Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ελληνική κοινωνία σε λήθαργο: Η παγίδα της απάθειας και η ανάγκη για αφύπνιση Ελένη Μ. Πενταράκη Σε μια εποχή καταιγιστικών εξελίξεων, όπου οι οικονομικές πιέσεις, οι κοινωνικές ανακατατάξεις και οι διεθνείς κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη, η ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει βυθιστεί σε έναν βαθύ, συλλογικό λήθαργο.

Η άλλοτε έντονη κοινωνική δυναμική και τα ανακλαστικά των πολιτών φαίνεται να έχουν αντικατασταθεί από μια διάχυτη απάθεια.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά είναι αν πρόκειται για μια προσωρινή κόπωση ή για μια μόνιμη παραίτηση.

Η καθημερινότητα των πολιτών έχει μετατραπεί σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης, γεγονός που απορροφά όλη τους την ενέργεια.

Οι χαμηλοί μισθοί που παραμένουν καθηλωμένοι και υπολείπονται του πληθωρισμού, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια στα βασικά αγαθά, εξανεμίζουν το εισόδημα των νοικοκυριών.

Την ίδια στιγμή, το στεγαστικό πρόβλημα έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις, με τα ενοίκια να γνωρίζουν κατακόρυφη άνοδο και το κόστος στέγασης να είναι πλέον δυσβάστακτο για ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, το δημογραφικό πρόβλημα οξύνεται δραματικά· η υπογεννητικότητα και η αδυναμία των νέων ζευγαριών να δημιουργήσουν οικογένεια λόγω οικονομικής ανασφάλειας ναρκοθετούν το μέλλον της χώρας.

Την ίδια στιγμή, η υπόλοιπη Ευρώπη δείχνει να βρίσκεται σε έναν διαρκή αναβρασμό, αναδεικνύοντας ακόμη περισσότερο την ελληνική στασιμότητα. Στη Γαλλία, το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία βγαίνουν επανειλημμένα στους δρόμους, διεκδικώντας το δικαίωμα σε ένα αξιοπρεπές μέλλον και μπλοκάροντας νομοσχέδια που υποθηκεύουν τις ζωές τους. Στην Ολλανδία, οι μαζικές και δυναμικές απεργίες των αγροτών παρέλυσαν τη χώρα, αποδεικνύοντας πώς ένας κλάδος μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις.

Παράλληλα, στην Ισπανία, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες ξεσηκώθηκαν μαζικά για το στεγαστικό πρόβλημα, μετατρέποντας την οργή για τα απλησίαστα ενοίκια σε μια ισχυρή πολιτική πίεση. Στην Ελλάδα, ωστόσο, απέναντι σε ανάλογα ή και οξύτερα προβλήματα, επικρατεί μια εκκωφαντική σιωπή.

Ακόμα και μπροστά σε κορυφαία ζητήματα που αγγίζουν τον πυρήνα του κράτους δικαίου, η αντίδραση παραμένει υποτονική.

Η εν εξελίξει δίκη για το έγκλημα των Τεμπών φέρνει στο φως συγκλονιστικές αποκαλύψεις για έναν σιδηρόδρομο-«κινητή βόμβα», την ώρα που η κοινωνία παρακολουθεί με παγωμένη αμηχανία τις προσπάθειες συγκάλυψης και τις καθυστερήσεις στην απόδοση δικαιοσύνης.

Η απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα και η αίσθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει» έχουν καλλιεργήσει έναν επικίνδυνο κυνισμό.

Η αποχή από τις κοινές διαδικασίες, η αδιαφορία για τα κοινά και η μετατροπή της δημόσιας συζήτησης σε έναν στείρο ψηφιακό θόρυβο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν τα κύρια συμπτώματα αυτού του ληθάργου.

Ωστόσο, η ιστορία έχει αποδείξει ότι η παρατεταμένη κοινωνική αφασία αποτελεί το ιδανικό έδαφος για την περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και των δημοκρατικών θεσμών.

Η έξοδος από αυτόν τον λήθαργο δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη επιβίωσης.

Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς: Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα ο ελληνικός λαός να ξυπνήσει από τον λήθαργο; Μήπως ήρθε η στιγμή να βγει μπροστά και να διεκδικήσει σθεναρά όλα εκείνα που για τόσα χρόνια θεωρούσε δεδομένα και αυτονόητα; Την πραγματική δημοκρατία στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια, την καθιέρωση του 35ώρου στον ιδιωτικό τομέα για μια ανθρώπινη καθημερινότητα, και ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που θα σέβεται τον πολίτη, θα παρέχει ασφάλεια και θα στηρίζεται σε μια υγιή, δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη.

Ο δρόμος της απάθειας έχει δοκιμαστεί και έχει αποτύχει· ο δρόμος της διεκδίκησης είναι ο μόνος που απομένει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους