Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Έλα ρε, είδες το μπάσκετ εκεί στα ξένα; - Όχι ρε, άστα να πάνε με τρέχανε σε μια έκθεση του Μαέβιου Παχατουρίδη, που είμαι πεπεισμένος ότι ήταν για τον ΠΑΟΚ. - Ρε, τι λες; Είχε έκθεση για τον ΠΑΟΚ στο Άμστερνταμ; - Ναι ρε, σου λέω! Να, δες.

Αριστερά, έργο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ με τίτλο «Μαυρίλα στην καρδιά μας». Στα δεξιά, έργο της ΚΑΕ ΠΑΟΚ με τίτλο «Αχνοφαίνονται τα καλύτερα». Στο αριστερό έργο ο καλλιτέχνης επιχειρεί μια βαθιά υπαρξιακή προσέγγιση της έννοιας του οπαδικού πένθους μετά το παιχνίδι με την Καλαμάτα.

Το μαύρο δεν λειτουργεί απλώς ως χρώμα, αλλά ως κατάσταση συνείδησης.

Είναι η σιωπή μετά το τελευταίο σφύριγμα, η προσδοκία που μετατρέπεται σε απογοήτευση και η διαρκής αναζήτηση ενός φωτός που μοιάζει να έχει χαθεί κάπου ανάμεσα στα αποδυτήρια και τα γραφεία της ΠΑΕ.

Αντίθετα, στο δεξί έργο, η ΚΑΕ ΠΑΟΚ προτείνει μια πιο αισιόδοξη, σχεδόν ιμπρεσιονιστική ανάγνωση της πραγματικότητας.

Το φως δεν έχει ακόμη κυριαρχήσει στον καμβά, αλλά διακρίνεται αμυδρά στο βάθος.

Πρόκειται για μια αλληγορία της ελπίδας, όπου το μέλλον δεν παρουσιάζεται ως βεβαιότητα, αλλά ως μια αχνή υπόσχεση.

Το κάθε ΠΑΟΚτσάκι καλείται να συμπληρώσει νοητά όσα η διοίκηση αδυνατεί ακόμη να αποτυπώσει με σαφήνεια.

Η αντιπαραβολή των δύο έργων αναδεικνύει τη διαλεκτική σχέση μεταξύ ποδοσφαιρικής μαυρίλας και μπασκετικής αισιοδοξίας.

Από τη μία, η υπαρξιακή κρίση.

Από την άλλη, η συγκρατημένη προσδοκία.

Και ανάμεσά τους, ο φίλαθλος του ΠΑΟΚ, εγκλωβισμένος σε μια διαρκή εικαστική περιήγηση, όπου κάθε νέα σεζόν παρουσιάζεται ως πρωτοποριακό έργο, ενώ ο ίδιος αναρωτιέται αν πλήρωσε εισιτήριο για την έκθεση ή για τη θεραπεία του.

Με λίγα λόγια...ο Μαέβιος Παχατουρίδης δεν ζωγραφίζει απλώς τον ΠΑΟΚ. Αποτυπώνει με απαράμιλλη ευαισθησία την ουτοπία που δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους