Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΝ ΟΙ ΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΤΙΜΟΙ ΑΠΕΧΟΥΝ, ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΙ ΜΕΝΟΥΝ; Έχω πολύ καλούς φίλους από όλους τους πολιτικούς χώρους.

Ανθρώπους ικανότατους, με γνώσεις, όραμα και, πάνω απ’ όλα, εξαιρετικό χαρακτήρα και ήθος.

Όταν τους ρωτώ γιατί δεν ασχολούνται με την πολιτική, θέτοντας υποψηφιότητα στις προσεχείς εκλογές —εξαιρώντας, βεβαίως, όσους έχουν επαγγελματικούς ή άλλους σοβαρούς λόγους που τους εμποδίζουν— η απάντηση είναι σχεδόν πάντα η ίδια: — Δεν θέλω να μπλέξω με την πολιτική.

Είναι βρόμικη υπόθεση! Δεν θα διαφωνήσω ότι η πολιτική, όπως ασκείται πολλές φορές, μπορεί να απογοητεύσει, να πληγώσει και να απομακρύνει αξιόλογους ανθρώπους.

Αναρωτιέμαι, όμως: Αν δεν συμμετάσχεις εσύ, ο ένας ή ο άλλος, άνθρωποι ικανοί και με αρχές, τότε δεν αφήνεις ελεύθερο το πεδίο σε εκείνους που ήδη το κατέχουν; Και κάπως έτσι, οι ίδιοι άνθρωποι παραμένουν για χρόνια στο προσκήνιο και, πολλές φορές, παραδίδουν στη συνέχεια τη σκυτάλη στα παιδιά τους, στα ανίψια τους ή σε άλλους συγγενείς τους.

Παλαιότερα, η πολιτική οικογενειοκρατία συνδεόταν κυρίως με γνωστές πολιτικές οικογένειες που διεκδικούσαν ακόμη και την πρωθυπουργία.

Σήμερα, η οικογενειακή διαδοχή στις πολιτικές θέσεις αποτελεί ένα φαινόμενο που συναντάμε και στην επαρχία.

Γιοι, ανίψια και άλλοι συγγενείς διαδέχονται πολιτικά πρόσωπα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται συχνά η εντύπωση ότι μια βουλευτική έδρα μπορεί να αποτελεί οικογενειακή υπόθεση.

Ασφαλώς, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα και κάθε ψηφοφόρος να επιλέξει ελεύθερα.

Το ζήτημα δεν είναι να αποκλείσουμε κάποιον λόγω συγγένειας, αλλά να διασφαλίσουμε ότι όλοι έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να διεκδικήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών με τις δικές τους ικανότητες, τις δικές τους ιδέες και τη δική τους διαδρομή.

Πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι σε όλους τους πολιτικούς χώρους με ικανότητες, όραμα και ήθος, οι οποίοι διστάζουν να συμμετάσχουν, επειδή δεν θέλουν να εμπλακούν σε ένα παιχνίδι όπου φοβούνται ότι θα δεχθούν ακόμη και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.

Τους καταλαβαίνω.

Πιστεύω, όμως, ότι όταν θεωρείς πως κάτι αξίζει και πιστεύεις σε έναν σκοπό, αξίζει να δοκιμάσεις, ακόμη κι αν κινδυνεύεις να «σπάσεις τα μούτρα σου»! Γιατί είναι προτιμότερο να μετανιώσεις για κάτι που τόλμησες να κάνεις, παρά για κάτι που δεν τόλμησες ποτέ να επιχειρήσεις! Και για να μην υπάρχουν παρερμηνείες… Υ.Γ. Στο ερώτημα αν θα είμαι υποψήφιος με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού, η απάντησή μου είναι σαφής: Έχω υποβάλει αίτημα υποψηφιότητας και, εφόσον υπάρξει θετική απάντηση μετά την επίσημη αξιολόγηση των υποψηφιοτήτων από το Κίνημά μας, θα αποτελέσει για μένα μεγάλη τιμή να αγωνιστώ για τον Έβρο.

Αν, όμως, δεν επιλεγώ, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει τη διάθεσή μου να προσφέρω και να αγωνιστώ για τον τόπο μου.

Γιατί εδώ ζουν τα παιδιά μου, οι νύφες μου και τα εγγόνια μου.

Εδώ βρίσκονται οι ρίζες μου και εδώ με ενδιαφέρει να δω τον τόπο να προοδεύει.

Και κάτι τελευταίο, που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία: Εύχομαι όσοι εκλεγούν, από όλα τα κόμματα, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους διαφορές και τις αντιπαραθέσεις, να μπορέσουν να συνεργαστούν στα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα του Έβρου, εκεί όπου μπορεί να υπάρξει ένας κοινός παρονομαστής.

Ο τόπος μας δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει πότε θα συμφωνήσουν τα κόμματα.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα συνεργαστούν για να δώσουν προοπτική και νέα πνοή στον Έβρο.

Γιατί η προσφορά στον τόπο δεν είναι υπόθεση μιας καρέκλας, μιας παράταξης ή μιας εκλογικής αναμέτρησης. Είναι υπόθεση ευθύνης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους