Σύντομα και στη δική σας γειτονιά… «Η ρητορική των ακτιβιστικών συγκεντρώσεων μπορεί να μετατραπεί σε επίσημο λόγο της πολιτικής εξουσίας». Άρθρο μου στο 21News: Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί εμφανίζονται...

Πλήρες Κείμενο:

Σύντομα και στη δική σας γειτονιά… «Η ρητορική των ακτιβιστικών συγκεντρώσεων μπορεί να μετατραπεί σε επίσημο λόγο της πολιτικής εξουσίας». Άρθρο μου στο 21News: Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί εμφανίζονται παλαιστινιακές σημαίες μέσα στις ταραχές που συγκλονίζουν τη Γαλλία ή το Βέλγιο; Αναρωτηθήκατε τι πραγματικά σημαίνει το σύνθημα «Παγκοσμιοποιήστε την Ιντιφάντα» (Globalize the Intifada); Έχετε ακούσει για την «ερυθροπράσινη συμμαχία» και το διακρατικό δίκτυο που οργανώνει, υποκινεί και ενισχύει τις μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις; Για τους Ισραηλινούς, η λέξη «Ιντιφάντα» δεν αποτελεί μια αφηρημένη πολιτική έννοια.

Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις μνήμες των επιθέσεων αυτοκτονίας, των αθώων πολιτών που δολοφονήθηκαν στους δρόμους, μέσα σε λεωφορεία και σε εστιατόρια.

Όσοι λοιπόν κραυγάζουν «Παγκοσμιοποιήστε την Ιντιφάντα» δεν μπορούν να περιμένουν από εμάς να εκλάβουμε αυτό το σύνθημα ως μια αθώα έκφραση διαμαρτυρίας.

Μια δημοσιογραφική έρευνα του Fox News Digital αποκαλύπτει, σύμφωνα με τα ευρήματά της, έναν πολιτικό μηχανισμό που εκτείνεται πολύ πέρα από τις σχολικές αίθουσες: κομμουνιστές ακτιβιστές, σοσιαλιστικές οργανώσεις, εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κόμματα κινητοποιούνται αξιοποιώντας τη δυσαρέσκεια των μαθητών.

Από τις 50 οργανώσεις που εντόπισε η έρευνα, μόλις 15 είναι μαθητικές, φοιτητικές ή οργανώσεις νεολαίας.

Οι υπόλοιπες 35 περιλαμβάνουν 12 εργατικές οργανώσεις, οκτώ κομμουνιστικές ή σοσιαλιστικές οργανώσεις, τέσσερα πολιτικά κόμματα —μεταξύ των οποίων το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και η «Ανυπότακτη Γαλλία» (La France insoumise)— καθώς και μία οργάνωση υπεράσπισης της παλαιστινιακής υπόθεσης.

Η ίδια έρευνα συνδέει επίσης το BreakThrough News, μια διαδικτυακή πλατφόρμα που προβάλλει και ενισχύει τις κινητοποιήσεις, με χρηματοδότηση από τον Νέβιλ Ρόι Σίνγκαμ, έναν ακτιβιστή της άκρας Αριστεράς και επιχειρηματία με έδρα τη Σαγκάη.

Και εδώ ακριβώς επανερχόμαστε στην αποκαλούμενη «ερυθροπράσινη συμμαχία», έναν όρο που περιγράφει τη συνεργασία μεταξύ της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του ριζοσπαστικού ισλαμισμού.

Όποιος περιορίζεται να χαρακτηρίζει όλα αυτά ως μια απλή μαθητική κινητοποίηση, χάνει τη συνολική εικόνα.

Πίσω από τα αιτήματα για καλύτερες συνθήκες διδασκαλίας, οργανωμένα ακτιβιστικά δίκτυα διακρίνουν μια ευκαιρία να στρατολογήσουν νέους υποστηρικτές και να προωθήσουν πολιτικές επιδιώξεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της εκπαίδευσης.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος και με ποιον τρόπο μετατρέπει μια διαμάχη για τις σχολικές αίθουσες σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση γύρω από το Ισραήλ, τον καπιταλισμό και τη Δύση.

Για εμάς, τους Ισραηλινούς, το φαινόμενο αυτό είναι οδυνηρά γνώριμο.

Εδώ και τρία χρόνια παρακολουθούμε έναν θεμιτό πόλεμο, με στόχο την προστασία των Ισραηλινών πολιτών από την τρομοκρατία της Χαμάς, να μετατρέπεται σε πρόσχημα για εκστρατείες που αμφισβητούν ακόμη και το δικαίωμα της χώρας μας να υπάρχει.

Την ίδια στιγμή, η εχθρότητα εξαπλώνεται από τις διαδηλώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αντιστρόφως. Η Ευρώπη οφείλει να εξετάσει σοβαρά κατά πόσον οι ίδιες μέθοδοι εφαρμόζονται πλέον και στις δικές της εσωτερικές κοινωνικές αντιπαραθέσεις.

Το κλειδί βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο διαφορετικά, φαινομενικά ασύνδετα αιτήματα ενοποιούνται κάτω από την ομπρέλα μιας κοινής πολιτικής εκστρατείας.

Παρουσιάζοντας τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης και την εναντίωση στο Ισραήλ ως δύο μέτωπα του ίδιου αγώνα, τα ακτιβιστικά δίκτυα κατορθώνουν να συσπειρώνουν υποστηρικτές γύρω και από τα δύο ζητήματα.

Έτσι, μαθητές που αρχικά διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης ενδέχεται να βρεθούν, σχεδόν ανεπαίσθητα, στο επίκεντρο μιας αντιπαράθεσης για τη διεθνή πολιτική, η οποία απέχει πολύ από τα πραγματικά τους αιτήματα.

Με αυτόν τον τρόπο, η αλληλεγγύη μπορεί να μετατραπεί σε όχημα ιδεολογικής κινητοποίησης.

Ήδη από τις 8 Οκτωβρίου 2023, μόλις μία ημέρα μετά τη σφαγή, διαδηλωτές σε ολόκληρο τον κόσμο κινητοποιούνταν εναντίον του Ισραήλ. Στη Νέα Υόρκη, ορισμένοι διαδηλωτές πανηγύριζαν για το πογκρόμ, την ώρα που Ισραηλινοί εξακολουθούσαν να μάχονται εναντίον των τρομοκρατών της Χαμάς μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

Στις 20 Οκτωβρίου, μόλις δεκατρείς ημέρες μετά τη μαζική σφαγή και τις απαγωγές που διέπραξε η Χαμάς, ο Ζόραν Μαμντάνι δήλωνε: «Γινόμαστε μάρτυρες μιας γενοκτονίας και μιας ανθρωπιστικής κρίσης στη Γάζα». Η κύρια χερσαία επιχείρηση του Ισραήλ δεν είχε ακόμη αρχίσει.

Ο ίδιος άνθρωπος έμελλε αργότερα να γίνει δήμαρχος της Νέας Υόρκης.

Η ρητορική που γεννιέται στις ακτιβιστικές συγκεντρώσεις μπορεί, τελικά, να μετατραπεί σε επίσημο λόγο της πολιτικής εξουσίας.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθιστούν αυτή τη διαδικασία ακόμη ευκολότερη και ταχύτερη.

Μια αντιπαράθεση μετατρέπεται σε σύντομο βίντεο.

Το βίντεο γίνεται αφορμή για μια κατηγορία.

Και η διαρκής επανάληψη της κατηγορίας την περιβάλλει, σταδιακά, με τον μανδύα της βεβαιότητας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η πραγματική διάσταση των γεγονότων δυσκολεύεται να ανταγωνιστεί τη δύναμη της οργής και της αγανάκτησης.

Πολιτικοί καιροσκόποι μπορούν να εντάσσουν διαφορετικές τοπικές κοινωνικές διεκδικήσεις στο ίδιο αφήγημα καταπίεσης, ενώ όσοι εκφράζουν αντίθετη άποψη αντιμετωπίζονται πλέον ως στόχοι επίθεσης και όχι ως ισότιμοι συνομιλητές σε έναν δημοκρατικό διάλογο.

Οι δημοκρατικές κοινωνίες οφείλουν να αντισταθούν στους ακτιβιστές που εκμεταλλεύονται υπαρκτές εσωτερικές κοινωνικές δυσαρέσκειες, προκειμένου να καταστήσουν την τρομοκράτηση και το μίσος αποδεκτές πρακτικές της δημόσιας ζωής.

Όταν τέτοιες μέθοδοι γίνονται ανεκτές ή δικαιολογούνται επειδή στρέφονται εναντίον του Ισραήλ, ανοίγει ο δρόμος για να εφαρμοστούν με την ίδια ευκολία και εναντίον άλλων. Η Ευρώπη πρέπει επιτέλους να πάψει να αντιμετωπίζει την εχθρότητα απέναντι στο Ισραήλ ως ένα πρόβλημα που αφορά αποκλειστικά κάποιον άλλον.

Οι πολιτικές μέθοδοι δεν γνωρίζουν σύνορα.

Ούτε το μίσος.

Έρχεται, λοιπόν, και στη δική σας γειτονιά; Η Ευρώπη θα έπρεπε ήδη να αναρωτιέται ποιοι οργανώνουν τις κινητοποιήσεις έξω από τις πύλες των σχολείων της και, κυρίως, ποιανού την πολιτική ατζέντα καλούνται τελικά να υπηρετήσουν οι μαθητές της. David Saranga Πρέσβης του Ισραήλ στις Βρυξέλλες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους