Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν ο Θεός τα έπλασε όλα με σοφία, όπως μας λένε, τότε ας μας εξηγήσουν ποια ακριβώς σοφία κρύβεται πίσω από ένα παιδί που παλεύει με τον καρκίνο.

Όχι με τα γνωστά θρησκευτικά τσιτάτα, όχι με το εύκολο «ο Θεός έχει τα σχέδιά του», ούτε με το ακόμη πιο βολικό «αυτό δεν το έκανε ο Θεός». Θέλω μια κανονική απάντηση, από αυτές που στέκονται απέναντι στη λογική και δεν εξαφανίζονται μόλις τους κάνεις μια δύσκολη ερώτηση.

Γιατί όταν συμβαίνει κάτι όμορφο, ο Θεός παίρνει τα εύσημα.

Όταν ένα παιδί θεραπεύεται, έγινε θαύμα.

Όταν όμως ένα παιδί πεθαίνει από μια φρικτή ασθένεια, τότε ο Θεός ξαφνικά δεν έχει καμία ευθύνη, οι δρόμοι του είναι ανεξιχνίαστοι και εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε το σχέδιό του.

Δηλαδή, όταν τα πράγματα πάνε καλά, έχουμε θεϊκή παρέμβαση, αλλά όταν πηγαίνουν τραγικά, έχουμε ανεξήγητο μυστήριο.

Βολικότατο σύστημα. Ο Θεός να παίρνει όλη τη δόξα και να μην του χρεώνεται ποτέ τίποτα.

Και ας αφήσουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Ο παιδικός καρκίνος δεν είναι τιμωρία, ούτε δοκιμασία που μπορούμε να αποδείξουμε ότι έστειλε κάποιος Θεός.

Είναι μια πραγματική ασθένεια, με βιολογικούς μηχανισμούς που η επιστήμη μελετά για να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει.

Οι γιατροί δεν κάθονται δίπλα σε ένα παιδί περιμένοντας να αποκαλυφθεί κάποιο θεϊκό σχέδιο.

Ερευνούν, δοκιμάζουν θεραπείες και παλεύουν να σώσουν μια ζωή.

Και κάθε πρόοδος που πετυχαίνουν έρχεται μέσα από γνώση, έρευνα και ανθρώπινη προσπάθεια.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι πιστοί έχουν δικαίωμα να βρίσκουν παρηγοριά στην πίστη τους.

Φυσικά και έχουν.

Το ερώτημα είναι γιατί παρουσιάζουν έναν παντοδύναμο, παντογνώστη και απόλυτα αγαθό δημιουργό ως αυτονόητη εξήγηση ενός κόσμου γεμάτου πόνο, ενώ όταν τους ζητάς να εξηγήσουν αυτόν τον πόνο, καταφεύγουν στο «δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον Θεό». Αν δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα σχέδιά του, τότε με ποια λογική είστε τόσο βέβαιοι ότι όλα όσα συμβαίνουν αποτελούν μέρος ενός σοφού και αγαθού σχεδίου; Πώς γνωρίζετε ότι υπάρχει σχέδιο, όταν κάθε τραγωδία που το αμφισβητεί μετατρέπεται αυτομάτως σε μυστήριο που δεν επιτρέπεται να εξετάσουμε; Δεν περιμένω από κανέναν να έχει όλες τις απαντήσεις.

Περιμένω όμως να έχει την εντιμότητα να παραδέχεται πότε δεν γνωρίζει.

Γιατί άλλο πράγμα η προσωπική πίστη και άλλο να παρουσιάζεις τις πεποιθήσεις σου ως αποδεδειγμένη αλήθεια.

Και κάτι τελευταίο.

Όταν ένα παιδί υποφέρει, δεν χρειάζεται να του εξηγήσουμε ότι ο πόνος του εξυπηρετεί κάποιο αόρατο σχέδιο.

Χρειάζεται γιατρούς, φάρμακα, έρευνα, φροντίδα και ανθρώπους που θα κάνουν ό,τι μπορούν για να το σώσουν.

Αν θέλουμε να μιλάμε για αγάπη, ας την αποδεικνύουμε με πράξεις και όχι με εύκολες εξηγήσεις για τα βάσανα των άλλων.

Γιατί αν η σοφία ενός δημιουργού είναι τόσο ακατανόητη ώστε να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε το σχέδιό του από μια ανείπωτη τραγωδία, τότε δεν έχουμε αποδείξει ότι όλα γίνονται με σοφία.

Έχουμε απλώς παραδεχτεί ότι δεν γνωρίζουμε γιατί συμβαίνουν.

Και το να παραδέχεσαι ότι δεν γνωρίζεις είναι πολύ πιο έντιμο από το να βαφτίζεις τον πόνο σοφία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους