Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο τελευταίος άνθρωπος στην ουρά Σε μια πόλη που όλοι βιάζονταν, υπήρχε ένα μικρό φαρμακείο που κάθε πρωί γέμιζε από ανθρώπους.

Ένα χειμωνιάτικο πρωινό, ένας άντρας μπήκε μέσα και άρχισε να φωνάζει πως ήθελε να εξυπηρετηθεί πρώτος.

Πίσω του περίμεναν μια ηλικιωμένη γυναίκα, ένας εργάτης με ματωμένο χέρι και μια μητέρα που κρατούσε το παιδί της στην αγκαλιά. «Έχω δουλειές! Δεν μπορώ να περιμένω!» διαμαρτυρήθηκε.

Κανείς δεν μίλησε.

Όλοι είχαν τις δικές τους δυσκολίες.

Όλοι πίστευαν πως ο δικός τους πόνος ήταν αρκετά σημαντικός για να προηγηθεί.

Τότε ο φαρμακοποιός βγήκε από τον πάγκο, πήρε μια καρέκλα και την τοποθέτησε στη μέση του καταστήματος. «Θέλω να κάνουμε κάτι», είπε. «Ας καθίσει εδώ όποιος πιστεύει πως η δική του ανάγκη είναι λιγότερο σημαντική από των άλλων». Κανείς δεν κινήθηκε.

Ο άντρας που φώναζε κοίταξε γύρω του.

Η ηλικιωμένη κρατούσε σφιχτά τη συνταγή της.

Ο εργάτης προσπαθούσε να κρύψει το αίμα στο μανίκι του.

Η μητέρα νανούριζε το παιδί της που έκλαιγε.

Για πρώτη φορά, ο άντρας δεν έβλεπε ανθρώπους που του καθυστερούσαν τη σειρά.

Έβλεπε ανθρώπους που κουβαλούσαν βάρη τα οποία δεν γνώριζε.

Έκανε ένα βήμα πίσω. «Περάστε εσείς», είπε στη μητέρα.

Εκείνη τον ευχαρίστησε.

Ο εργάτης άφησε την ηλικιωμένη να προηγηθεί.

Και σιγά σιγά, χωρίς να το ζητήσει κανείς, οι άνθρωποι άρχισαν να φροντίζουν ο ένας τον άλλον.

Όταν άδειασε το φαρμακείο, ο άντρας πλησίασε τον φαρμακοποιό. «Τι ήταν αυτή η καρέκλα;» τον ρώτησε.

Ο φαρμακοποιός χαμογέλασε. «Ένα μικρό τεστ.

Ήθελα να δω αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που πιστεύει πως δεν αξίζει τίποτα περισσότερο από τον εαυτό του». Ο άντρας έμεινε σιωπηλός. «Και τι κατάλαβες;» ρώτησε τελικά. «Πως όλοι θέλουμε να μας καταλαβαίνουν.

Αλλά λίγοι σταματάμε για να καταλάβουμε τους άλλους». Ο άντρας έφυγε χωρίς να απαντήσει.

Εκείνο το βράδυ, όμως, θυμήθηκε την καρέκλα.

Και την επόμενη ημέρα, όταν κάποιος του έκλεισε τον δρόμο, αντί να κορνάρει, κατέβασε το παράθυρο και ρώτησε: «Είσαι καλά; Χρειάζεσαι βοήθεια;» Ήταν η πρώτη φορά που έφτασε αργότερα στην δουλειά του, αλλά ένιωσε πως είχε προλάβει κάτι πολύ σημαντικότερο.

Γιατί ο κόσμος δεν γίνεται σκληρός μόνο όταν οι άνθρωποι κάνουν κακό.

Γίνεται σκληρός και όταν όλοι κοιτούν τον εαυτό τους, περιμένοντας από κάποιον άλλον να νοιαστεί.

Δεν χρειάζεται να γίνεις ήρωας για να αλλάξεις τον κόσμο.

Χρειάζεται μόνο να πάψεις να θεωρείς πως ο κόσμος των άλλων δεν σε αφορά.

Γιατί, όταν κάποτε βρεθείς κι εσύ στην ανάγκη, δεν θα χρειάζεσαι έναν κόσμο γεμάτο θεατές.

Θα χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που θα σηκωθεί από την θέση του. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους