Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αυλαία Δες την παράσταση. Τακτοποιημένες λέξεις. Προσεκτικά χαμόγελα. Τίτλοι, αξιώματα, εγκώμια και βεβαιότητες.

Όλα στη θέση τους.

Εκτός από την καρδιά. *** Πόσο εύκολα ο άνθρωπος χτίζει γύρω του τείχη.

Με βιβλία.

Με ιδέες.

Με δόγματα.

Με επιτυχίες.

Με οτιδήποτε μπορεί να κρύψει τη γυμνή αλήθεια: ότι φοβάται να αγαπήσει και να αγαπηθεί. *** Κι όσο υψώνονται οι τοίχοι, τόσο μικραίνει το δωμάτιο όπου κατοικεί η ψυχή.

Μέχρι που μια μέρα μένει μόνη της, περικυκλωμένη από όλα όσα απέκτησε και άδεια από όλα όσα είχε ανάγκη. *** Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν για την αγάπη μια ολόκληρη ζωή, μα δεν τη ζουν ούτε μία μέρα.

Τη διδάσκουν, μα δεν τη χαρίζουν.

Την απαιτούν, μα δεν τη προσφέρουν.

Την υμνούν, μα τη φοβούνται. *** Κι έτσι αφήνουν πίσω τους σπίτια γεμάτα σιωπή, παιδιά γεμάτα ερωτήματα, ψυχές που μεγαλώνουν με το κρύο βάρος μιας αγάπης που ποτέ δεν έφθασε. *** Κι έρχεται πάντοτε η στιγμή που όλα σταματούν.

Οι εξηγήσεις.

Οι δικαιολογίες.

Οι τίτλοι.

Οι παραστάσεις.

Η αυλαία πέφτει για όλους.

Χωρίς εξαίρεση. *** Και τότε δεν μετρά πόσα γνώριζες.

Ούτε πόσα κατείχες.

Ούτε πόσοι σε χειροκρότησαν.

Μόνο το αν άφησες την καρδιά σου να γίνει τόπος ζωής για κάποιον άλλον. *** Γιατί στο τέλος δεν μας καταστρέφουν τα λάθη μας.

Μας καταστρέφουν οι φόβοι που προστατεύσαμε σαν θησαυρό.

Οι άμυνες που ονομάσαμε σοφία.

Οι πανοπλίες που βαφτίσαμε δύναμη. *** Γι' αυτό πρόσεχε.

Μην περάσεις τη ζωή σου χτίζοντας λαβυρίνθους.

Μην αφήσεις την ψυχή σου να γίνει αποθήκη βεβαιοτήτων και έρημος αγάπης.

Μην περιμένεις την τελευταία αναπνοή για να ανακαλύψεις πως η μόνη αληθινή νίκη ήταν πάντοτε να ανοίξεις την καρδιά σου. *** Όταν η αυλαία πέσει, ας μη μείνει πίσω σου ένα μνημείο φόβου.

Ας μείνει ένας δρόμος φωτός.

Και άνθρωποι που να μπορούν να πουν: «Αγάπησε. Και γι' αυτό, άξιζε να περάσει από τον κόσμο.» π. Νεκτάριος Κάνιας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους