Original Post

Πλήρες Κείμενο:

5 Αποκαλυπτικές Αλήθειες από το «Φάκελο Σνόουντεν» που Αλλάζουν τον Τρόπο που Βλέπουμε το Διαδίκτυο 1. Εισαγωγή: Το Φάντασμα του Ξενοδοχείου Mira και η Αναζήτηση της Αλήθειας Στις 3 Ιουνίου 2013, το Χονγκ Κονγκ έγινε το σκηνικό της πιο επικίνδυνης δημοσιογραφικής αποστολής του 21ου αιώνα.

Στους διαδρόμους του ξενοδοχείου Mira, ο Γκλεν Γκρίνγουολντ και η Λόρα Πόιτρας αναζητούσαν μια σκιά.

Η πηγή, γνωστή μόνο με το κωδικό όνομα «Verax» (Λατινικά για τον «Φιλαλήθη»), είχε θέσει σχεδόν σουρεαλιστικούς όρους: το ραντεβού θα γινόταν δίπλα σε έναν πλαστικό αλιγάτορα, με την πηγή να κρατά έναν κύβο του Ρούμπικ.

Το ψευδώνυμο δεν ήταν τυχαίο.

Ενώ ο Τζούλιαν Ασάνζ είχε χρησιμοποιήσει το handle «Mendax» (Εξαπάτηση), ο Έντουαρντ Σνόουντεν επέλεξε την «Αλήθεια», υποδηλώνοντας την επιθυμία του να λειτουργήσει ως ένας ηθικός πληροφοριοδότης εντός του συστήματος.

Το ερώτημα που έκαιγε τους πάντες ήταν πώς ένας 29χρονος κατάφερε να αποσπάσει το ηλεκτρονικό αντίστοιχο ολόκληρων τριπλοκλειδωμένων βιβλιοθηκών από την NSA, κλονίζοντας τα θεμέλια της παγκόσμιας κατασκοπείας. 2. Ο Αντισυμβατικός Πρωταγωνιστής: Από το «TheTrueHOOHA» στην Παγκόσμια Καταζήτηση Οι δημοσιογράφοι περίμεναν έναν 60άρη γραφειοκράτη με γκρίζα μαλλιά και μπλε μπλέιζερ.

Αντίθετα, αντίκρισαν έναν ωχρό, σχεδόν έφηβο «νερντ» με λευκό μπλουζάκι και τζιν.

Αυτός ήταν ο άνθρωπος που κάποτε υπέγραφε ως «TheTrueHOOHA» στα φόρουμ του Ars Technica, λάτρευε το Tekken και τα ιαπωνικά anime.

Ωστόσο, πίσω από την εικόνα του gamer κρυβόταν ένας MCSE (Microsoft Certified Solutions Expert). Ο Σνόουντεν ήταν ένας αυτοδίδακτος ειδικός που είχε συνειδητοποιήσει νωρίς ότι ένα πτυχίο πανεπιστημίου ήταν «σκέτη μπούρδα» αν διέθετες δέκα χρόνια πραγματικής «γκικ γνώσης». Η ηθική του δεν πήγαζε από κάποια μαρξιστική ιδεολογία, αλλά από το πνεύμα του Ralph Waldo Emerson –τον οποίο ο πατέρας του συχνά παρέθετε– σχετικά με την ακεραιότητα του πνεύματος απέναντι σε ένα διεφθαρμένο κράτος. «Δεν θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου οτιδήποτε λέω, οτιδήποτε κάνω, σε οποιονδήποτε μιλάω, κάθε έκφραση δημιουργικότητας ή έρωτα ή φιλίας καταγράφεται...» 3. Η Δύναμη του «Χρήστη-Φαντάσματος»: Γιατί οι Διαχειριστές Συστημάτων είναι οι Νέοι Κατάσκοποι Η μεγαλύτερη επιχειρησιακή αλήθεια που αποκάλυψε ο Σνόουντεν είναι ότι στην ψηφιακή εποχή, η απόλυτη εξουσία ανήκει στον διαχειριστή συστημάτων (sysadmin). Ως «χρήστης φάντασμα», ο Σνόουντεν είχε πρόσβαση που ξεπερνούσε εκείνη των ανώτερων αναλυτών.

Μπορούσε να «στοιχειώνει» τα άδυτα της υπηρεσίας, ανοίγοντας αρχεία στο NSAnet αλλά και στο βρετανικό GCWiki χωρίς να αφήνει ίχνη.

Για να πετύχει τη μαζική αφαίρεση δεδομένων, χρησιμοποίησε μια ευφυή τακτική: εκμεταλλεύτηκε τη διαφορά ώρας μεταξύ Χαβάης και Μέριλαντ.

Ενώ η NSA «κοιμόταν» στο αρχηγείο της, εκείνος δρούσε ανενόχλητος.

Σε αντίθεση με την Τσέλσι Μάνινγκ, η οποία είχε χρησιμοποιήσει ένα CD με την ετικέτα «Lady Gaga» για να μεταφέρει δεδομένα, ο Σνόουντεν χρησιμοποίησε απλά στικάκια USB, αποδεικνύοντας ότι οι ισχυρότερες υπηρεσίες του κόσμου ήταν ανίσχυρες απέναντι σε έναν εσωτερικό εχθρό με τεχνική υπεροχή. 4. Το «Πανοπτικόν» στην Τσέπη μας: PRISM και η Κατάληψη της Σίλικον Βάλεϊ Το πρόγραμμα PRISM και το STELLAR WIND δεν ήταν απλώς εργαλεία παρακολούθησης· ήταν η προσπάθεια της NSA να «ελέγξει το διαδίκτυο» και να «συλλέξει τα πάντα» (collect it all). Η υπηρεσία αποίκισε και κατέλαβε την υποδομή της Σίλικον Βάλεϊ, αποκτώντας «άμεση πρόσβαση» στους σέρβερ κολοσσών όπως η Google, η Apple, η Microsoft και το Facebook. Ο Σνόουντεν επανέφερε την έννοια του «Πανοπτικού» του Τζέρεμι Μπένθαμ για να περιγράψει αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Οι τεχνολογίες που μας υποσχέθηκαν ελευθερία –το Skype, το GPS, το YouTube– μετατράπηκαν σε μηχανές παρακολούθησης που θα άφηναν εμβρόντητο ακόμη και τον Όργουελ.

Κάθε κλήση, κάθε ιμέιλ και κάθε διαδικτυακή αναζήτηση αποθηκεύεται επ’ αόριστον, δημιουργώντας ένα πλήρες ηλεκτρονικό αφήγημα της ζωής κάθε πολίτη. 5. Η Κρίση Συνείδησης: Η Απάτη της Γενεύης και το Ψέμα του Τζέιμς Κλάπερ Η κρίση συνείδησης του Σνόουντεν δεν ήταν θεωρητική.

Ξεκίνησε στη Γενεύη, όταν είδε πράκτορες της CIA να καταστρέφουν τη ζωή ενός Ελβετού τραπεζίτη –ωθώντας τον σκόπιμα σε παράνομη πράξη– μόνο και μόνο για να τον στρατολογήσουν.

Η απογοήτευσή του κορυφώθηκε με την κυβέρνηση Ομπάμα, η οποία αντί να περιορίσει τις υπερβολές της εποχής Μπους, τις ενίσχυσε και τις επέκτεινε.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η ψευδορκία του Τζέιμς Κλάπερ, διευθυντή των μυστικών υπηρεσιών, ενώπιον της Γερουσίας. Ο Κλάπερ ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η NSA δεν συλλέγει «ηθελημένα» δεδομένα για εκατομμύρια Αμερικανούς.

Για τον Σνόουντεν, αυτό ήταν η απόδειξη ότι η «Συμμορία των Οκτώ» και οι μηχανισμοί εποπτείας είχαν αποτύχει πλήρως, υποστηρίζοντας αναφανδόν τα ψέματα της εξουσίας. «Η συγκατάθεση των κυβερνωμένων παύει να υφίσταται αν δεν βασίζεται στην πληροφόρηση». Επίλογος: Το Μέλλον της Ιδιωτικότητας σε έναν Ψηφιακό Κόσμο Η θυσία του Έντουαρντ Σνόουντεν αποκάλυψε ένα κράτος που δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα – όπως φάνηκε από την πρωτοφανή καταστροφή των σκληρών δίσκων της Guardian από πράκτορες της GCHQ σε ένα υπόγειο του Λονδίνου.

Αυτή η πράξη συμβολικής και πρακτικής βίας κατά του Τύπου υπογραμμίζει το διακύβευμα του 21ου αιώνα.

Το ερώτημα παραμένει: Μπορεί να υπάρξει εθνική ασφάλεια χωρίς την πλήρη κατάργηση της προσωπικής ελευθερίας; Καθώς οι τεχνολογίες παρακολούθησης γίνονται αδιόρατες, η προστασία της ιδιωτικότητας δεν είναι πλέον μια πολυτέλεια, αλλά ο τελευταίος προμαχώνας της ίδιας της δημοκρατίας.

Την επόμενη φορά που θα ανοίξετε το κινητό σας, θυμηθείτε: το Πανοπτικόν δεν είναι πια μια φυλακή, αλλά ο ψηφιακός κόσμος στον οποίο επιλέξαμε να κατοικούμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους