Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο αριθμός 666 (εξακόσια εξήντα έξι) ταξίδεψε μέσα στους αιώνες φορτωμένος με φόβους, προφητείες και θρησκευτικούς συμβολισμούς.

Άλλοι τον θεώρησαν απειλή, άλλοι μυστήριο και άλλοι προειδοποίηση.

Κανείς, όμως, δεν υπολόγισε τους Σπουδαρχίδηδες.

Διότι οι Σπουδαρχίδηδες δεν είναι ένας άνθρωπος.

Είναι ολόκληρο ανθρώπινο είδος, χωρίς ιδιαίτερη πατρίδα, χωρίς συγκεκριμένη εποχή και χωρίς ανάγκη διαβατηρίου.

Γεννιούνται παντού.

Στα πανεπιστήμια, όπου η γνώση καμιά φορά υποκλίνεται στον τίτλο.

Στις ακαδημίες, όπου ορισμένοι μετρούν περισσότερες διακρίσεις απ' όσες ιδέες έχουν γεννήσει.

Στα λογοτεχνικά σαλόνια, όπου κάποιοι στεφανώνουν ο ένας τον άλλον, ώσπου να μη διακρίνεται ποιος είναι ο ποιητής και ποιος το στεφάνι.

Στην πολιτική, όπου οι υποσχέσεις ανακηρύσσονται έργα προτού ακόμη πραγματοποιηθούν.

Στους θεσμούς, όπου η μετριότητα μπορεί να φορέσει την τήβεννο της αυθεντίας και να απαιτήσει χειροκρότημα.

Δεν πρόκειται για ανθρώπους που στερούνται υποχρεωτικά γνώσεων ή ικανοτήτων.

Ορισμένοι διαθέτουν και τα δύο.

Εκείνο που τους ενώνει είναι η ακατανίκητη επιθυμία να αναγνωρίζονται ως σπουδαίοι, ακόμη κι όταν η σπουδαιότητά τους υπάρχει περισσότερο στις ανακοινώσεις παρά στα έργα τους.

Και τότε ήρθε το παράδοξο.

Η ελληνική, η αγγλική και η κινεζική εκδοχή αυτής της αριστοφανικής σάτιρας έφτασαν, συνολικά, τις εξακόσιες εξήντα έξι σελίδες. (222 Χ 3) Οι Σπουδαρχίδηδες αναστατώθηκαν.

Όχι όλοι για τον ίδιο λόγο.

Οι θεοσεβούμενοι φοβήθηκαν τον αριθμό.

Οι αθεόφοβοι φοβήθηκαν τον συμβολισμό.

Οι φιλόδοξοι φοβήθηκαν μήπως κάποιος άλλος αποκτήσει την αποκλειστικότητα της ερμηνείας του.

Και οι αυτοανακηρυγμένοι σοφοί συγκάλεσαν αμέσως συνέδριο για να αποφασίσουν ποιος από αυτούς είχε ανακαλύψει πρώτος το πρόβλημα.

Στο συνέδριο μίλησαν όλοι.

Κανείς δεν άκουσε κανέναν.

Στο τέλος συμφώνησαν ομόφωνα ότι διαφωνούσαν απολύτως, αλλά ότι η διαφωνία τους αποτελούσε ιστορική συμβολή στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Ένας πρότεινε να καταργηθεί ο αριθμός.

Άλλος να απαγορευτεί η αναφορά του.

Ένας τρίτος ζήτησε να ιδρυθεί Διεθνής Ακαδημία Μελέτης της Εξάρας, με ισόβιο πρόεδρο τον εαυτό του.

Και τότε, μέσα στον θόρυβο των μεγαλόστομων διακηρύξεων, ακούστηκε μια απλή φωνή: «Ας προσθέσουμε μία σελίδα». Σιωπή.

Η πρόταση ήταν τόσο απλή, ώστε κανείς δεν μπορούσε να την παρουσιάσει ως δική του μεγάλη ανακάλυψη.

Κι όμως, η σελίδα προστέθηκε.

Έτσι, οι εξακόσιες εξήντα έξι έγιναν εξακόσιες εξήντα επτά.

Και οι Σπουδαρχίδηδες πανηγύρισαν.

Πίστεψαν ότι είχαν νικήσει έναν αριθμό, ότι είχαν υπερβεί έναν συμβολισμό, ότι είχαν ξεγελάσει την ίδια την Αποκάλυψη.

Δεν κατάλαβαν ότι η τελευταία σελίδα δεν είχε προστεθεί για να προστατεύσει εκείνους από το Θηρίο.

Είχε προστεθεί για να προστατεύσει τη σάτιρα από την πιθανότητα να ταυτιστεί το Θηρίο με έναν μόνο άνθρωπο.

Διότι οι Σπουδαρχίδηδες είναι πολλοί.

Περισσότεροι από τις σελίδες αυτού του βιβλίου.

Περισσότεροι από τους τίτλους που απονέμουν μεταξύ τους.

Περισσότεροι από τα βραβεία που περιμένουν, τις τιμές που διεκδικούν και τις καρέκλες που θεωρούν κληρονομικό τους δικαίωμα.

Αν ο Αριστοφάνης επέστρεφε σήμερα στην αγορά των Αθηνών, ίσως να μην αναζητούσε έναν καινούργιο Κλέωνα.

Θα έβρισκε τόσους επίδοξους διαδόχους του, ώστε θα χρειαζόταν ολόκληρο χορό για να τους χωρέσει στη σκηνή.

Και ο χορός θα τραγουδούσε: «Ω, Σπουδαρχίδηδες της γης, της δόξας κληρονόμοι, πριν μάθετε να περπατάτε, ζητήσατε να γίνετε δρόμοι! Πριν γράψετε μία αλήθεια, ζητήσατε χρυσή σελίδα, κι όταν σας ξέχασε ο κόσμος, κατηγορήσατε την πατρίδα!» Μα η σάτιρα δεν καταδικάζει την επιθυμία του ανθρώπου να διακριθεί.

Χωρίς αυτήν, ίσως να μην υπήρχαν μεγάλοι δημιουργοί, επιστήμονες, εξερευνητές και ευεργέτες.

Καταδικάζει τη στιγμή που η φιλοδοξία μετατρέπεται σε αυταρέσκεια, η γνώση σε επίδειξη, η αναγνώριση σε απαίτηση και η εξουσία σε ιδιωτικό καθρέφτη.

Γιατί ο αληθινά σπουδαίος άνθρωπος δεν χρειάζεται να διακηρύσσει κάθε πρωί τη σπουδαιότητά του.

Την αποδεικνύει με το έργο του. Οι Σπουδαρχίδηδες, αντίθετα, έχουν μία ιδιαιτερότητα: όσο λιγότερο τους αναγνωρίζει η Ιστορία, τόσο περισσότερο απαιτούν να τους αναγνωρίσει η ανθρωπότητα.

Και αν η ανθρωπότητα δεν ανταποκριθεί, ιδρύουν έναν σύλλογο, συγγράφουν ένα ψήφισμα και απονέμουν στον εαυτό τους το πρώτο βραβείο.

Η εξακοσιοστή εξηκοστή έβδομη σελίδα, λοιπόν, δεν είναι μια αριθμητική διόρθωση.

Είναι ένας καθρέφτης.

Όποιος τον κοιτάξει μπορεί να δει κάποιον άλλον.

Όποιος τον κοιτάξει προσεκτικότερα μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του.

Και όποιος σπεύσει να διακηρύξει ότι δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους Σπουδαρχίδηδες, ίσως να έχει ήδη καταλάβει την πρώτη θέση ανάμεσά τους.

Διότι ο αριθμός 666 υπήρξε σύμβολο του Θηρίου.

Ο αριθμός 667, στη δική μας σάτιρα, γίνεται σύμβολο της ανθρώπινης ματαιοδοξίας που δεν γνωρίζει αριθμητικό τέλος. Οι Σπουδαρχίδηδες δεν τελειώνουν στην τελευταία σελίδα.

Συνεχίζουν να ζουν, να συνεδριάζουν, να αυτοθαυμάζονται, να απονέμουν επαίνους και να περιμένουν την επόμενη μεγάλη τους διάκριση.

Και όταν κάποτε τους ρωτήσουν τι άφησαν πίσω τους, ίσως απαντήσουν: «Τα ονόματά μας!» Μόνο που η Ιστορία, η οποία δεν διαβάζει πάντοτε τις τιμητικές πλακέτες, μπορεί να τους αντιγυρίσει: «Και τι άλλο;» Τότε θα αρχίσει η πραγματική κωμωδία.

Γιατί ο κόσμος δεν κινδυνεύει από τις τρεις εξάρες ενός αριθμού όσο από τις αμέτρητες μηδενικές συνειδήσεις που αυτοανακηρύσσονται μονάδες.

Και το πιο αριστοφανικό απ' όλα; Οι Σπουδαρχίδηδες, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, θα γελάσουν με τους άλλους. Ποτέ με τον εαυτό τους. Βασίλης Κ. Παππάς Εκδόσεις ΒΚΠ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους