Η ΘΡΑΚΗ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ! Με αφορμή την αντιπαράθεση του ΚΙΕΦ (DEB) με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Πομάκων, που δημοσιεύθηκε στον τοπικό Τύπο τον Δεκέμβριο του 2025, αισθάνομαι την...
Η ΘΡΑΚΗ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ! Με αφορμή την αντιπαράθεση του ΚΙΕΦ (DEB) με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Πομάκων, που δημοσιεύθηκε στον τοπικό Τύπο τον Δεκέμβριο του 2025, αισθάνομαι την ανάγκη να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις. ΠΡΩΤΟΝ: Η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει στη Θράκη μουσουλμανική μειονότητα.
Αυτή είναι η θεσμική βάση του μειονοτικού καθεστώτος στη χώρα μας.
Η μειονότητα περιλαμβάνει ανθρώπους με διαφορετικές γλωσσικές, πολιτισμικές και καταγωγικές αναφορές. Οι Πομάκοι έχουν κάθε δικαίωμα να διατηρούν και να υπερασπίζονται τη δική τους ιδιαίτερη ταυτότητα.
Κανένας δεν δικαιούται να επιβάλλει σε όλους τους μουσουλμάνους της Θράκης έναν ενιαίο εθνικό αυτοπροσδιορισμό.
Ο σεβασμός της ταυτότητας πρέπει να είναι αμφίδρομος. ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Τα πολιτικά κόμματα έχουν ευθύνη απέναντι στη χώρα και στους πολίτες της.
Κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνουν στα ψηφοδέλτιά τους πρόσωπα που έχουν υποστηρίξει δημόσια ότι αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι, όταν η πολιτική τους δράση συνδέεται με την αμφισβήτηση του θεσμικού πλαισίου της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. . Η συμμετοχή στην πολιτική ζωή είναι δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη.
Τα κόμματα, όμως, έχουν επίσης δικαίωμα και υποχρέωση να επιλέγουν τους υποψηφίους τους με υπευθυνότητα και σαφή πολιτικά κριτήρια. ΤΡΙΤΟΝ: Πού βρίσκεται η σταθερή και διαχρονική πολιτική της Ελληνικής Πολιτείας για την προστασία της πομακικής γλώσσας και της ιδιαίτερης πολιτισμικής κληρονομιάς των Πομάκων; Γιατί να μην έχουν τα παιδιά τη δυνατότητα να γνωρίζουν καλύτερα τη γλώσσα και την παράδοση των οικογενειών τους, παράλληλα με την ουσιαστική εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας; Είχα την τύχη να γνωρίσω τον αείμνηστο Καραχότζα, εκδότη της εφημερίδας «Ζαγαλίσα». Θυμάμαι τη φράση του: «Εγώ είμαι μουσουλμάνος, αλλά Έλληνας μουσουλμάνος! Γιατί τα παιδιά μου πρέπει να μαθαίνουν Τουρκικά;» Μια φράση που αναδείκνυε τη διάκριση ανάμεσα στη θρησκευτική πίστη και στην εθνική συνείδηση, όπως εκείνος την αντιλαμβανόταν. ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Χρειαζόμαστε μια σταθερή εθνική πολιτική για τη Θράκη, ανεξάρτητη από την εναλλαγή των κυβερνήσεων.
Μια πολιτική που θα στηρίζει τους κατοίκους της, θα προστατεύει τα δικαιώματά τους, θα ενισχύει την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της περιοχής και θα αντιμετωπίζει με σοβαρότητα κάθε προσπάθεια εκμετάλλευσης των μειονοτικών ζητημάτων για πολιτικές σκοπιμότητες.
Δεν είναι δυνατόν η Θράκη να αντιμετωπίζεται ως εκλογικό ακροατήριο και οι ευαίσθητες εθνικές υποθέσεις ως αντικείμενο κομματικών υπολογισμών.
Και κάτι τελευταίο: η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τα κόμματα που επιλέγουν υποψηφίους.
Βαραίνει και την Πολιτεία, η οποία οφείλει να εφαρμόζει με συνέπεια το Σύνταγμα, τις διεθνείς συνθήκες και τους νόμους της χώρας.
Ξέρω… θα μου πείτε ότι μια κοινή εθνική γραμμή από όλα τα κόμματα είναι «όνειρο θερινής νυκτός»! Εγώ, όμως, πιστεύω ότι υπάρχουν ζητήματα στα οποία η συνεννόηση δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι υποχρέωση απέναντι στον τόπο και στις επόμενες γενιές. Η ΘΡΑΚΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΧΕΔΙΟ, ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ. ΟΧΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους