Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπήρχε κάποτε μια γυναίκα που όλοι γνώριζαν ως τον άνθρωπο που ήταν πάντα δυνατός.

Όταν κάποιος είχε πρόβλημα, έτρεχε να τον βοηθήσει.

Όταν κάποιος στενοχωριόταν, έβρισκε τα κατάλληλα λόγια για να τον παρηγορήσει.

Όταν οι άλλοι λύγιζαν, εκείνη γινόταν το στήριγμά τους.

Κανείς, όμως, δεν αναρωτιόταν αν κουραζόταν κι εκείνη.

Κάθε φορά που κάποιος τη ρωτούσε πώς είσαι; χαμογελούσε και απαντούσε: Είμαι καλά, μην ανησυχείς! Μέχρι που ένα απόγευμα, ένας άνθρωπος κάθισε δίπλα της και τη ρώτησε ξανά.

Εκείνη έδωσε την ίδια απάντηση.

Μα αυτή τη φορά, εκείνος δεν έφυγε.

Την κοίταξε στα μάτια και της είπε: Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα δυνατή.

Σήμερα μπορείς να ακουμπήσεις κι εσύ κάπου.

Και τότε συνέβη κάτι απλό μα τόσο ανθρώπινο.

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

Όχι επειδή κάποιος της έδωσε μια λύση αλλά επειδή για πρώτη φορά μετά από καιρό κάποιος σκέφτηκε πως ίσως να είχε ανάγκη κι εκείνη μια αγκαλιά.

Ακόμη κι οι πιο δυνατοί άνθρωποι κουράζονται.

Κι εκείνοι που προσφέρουν συνεχώς αγάπη, έχουν ανάγκη να τη δεχτούν.

Ας μην ξεχνάμε να ρωτάμε τους ανθρώπους μας πώς είναι και να περιμένουμε πραγματικά την απάντηση. Μπορεί πίσω από ένα χαμόγελο να κρύβεται μια καρδιά που περιμένει απλώς κάποιον να την ακούσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους