Original Post

Πλήρες Κείμενο:

“Υπάρχει μια ελευθερία στην άγνοια. Έτσι ο κόσμος φαντάζει μεγαλύτερος, πιο γεμάτος ζωή.” Απολαυστικό ανάγνωσμα η Επικράτηση, της Nina Allan.

Γεμάτο παράξενους ανθρώπους, μυστικές ιστορίες, μικροσημειώσεις που σε αναγκάζουν να ψάχνεις λεπτομέρειες για το παχύφυτο λίθωψ ή το μανιτάρι ματσουτάκε ή τι ζωγράφιζε ο Ζαν Φουκέ (ποιός;) ή αν πραγματικά υπήρχε πριν πολλές δεκαετίες κάποιος Τζων Σιλβέστερ ο οποίος έγραψε ένα ευφάνταστο αφήγημα επιστημονικής φαντασίας/ δυστοπίας με τίτλο ο Πύργος ή ποια είναι τελικά η φύση των λειχήνων- θα μπορούσε να είναι και μια κατώτερη εξωγήινη μορφή ζωής ας πούμε, που ξέπεσε στη Γη και βρέθηκε ανήμπορη να εξαπλωθεί αποτελεσματικά. Julian Barnes θυμίζει με όλα αυτά τα ωραία.

Και όλα αυτά με βασικό άξονα μια εξαφάνιση και μια αναζήτηση, σαν μια αστυνομική ιστορία, κανονική και με ντετέκτιβ.

Αλλά πέρα από αυτά, μια ιστορία για το πώς οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι, κι αυτό το κάτι ενίοτε μπορεί να είναι στρεβλό. Ο Φρανκ είναι ο ένας από τους ήρωες, στην παρουσία του ή την απουσία του- τον κάνουν ευτυχισμένο “ο προγραμματισμός, η μουσική, η ακολουθία Φιμπονάτσι, οι αστερισμοί, η ατομική δομή, και η γεωλογική χρονολογική κλίμακα”. Αισθάνεται δεμένος με τη Γη, σα να γνωρίζει το βουητό που εκπέμπει η Γη σαν πρόωρο σύστημα συναγερμού.

Διαβάζει το Πικνίκ στο Πλάι του Δρόμου των Στρουγκάτσκι και το Σολάρις του Λεμ (αμφότερα και του Ταρκόφσκι) ως “ιστορία της πρώτης, συγκλόνιστικής επαφής της ανθρωπότητας με μια εξωγήινη οντότητα”. Αισθάνεται σε αποστολή, πως επωμίζεται όλο το βάρος του κόσμου,- ξέρει πως “η αλήθεια είναι εκεί έξω η αλήθεια είναι ο Μπαχ η αλήθεια είναι η Ρέιτσελ και η αλήθεια θα σε απελευθερώσει” (δεν λείπουν σημεία στίξης, δεν έχει στίξη ο τρόπος που σκέφτεται ο Φρανκ). Αγαπάει τον Μπαχ ο Φρανκ, αγαπάει και την μουσική η συγγραφέας του: ο Μπαχ δεν είναι μόνο στο εξώφυλλο ή στην διαρκή συζήτηση για το αν τις παραλλαγές του Γκόλντμπεργκ τις ερμηνεύει καλύτερα ο Γκουλντ ή η Γιουντίνα, αλλά και κομβικά στην υπόθεση, όχι μόνο ως αντίστιξη στον David Bowie που θα γνωρίσει στον Φρανκ η Ρέιτσελ του (υπογραμμίζοντας αυτά τα συγκεκριμένα τραγούδια, το five years και το rock n roll s6icide) αλλά και μέρος θεραπευτικής διαδικασίας της ανθρωπότητας μετά τον Μαύρο Θάνατο και τον Τριακονταετή Πόλεμο- αλλά από πού προήλθε η τονικότητα και πώς λειτούργησε ως κώδικας που ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι λες και προγραμματισμένος να την λαμβάνει; Κάπως έτσι καταλήγεις να ψάχνεις τι στείλαμε τελικά από το Tromso της Νορβηγίας μέσω του EISCAT το 2017 στον εξωπλανήτη Luyten's Star b (GJ 273b) – μουσική στείλαμε, σε δυαδικό κώδικα.

Θα φτάσει εκεί τον Μάρτιο του 2030! (στείλαμε Oxygen του Jarre και Autechre και Laurel Halo από αυτά που ξέρω, συν κάτι με πρώτους αριθμούς συν το χτυποκάρδι ενός εμβρύου). Είναι πάνω απ΄όλα ένα βιβλίο για την απουσία και την αναζήτηση νοήματος, γεμάτη η Ιστορία της ανθρωπότητας από τέτοιες αναζητήσεις, από τον Στεφάν από το Cloyes της Σταυροφορίας των παιδιών των αρχών του 13ου αιώνα μέχρι τον Shane Carruth και το πειραματικό του Upstream Color- ταινία που μας είχε κάνει να τον θεωρούμε υποσχόμενο πριν μάθουμε τι μέρος του λόγου είναι και δούμε και τις ταινίες του με άλλο μάτι: Σα να ζούμε σ’ ένα μόνιμο x-file: “η παρακμή της θρησκείας και η άνοδος της κοσμικής κοινωνίας οδήγησαν στον κατακερματισμό των καθιερωμένων συστημάτων πίστης δημιουργώντας ένα πλήθος μικρο-θρησκειών: αυθόρμητα αμαλγάματα ψευδοεπιστήμης, επιφανειακής φιλοσοφίας και θεωριών συνομωσίας που φαίνεται να εκμεταλλεύονται τα ίδια αποθέματα λαϊκού εξτρεμισμού, ηθικής ακεραιότητας και απάρνησης της λογικής όπως οποιαδήποτε από τις καθιερωμένες θρησκείες και με παρόμοια ταχύ πολλαπλασιασμό φατριών και ιεραρχιών.

Οι θεωρίες συνομωσίας είναι η νέα θρησκεία...ένα σύνολο μεταμοντέρνων συστημάτων πίστης βασισμένο στον απόκρυφο μυστικισμό”. Τους νιώθει και παραπλανημένους τους ήρωες αυτούς η Allan, οριακά τους δικαιολογεί: “ο κρυφός μας ενθουσιασμός για τη μυστική γνώση και το αποκρυφιστικό δράμα είναι τόσο παλιός όσο και ο χρόνος...οι λόγοι ύπαρξης της ανάγκης μας για τέτοιες μυθολογίες δεν έχουν μεταβληθεί: μια απέχθεια για το κατεστημένο, η φανατική, μερικές φορές βίαιη πεποίθηση ότι μια καλύτερη ζωή πρέπει να μπορεί να υπάρξει…” Ποιος επικράτησε; Τι είμαστε στον πλανήτη; Γιατί να αναζητήσουμε επαφή, όχι με έξω αλλά με γύρω; Τι αποδεχόμαστε; Σε τι θέλουμε να πιστέψουμε; Είμαστε σε μια μόνιμη συνομωσία εναντίον του συνομωσιολόγου εαυτού μας; Καθένας και οι δικές του συνομωσίες, ή ίσως η ανικανότητά μας να χωροθετηθούμε.

Είμαστε άλλωστε πολύ μικροί, δεν έχει φτάσει καν ακόμη η μουσική μας στον εξωπλανήτη που επιλέξαμε. Η Επικράτηση της Nina Allan κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πόλις.

Στην άρτια (και με σημαντικό βαθμό δυσκολίας) μετάφραση η Άλκηστις Τριμπέρη, μόνη ένσταση το pathologist που μεταφράζεται (κι εδώ) ως παθολόγος (σελίδα 298) ενώ ορθά είναι παθολογοανατόμος/ ο παθολόγος είναι physician ή internist

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους