Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Ιράν, φίλοι μου, παίζει αργό και υπομονετικό παιχνίδι. Το κάνει άλλωστε επί 50 σχεδόν χρόνια.

Και λίγα χρόνια στερήσεων ακόμη για το λαό του, με φανερή πλέον στη γωνία την περιφερειακή κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και τη δικαίωση του, είναι σταγόνα στον ωκεανό των βασάνων που του έχουν προκαλέσει οι εχθροί τους... Θα έλεγα δε πως ίδια αντοχή και υπομονή μπορούν να δείξουν, ως ενός σημείου, οι Ισραηλινοί και οι Γιάνκηδες.

Οι πρώτοι γιατί υπάρχουν οι δεύτεροι, και οι δεύτεροι γιατί είναι αρκετά μακρυά από το θέατρο επιχειρήσεων, ώστε να μην επηρεάζεται εμφανώς το επίπεδο ζωής τους, ή η πτώση του να μη συνδέεται άμεσα με αυτό... Μένουν, όμως, όσοι άλλοι ζουν στη Δυτική Ασία (Μέση Ανατολή), και ιδίως τα μη εθνικά κράτη σε αυτήν, όλα δηλαδή τα αραβικά.

Και ξεχωρίζω τα εθνικά κράτη στην περιοχή, όπως το Ιράν και την Τουρκία, γιατί οι εθνικοί δεσμοί προχωρούν πολύ πιο πέρα από τους απλούς ατομικούς, φυλετικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς και κρατικούς.

Το ανήκειν σε ένα έθνος, ενδυναμώνει σαν ιδέα και πραγματικότητα πολύ τη μονάδα, και ακόμη περισσότερο το σύνολο.

Το μόνο αντίστοιχο που υπάρχει στα δυτικά αποικιακά μορφώματα, που λέγονται αραβικά κράτη, είναι η φυλή, που ακόμη και αυτή όμως, μπορώ να φανταστώ, έχει διαφθαρεί σαν οντότητα και έννοια σημαντικά, μετά από τόσα χρόνια παθητικότητας και υποταγής στην δυτικοκίνητη εξουσία των κρατών αυτών.

Αυτά λοιπόν τα κράτη, και ουσιαστικά οι κληρονομικές ηγεσίες τους, αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή, κυριολεκτικά υπαρξιακό κίνδυνο.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στο οικονομικό, που δεν είναι καθόλου ασήμαντο.

Μπορεί οι Μοναρχίες του Κόλπου να έχουν τεράστια αποθέματα πλούτου, η ανικανότητά τους όμως πλέον να παράγουν νέο, θα φθείρει σύντομα τα αποθέματα αυτά.

Το γεγονός δε πως φτωχαίνουν αυτές, συνεπάγεται δυνητική καταστροφή για χώρες που εξαρτώνται από αυτές, όπως ο Λίβανος και η Αίγυπτος από τη Σαουδική Αραβία.. Πιο σημαντικό όμως, θα έλεγα, είναι το τελειωτικό ξεγύμνωμα στα μάτια των υπηκόων τους, της ολοκληρωτικής τους υποτέλειας στη Δύση και το Ισραήλ, και της τέλειας ανικανότητάς τους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Είτε ομιλούμε για το σύνολο των Αράβων του Κόλπου έναντι του Ιράν, είτε για τους Σαουδάραβες ένατι απλά των Ανσάρ Αλλάχ (Χούθι)...! Κοινώς ομιλούμε-και πλέον φαίνεται ξεκάθαρα τοις πάσι-για μη κράτη.

Και όσο αυξάνονται οι ήττες και οι στερήσεις, τόσο οι λαοί των μη κρατών αυτών, θα επιθυμούν αληθινά κράτη...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους