Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θαυμάσιες οι εξεγερσιακές εικόνες από τη Γαλλία. Δυστυχώς, συνοδεύονται σχεδόν πάντα από μια μεγάλη νίκη της Δεξιάς στις επόμενες εκλογές.

Μετά τον Μάη του 1968 – την αρχετυπική εξέγερση – συντριπτική νίκη του Ντε Γκωλ στις βουλευτικές εκλογές.

Μετά την εξέγερση των προαστίων (banlieues) το 2005, νίκη του Σαρκοζί με πρόγραμμα «νόμος και τάξη». Μετά τα Κίτρινα Γιλέκα (1918-19), νίκη της Λεπέν στις ευρωεκλογές (1919) και του Μακρόν στις προεδρικές (2022). Μετά τις ταραχές για τη δολοφονία του Ναέλ το 2023 από την αστυνομία, νίκη της Λεπέν στις ευρωεκλογές 2024 Η οποία Λεπέν προηγείται σταθερά και με διαφορά στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές του 2027. Οι Γάλλοι είναι ένας ιδιαίτερα θεατρικός λαός – παραμυθιάζουν και παραμυθιάζονται εύκολα.

Ανέβασαν μια εξαιρετικά επιτυχημένη παράσταση το 1789, την οποία έκτοτε επιχειρούν να αναβιώσουν ανά τακτά διαστήματα, αλλά με όλο και πιο φθίνοντα «έσοδα». Που και αυτά, στο τέλος, τα σφετερίζεται ένας Βοναπάρτης ή βοναπαρτίσκος.

Τουλάχιστον, εκεί τα καταφέρνουν καλύτερα από τους πολέμους.

Από μια άποψη, αυτές οι εξεγέρσεις βολεύουν τους πάντες.

Βολεύουν τη Δεξιά που κερδίζει τις εκλογές, λόγω του φόβου που προκαλούν στη σιωπηρή πλειοψηφία.

Βολεύουν και την Αριστερά που αναπληρώνει το εξεγερσιακό φαντασιακό της με νέες θεαματικές εικόνες και έξυπνα συνθήματα, χωρίς να χρειαστεί να συγκρουστεί με το (τραυματικό) Πραγματικό της διακυβέρνησης και της «κατηγορικής προσταγής» των αγορών να μειώσει το έλλειμμα και το χρέος.

Η αποτυχία της εξέγερσης είναι προϋπόθεση για τη διάσωση της επιθυμίας για την εξέγερση.

Ένας μήνας με οδοφράγματα είναι αρκετός για να αντέξει 5 ή και δέκα χρόνια Δεξιά στην κυβέρνηση. Μπορεί να μην έχουμε την εξουσία, αλλά we will always have Paris…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους