Ιόνιο: τι αξίζει περισσότερο, η εξόρυξη ή η θάλασσά μας; Αυτή τη στιγμή έχουμε τη δημόσια διαβούλευση για τη Μελέτη Περιβαλλοντικών και κοινωνικών Επιπτώσεων της ερευνητικής γεώτρησης «Ασωπός-1» στο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η διαβούλευση είναι ανοιχτή έως τις 23 Σεπτεμβρίου 2026.

Δεν είναι μια τυπική διαδικασία.

Είναι η στιγμή που οι πολίτες και οι τοπικές κοινωνίες μπορούν να πουν επίσημα αν θεωρούν ότι το συγκεκριμένο έργο είναι συμβατό με το μέλλον του τόπου τους.

Οφείλουμε να κάνουμε μια απλή ερώτηση.

Τι έχουμε να κερδίσουμε και τι έχουμε να χάσουμε; Το Ιόνιο δεν είναι μια άδεια θάλασσα που περιμένει να «αξιοποιηθεί». Είναι ήδη ένας τεράστιος οικονομικός πόρος.

Είναι ο τουρισμός.

Είναι τα ξενοδοχεία, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα εστιατόρια, τα σκάφη, οι καταδύσεις, οι θαλάσσιες εκδρομές, οι μικρές επιχειρήσεις των νησιών.

Είναι χιλιάδες άνθρωποι που ζουν άμεσα ή έμμεσα από μια θάλασσα καθαρή, όμορφη και ελκυστική.

Το 2025 τα ιόνια νησιά έφεραν περίπου 1,9 δισ. ευρώ από τον εισερχόμενο τουρισμό, δηλαδή περίπου το 8,4% των τουριστικών εσόδων της χώρας και μέσα σε αυτή την Περιφέρεια, η Κέρκυρα αποτελεί τον μεγαλύτερο τουριστικό προορισμό (54%). Κι αυτό ακριβώς είναι το παράδοξο.

Έχουμε μια οικονομία που ήδη λειτουργεί χάρη στη θάλασσα και εξετάζουμε να βάλουμε μέσα σε αυτήν μια δραστηριότητα που, σε περίπτωση σοβαρού ατυχήματος, μπορεί να πλήξει ακριβώς αυτό από το οποίο ζούμε. Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» επισημαίνει εδώ και χρόνια αυτή την αντίφαση: η αξία του Ιονίου δεν βρίσκεται μόνο κάτω από τον βυθό του, αλλά και πάνω από αυτόν — στη βιοποικιλότητα, στην τουριστική οικονομία που στηρίζεται στην ποιότητα του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Σε σχετικές αναλύσεις για το Ιόνιο επισημαίνεται ότι ο τουρισμός αποτελεί βασική οικονομική δραστηριότητα των ιόνιων νησιών και ότι η ρύπανση από εξόρυξη, άντληση και μεταφορά υδρογονανθράκων μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα ενδεχόμενο ατύχημα.

Η περιοχή έχει ήδη πιέσεις.

Η αυξανόμενη τουριστική δραστηριότητα, η ναυσιπλοΐα, οι ιχθυοκαλλιέργειες και άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες επιβαρύνουν σταδιακά ένα οικοσύστημα που δεν είναι ανεξάντλητο.

Παρα την οικολογική αξία που εξακολουθεί να διατηρεί το εσωτερικό του Ιονίου, υπάρχουν ήδη απώλειες και πιέσεις σε φυσικά στοιχεία της περιοχής.

Πόσο περισσότερο πρέπει να πιέσουμε αυτή τη θάλασσα πριν καταλάβουμε ότι η αξία της βρίσκεται ακριβώς στο ότι παραμένει ζωντανή και καθαρή; Υπάρχει ένας ακόμη παράγοντας που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, η γεωλογία. Το Ιόνιο βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Ελληνικού Τόξου, μιας από τις πιο ενεργές σεισμοτεκτονικές ζώνες της Ευρώπης.

Επιστημονικές μελέτες χαρακτηρίζουν την περιοχή των Ιονίων ως την πιο σεισμικά ενεργή περιοχή της Ελλάδας και μία από τις πιο σεισμογενείς περιοχές της Ευρώπης.

Αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για μια περιοχή όπου η σεισμικότητα και η σύνθετη υποθαλάσσια γεωλογία πρέπει να αποτελούν βασικά στοιχεία κάθε εκτίμησης κινδύνου.

Κι εδώ πρέπει να θυμηθούμε και τη φωνή ανθρώπων που γνωρίζουν αυτή τη θάλασσα όσο λίγοι. Ο Δρ. Αλέξανδρος Φραντζής, βιολόγος ωκεανογράφος και πρόεδρος του Ινστιτούτου κητολογικών Ερευνών «Πέλαγος», έχει μελετήσει για δεκαετίες τις φάλαινες και τα δελφίνια στις ελληνικές θάλασσες.

Ο ίδιος έχει επισημάνει τη μεγάλη σημασία του Ελληνικού Τόξου για τους φυσητήρες και τα άλλα κητώδη, ενώ το 2019 ήταν μεταξύ των επιστημόνων που υπέγραψαν έκκληση για προστασία της Ελληνικής Τάφρου από τις εξορύξεις υδρογονανθράκων.

Μαζί του, την ίδια έκκληση υπέγραφαν συνολικά 100 επιστήμονες και διεθνώς αναγνωρισμένοι επιστημονικοί φορείς και οργανώσεις.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι ακόμη.

Η περιοχή γύρω από το Block 2 δεν είναι περιβαλλοντικά «κενή». Η ίδια η περιβαλλοντική τεκμηρίωση του Block 2 καταγράφει πολλές περιοχές Natura 2000 στην ευρύτερη περιοχή, μεταξύ άλλων τα Διαπόντια Νησιά, την περιοχή Παξών και Αντιπάξων και την ευρύτερη θαλάσσια περιοχή τους, τις Λιμνοθάλασσες Αντινιώτη και Κορισσίων, την Αλυκή Λευκίμμης, καθώς και τα νησιά Λαγούδια.

Δηλαδή μιλάμε για προστατευόμενες περιοχές που βρίσκονται πολύ κοντά σε μια δραστηριότητα που θέλουν να πραγματοποιήσουν στη θάλασσα.

Μετά έρχεται το ερώτημα του «κι αν γίνει το ατύχημα;» Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό, δεν χρειάζεται να κάνουμε υποθέσεις.

Αρκεί να κοιτάξουμε τον Κόλπο του Μεξικού.

Στις 20 Απριλίου 2010, η εξέδρα Deepwater Horizon εξερράγη.

Έντεκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Η εξέδρα καταστράφηκε και η διαρροή από το πηγάδι συνεχίστηκε για 87 ημέρες.

Σχεδόν τρεις ολόκληρους μήνες.

Για σχεδόν τρεις μήνες το πετρέλαιο έβγαινε ανεξέλεγκτα από τον βυθό, μέχρι να καταφέρουν τελικά να σταματήσουν τη ροή.

Συνολικά διέρρευσαν περίπου 134 εκατομμύρια γαλόνια πετρελαίου.

Το πετρέλαιο επηρέασε περισσότερα από 43.000 τετραγωνικά μίλια θάλασσας και πάνω από 1.300 μίλια ακτογραμμής.

Το το πιο τρομακτικό είναι ότι δεν μιλάμε για ένα πρόβλημα που τελείωσε όταν σταμάτησε η διαρροή.

Οι επιστήμονες χρειάστηκαν χρόνια για να καταγράψουν τις ζημιές, να παρακολουθήσουν την αποκατάσταση των οικοσυστημάτων και να σχεδιάσουν έργα αποκατάστασης.

Οι επιπτώσεις αφορούσαν ψάρια, θαλάσσιες χελώνες, θαλάσσια θηλαστικά, πουλιά, κοράλλια και παράκτιους υγροτόπους.

Εδώ βρίσκεται η ουσία για το Ιόνιο. Η Deepwater Horizon λειτουργούσε σε βάθος περίπου 1.500 μέτρων. Στο Block 2 μιλάμε επίσης για δραστηριότητα σε πολύ μεγάλο θαλάσσιο βάθος.

Για την περιοχή του Block 2 έχει σημασία ότι βρίσκεται στο βορειοδυτικό Ιόνιο, όπου το επίσημο υλικό για το Block 2 δίνει θαλάσσια βάθη περίπου 800–1.200 μέτρων.

Μιλάμε δηλαδή για εντελώς διαφορετικές συνθήκες από εκείνες που συναντάμε σε πολύ ρηχότερες περιοχές, όπως η Θάσος, όπου τα βάθη που αναφέρονται για τις σχετικές δραστηριότητες είναι της τάξης των 30–50 μέτρων.

Δεν είναι η ίδια θάλασσα, δεν είναι το ίδιο βάθος, δεν είναι ίδιοι οι κίνδυνοι και δεν είναι οι ίδιες επιχειρησιακές συνθήκες.

Στο συγκεκριμένο σημείο της γεώτρησης, τα θαλάσσια ρεύματα και ο καιρός είναι επίσης σημαντικοί παράγοντες.

Όπως αναφέρει και η περιβαλλοντική μελέτη, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.

Γιατί, αν συμβεί ένα σοβαρό ατύχημα, η ρύπανση δεν θα μείνει μόνο γύρω από την πλατφόρμα.

Τα ρεύματα και οι καιρικές συνθήκες θα τη μεταφέρουν σε μεγαλύτερη περιοχή προς την περιοχή Των Διαποντίων, της Κέρκυρας και των Παξών…. Αν χρειάστηκαν σχεδόν τρεις μήνες για να σταματήσει μια ανεξέλεγκτη διαρροή σε βάθος 1.500 μέτρων, πόσο σίγουροι είμαστε ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ένα αντίστοιχο περιστατικό στα περίπου 1.000 μέτρα του Ιονίου; Αξίζει να πάρουμε αυτό το ρίσκο σε μια περιοχή που ήδη παράγει πλούτο από τη θάλασσα; Γιατί αν χαθεί ένας τουριστικός προορισμός, δεν αντικαθίσταται εύκολα…. Αν πληγεί η εικόνα, το brand, του Ιονίου ως καθαρού και μοναδικού προορισμού, δεν διορθώνεται με μια διαφημιστική καμπάνια, ούτε με rebranding… Αν μια πετρελαιοκηλίδα φτάσει στις ακτές, δεν υπάρχει κουμπί επαναφοράς.

Το φυσικό κεφάλαιο του Ιονίου είναι ήδη εδώ.

Το χρησιμοποιούμε κάθε καλοκαίρι.

Το επισκέπτονται εκατομμύρια άνθρωποι.

Δημιουργεί εισόδημα και θέσεις εργασίας χωρίς να χρειάζεται να τρυπήσουμε τον βυθό.

Η εξόρυξη, αντίθετα, είναι μια επιλογή που δημιουργεί ένα νέο ρίσκο πάνω σε μια οικονομία που ήδη εξαρτάται από την καθαρή θάλασσα.

Γι’ αυτό η συζήτηση δεν πρέπει να είναι πόσο πετρέλαιο ή φυσικό αέριο θα βρούμε.

Πρέπει να είναι πόσα είμαστε διατεθειμένοι να ρισκάρουμε για να το βγάλουμε; ……. Αν πιστεύουμε ότι το Ιόνιο αξίζει περισσότερο ως ζωντανή θάλασσα, τουριστικός προορισμός, και φυσικός πλούτος παρά ως πεδίο εξόρυξης, τότε τώρα είναι η στιγμή να το πούμε.

Όχι όταν έρθει το γεωτρύπανο.

Όχι όταν θα γίνει το ατύχημα.

Όχι όταν θα ψάχνουμε πώς θα καθαρίσουμε τις ακτές. ΤΩΡΑ!!! Γιατί το Ιόνιο δεν είναι ένα οικόπεδο.

Είναι η οικονομία, ο φυσικός πλούτος, η ζωή και το μέλλον των ανθρώπων του… via Σοφια Κατεχη Αδαμη 🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️🏴‍☠️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους