατικού Στρατού (Αύγ. 1949), ο Παρτσαλίδης (πρόεδρος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης), προφανώς με εντολή του Ζαχαριάδη που βρισκόταν στο παραπέτασμα, εξήγγειλε τη νέα πολιτική του ΚΚΕ. «Ο Δημοκρατικός Στρατός δεν κατέθεσε τα όπλα, αλλά μονάχα τα έθεσε παρά πόδα». Δήλωσε δηλαδή ότι συνεχίζει τον πόλεμο.

Και έτσι οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις επί 25 χρόνια τηρούσαν όλο τον κρατικό μηχανισμό τους σε εγρήγορση, πράγμα που ανέκοπτε την ομαλή λειτουργία των κοινοβουλευτικών θεσμών και τέλος διευκόλυνε τη δικτατορία των συνταγματαρχών να τους καταργήσει.

Το 1974 ο Καραμανλής νομιμοποίησε το ΚΚΕ.

Αλλαξε αυτό τίποτα στο βαθύτατο τραύμα της απώλειας των 120.000 νέων, ανδρών και γυναικών, που σκοτώθηκαν τότε εκατέρωθεν; Και των περισσότερων από 40.000 ορφανεμένων παιδιών που ανατράφηκαν στις παιδουπόλεις; Ευτύχημα ήταν ότι στην ημερίδα των Πατρών αναφέρθηκε επανειλημμένως ο Παλμίρο Τολιάτι, αρχηγός του Κ.Κ. Ιταλίας, που αρνήθηκε να αιματοκυλίσει τη χώρα του και ενέταξε το ισχυρότατο μεταπολεμικά κόμμα του στη λειτουργία του ιταλικού κράτους, τη θεσμική. * Η κ. Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους