Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν σχεδόν 13 χρόνια, ως Περιφερειακός διευθυντής εκπαίδευσης στο Νότιο Αιγαίο, τα πρώτα σχολεία που επισκέφθηκα ήταν τα σχολεία της Τήνου.

Μεταξύ αυτών βίωσα μερικές ώρες συνεργασίας στο δημοτικό σχολείο των Λουτρών και του Πύργου.

Εκεί γνώρισα θαυμάσιους νέους εκπαιδευτικούς, πραγματικούς δημιουργούς με ελάχιστα μέσα. Στον Πύργο θυμάμαι μια ωραία συνάντηση εκεί στον περίβολο με μαθητές, μαθήτριες και εκπαιδευτικούς.

Συζητήσαμε τα όνειρα τους για το μέλλον και η θαυμάσια Δέσποινα (δασκάλα) μας συνόδευε με την κιθάρα της.

Μερικά από τα παιδιά αυτά τα συναντούσα αργότερα και στο γυμνάσιο αλλά μετά τα έχασα.

Πολύ θα ήθελα να γνωρίζω τι κάνουν σήμερα.

Θυμάμαι όλη τη συζήτηση για τα μανιτάρια, το ψάρεμα, τη μουσική και πολλά άλλα.

Θυμάμαι τα χειροποίητα δώρα τους.

Επίσης γνώρισα και θαυμάσιους εθελοντές γονείς που είχαν κάνει αρκετή δουλειά στο σχολείο.

Χθες άνοιξα την πόρτα της αυλής του σχολείου και έκανα μια βόλτα εκεί.

Κάθισα εκεί που καθόμασταν τότε αλλά μόνος χωρίς παιδιά.

Σκέφτηκα πόσο σημαντική είναι η εργασία του εκπαιδευτικού αλλά και των στελεχών της εκπαίδευσης όταν αγαπούν αυτό που κάνουν και το θεωρούν λειτούργημα.

Καθένας και καθεμία από εμάς μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στις καρδιές των παιδιών μας.

Όταν λοιπόν αναλαμβάνουμε μια θέση στην εκπαίδευση πρέπει να έχουμε "τρέλα" με αυτό που κάνουμε.

Το δέντρο στο κέντρο του κύκλου μεγάλωσε, εμείς μεγαλώσαμε, η Δέσποινα έμεινε στην Τήνο και έκανε μια θαυμάσια οικογένεια και συνεχίζουμε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν διδάσκουν μόνο αλλά μαθαίνουν συνεχώς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους