Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Εύσωμη γυναίκα ζητείται για ακίνδυνο πείραμα, ηλικία αδιάφορη, αλλά με σφιχτό δέρμα.

Φωτογραφίες απαραιτήτως». Ποιος θα μπορούσε ν' αναζητεί γυναίκα με τέτοια προσόντα; Τι είδους πείραμα θ' απαιτούσε τέτοιες προδιαγραφές; Καρπός της φαντασίας του 'Αρθουρ Μίλερ (17/10/1915- 10/2/2005), η παραπάνω αγγελία κρύβεται σ' ένα από τα διηγήματα της συλλογής “Παρουσία” (μετ. Α. Κορτώ, Καστανιώτης) που ο σπουδαίος αμερικανός δραματουργός έγραψε βαδίζοντας προς τα ενενήντα και τα οποία δημοσιεύτηκαν το 2007, δύο χρόνια μετά το θάνατό του.

Έξι χαμηλόφωνες ιστορίες, νοτισμένες από ερωτικούς χυμούς, όπου τον τόνο δεν δίνει τόσο ο κοινωνικός περίγυρος όσο τα σκαμπανευάσματα της ψυχής, το βάσανο της φθοράς, η επιθυμία γι' απολογισμούς.

Στη μέση περίπου της καριέρας του, το 1966, έπειτα από πολλούς θριάμβους -«Ηταν όλοι τους παιδιά μου», «Ο θάνατος του εμποράκου», «Οι μάγισσες του Σάλεμ», «Ψηλά απ' τη γέφυρα»- σε συνέντευξή του στο «Paris Review» ο Μίλερ ομολογούσε πως κυριευόταν από ενοχές όποτε …παραστρατούσε προς την πεζογραφία.

Είχε την αίσθηση πως στον πεζό λόγο υπάρχουν περισσότερα περιθώρια για λάθη απ' ό,τι στον θεατρικό. «Ισως πρόκειται για ψευδαίσθηση», συμπλήρωνε, αλλά «όταν γράφω διηγήματα, λέω στον εαυτό μου πως ο μόνος λόγος του που το κάνω είναι επειδή εκείνη την ώρα δεν γράφω κάποιο έργο». Τα ίδια ισχυριζόταν και στα 73 του, έχοντας ζήσει ακόμη έναν θρίαμβο, άλλης τάξεως, χάρη στην αυτοβιογραφία του “Στη δίνη του χρόνου” (επίσης από τον Καστανιώτη). «Το θέατρο είναι πολύ απαιτητικό είδος», επέμενε. «Σε κάθε έργο υπάρχουν όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις - η δράση είναι που μετράει». Κι όμως, με περίσσευμα ευφυΐας, σοβαρότητας και χιούμορ είχε μόλις αφηγηθεί έναν ωκεανό από προσωπικές αναμνήσεις και ιστορικά γεγονότα, δίνοντας το πορτρέτο μιας Αμερικής ικανής για τα καλύτερα και τα χειρότερα ταυτόχρονα, μιας χώρας σκληρής, συναρπαστικής, κωμικοτραγικής, γελοίας, αλλά και σπουδαίας.

Ο 'Αρθουρ Μίλερ έγραψε κι άλλα -αμετάφραστα στα ελληνικά- διηγήματα πέρα από αυτά της «Παρουσίας», ενώ το 1946 είχε δημοσιεύσει το «The hook», ένα από τα πρώτα αμερικανικά μυθιστορήματα γύρω από τον αντισημιτισμό, ευελπιστώντας ν' αναχαιτίσει το φούντωμα του φαινομένου, καθώς πολλοί χρέωναν στους Εβραίους την εμπλοκή των ΗΠΑ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο ίδιος στο ξεκίνημά του φιλοδοξούσε ν' αλλάξει τον κόσμο με τα γραπτά του, αλλά στο λυκόφως της ζωής του είχε συνειδητοποιήσει πως κάτι τέτοιο είναι σχεδόν ακατόρθωτο.

Εξακολουθούσε ωστόσο να πιστεύει πως ο ρόλος της τέχνης είναι ν' αναδεικνύει την αλήθεια, την αλήθεια που το σύστημα φροντίζει να κουκουλώνει.

Για τον 'Αρθουρ Μίλερ ο καλλιτέχνης και το σύστημα δεν μπορούσαν να είναι ποτέ στο ίδιο στρατόπεδο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους