Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🚩🚩 Δημήτρης Κουτσούμπας 🚩 Τα πράγματα δεν είναι στατικά, αρκεί μια σπίθα για να γίνει φωτιά 🚩 Αντεπίθεση των εργαζόμενων, για να γίνουν κυρίαρχοι του πλούτου που παράγουν 🚩 VIDEO https://youtu.be/yaCHRBpBU0Q * Με τη συμμετοχή πολλών μεταλλωρύχων και κατοίκων από τη Μεγάλη Παναγιά και τα γύρω χωριά πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, στο Δημοτικό Θέατρο Μεγάλης Παναγιάς Χαλκιδικής, η πολιτική συγκέντρωση με θέμα “Επενδύσεις για τα κέρδη των λίγων ή ορυκτός πλούτος για τις ανάγκες των πολλών; Τώρα Αντεπίθεση! Με το ΚΚΕ” που οργάνωσαν οι Κομματικές Οργανώσεις Μεταλλείων Χαλκιδικής του ΚΚΕ με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.

Στον χώρο συναντήθηκαν διαφορετικές γενιές μεταλλωρύχων, με την πείρα των μεγάλων απεργιακών μαχών του παρελθόντος να συνδέεται με τους σημερινούς αγώνες και τις διεκδικήσεις για μισθούς, δικαιώματα και προστασία της ζωής στους χώρους δουλειάς.

Η εκδήλωση έστειλε το μήνυμα ότι ο λαός μας μπορεί να ζήσει διαφορετικά, ότι υπάρχουν όλες οι δυνατότητες σήμερα, ώστε η παραγωγή της χώρας μας να μπει σε κίνηση υπέρ των αναγκών των εργαζομένων.

Ότι όσοι παράγουν τον πλούτο αυτής της χώρας αξίζουν να ζουν καλύτερα, με ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους.

Δεν ήταν εξάλλου, τυχαίος ο τόπος που πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση: Σε μια περιοχή που το έδαφος και το υπέδαφός της είναι μια ζωντανή απόδειξη των τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει ο τόπος μας, αλλά και που οι άνθρωποί του αποτελούν τεκμήριο ότι η χώρα μας έχει εργατικό και επιστημονικό δυναμικό ειδικευμένο, ικανό να παράγει πλούτο για τον λαό και την πατρίδα μας.

Μια περιοχή που όλη η ιστορία της είναι συνδεδεμένη με σκληρούς αγώνες, με ταξικές συγκρούσεις για το δίκιο των εργαζομένων από τη δεκαετία του ‘70 έως σήμερα. 1 / 2 Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η συνάντηση του Δ. Κουτσούμπα με δύο συνταξιούχους, παλαίμαχους αγωνιστές, που πήραν μέρος στις μεγάλες απεργίες των μεταλλωρύχων στο Μαδέμ Λάκκο και την Ολυμπιάδα την περίοδο 1975–1977: Τον Κώστα Μαργαρίτη, γραμματέα του Σωματείου Μεταλλωρύχων τη δεκαετία του 1970, και τον Γιώργο Κορδαλή, μέλος της διοίκησης του Σωματείου την ίδια περίοδο.

Την εκδήλωση άνοιξε, εκ μέρους της ΤΟ Χαλκιδικής του ΚΚΕ, η Τίνα Φέρτη.

Στη συγκέντρωση παρευρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ και της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, με επικεφαλής τη Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, και τον Θανάση Χρηστίδη, μέλος της ΚΕ και Γραμματέα της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας, καθώς και οι βουλευτές του ΚΚΕ Γιάννης Δελής και Λεωνίδας Στολτίδης. 🚩 H ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα «Δεν είμαστε τυχαία εδώ σήμερα, στη Μεγάλη Παναγιά Χαλκιδικής.

Βρισκόμαστε σε μια περιοχή που το έδαφος και το υπέδαφός της είναι μια ζωντανή απόδειξη των τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει ο τόπος μας.

Σε έναν τόπο, όπου οι άνθρωποί του αποτελούν τεκμήριο ότι η χώρα μας έχει εργατικό και επιστημονικό δυναμικό ειδικευμένο, ικανό, να φέρει εις πέρας τα πιο μεγάλα, απαιτητικά και δύσκολα έργα, να παράγει πλούτο για τον λαό και την πατρίδα μας.

Είμαστε, επίσης, σε μια περιοχή που όλη η ιστορία της είναι συνδεδεμένη με σκληρούς αγώνες, με ταξικές συγκρούσεις για το δίκιο των εργαζομένων από τη δεκαετία του ‘70 έως σήμερα.

Είμαστε λοιπόν, εδώ για να δηλώσουμε, ότι ναι, ο λαός μας μπορεί να ζήσει διαφορετικά, ότι υπάρχουν όλες οι δυνατότητες σήμερα, ώστε η παραγωγή της χώρας μας να μπει σε κίνηση υπέρ των αναγκών των εργαζομένων.

Ότι όσοι παράγουν τον πλούτο αυτής της χώρας αξίζουν να ζουν καλύτερα, με ικανοποίηση όλων των σύγχρονων αναγκών τους.

Δεν είναι μονόδρομος να παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα που γεννά μόνο πολέμους, κρίσεις, ακρίβεια, θυσίες σε κάθε κοινωνικό τομέα.

Δεν είναι μονόδρομος η χώρα μας να μπλέκεται μέρα με τη μέρα βαθύτερα στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στους ανταγωνισμούς, στα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, στις συμμαχίες με το κράτος- δολοφόνο του Ισραήλ και στην αντιπαράθεση των αστικών τάξεων Ελλάδας- Τουρκίας.

Να δημιουργούνται, δηλαδή, θανάσιμοι κίνδυνοι για τον λαό μας, για να κερδίζουν περισσότερα και να προωθούν τα αιματοβαμμένα σχέδιά τους μια χούφτα εκμεταλλευτές.

Δεν είναι μονόδρομος να πληρώνουν φόρο αίματος οι εργαζόμενοι, με 140 νεκρούς στα εργοδοτικά κάτεργα ήδη μέσα στο 2026.

Να έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στην ανεργία και στην εντατικοποιημένη εργασία με κινδύνους για τη ζωή.

Μια μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, του λαού μας, να δουλεύει σκληρά, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, όπως εσείς εδώ και να γεύεται ελάχιστα από αυτούς τους κόπους.

Να μη φτάνουν τα λεφτά για να βγει ο μήνας, για τα ψώνια της εβδομάδας, για το νοίκι και τους λογαριασμούς.

Δεν είναι μονόδρομος, να κινδυνεύουν χιλιάδες σπίτια να μείνουν χωρίς θέρμανση τον χειμώνα, όταν υπάρχουν τόσες αναξιοποίητες ενεργειακές δυνατότητες στη χώρα μας για φτηνό ρεύμα, φτηνή θέρμανση.

Δυνατότητες που πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων για τα “μάτια”, της δήθεν γεωστρατηγικής αναβάθμισης, του Κάθετου Διαδρόμου, των κερδών των διυλιστηρίων και των μεγάλων εταιρειών της ενέργειας.

Κι έχει μεγάλο θράσος ο κ. Μητσοτάκης να βαφτίζει “ανακούφιση” των λαϊκών οικογενειών τις αυξημένες τιμές στην ενέργεια, τη στιγμή που το πετρέλαιο θέρμανσης, παρά τις όποιες παρεμβάσεις, θα ξεκινήσει φέτος τουλάχιστον 40% ακριβότερα από ότι το 2025, όταν ήταν ήδη πολύ ακριβό.

Δεν είναι μονόδρομος, τα χωριά μας, η επαρχία να ρημάζει, με αποψίλωση πληθυσμού, με ανύπαρκτες υποδομές στην υγεία, στην παιδεία, στον πολιτισμό, με μια νεολαία που δεν μπορεί να δει το μέλλον της στον τόπο της.

Για όλα αυτά είμαστε εδώ.

Για να σας μεταφέρουμε το αισιόδοξο μήνυμα, ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Ότι με το ΚΚΕ μπροστά, με πρωταγωνίστρια την εργατική τάξη, μαζί με τον λαό, όλα μπορούν να γίνουν αλλιώς.

Λίγες μέρες πριν, στα εγκαίνια των Σκουριών, κυβέρνηση και εργοδοσία, ούτε λίγο ούτε πολύ, παρουσίασαν την επένδυση ως “ευεργεσία” για τον λαό.

Προσπαθούν έτσι να πείσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, ότι πρέπει να συμβιβαστεί με τις “αγαθοεργίες” και τις “χορηγίες” για να βελτιωθεί η ζωή του.

Γι’ αυτό διαφημίζουν ότι “σε βάθος 20ετίας” θα υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα δήθεν “κοινωνικής ευθύνης” ύψους 80 εκατομμυρίων.

Δηλαδή ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.

Μέχρι τότε, η αξία των εξαγωγών μόνο από το μεταλλείο των Σκουριών εκτιμάται ότι θα φτάσει τα 17,5 δισ. Ευρώ.

Με το ένα χέρι δηλαδή δίνουν ψίχουλα και το άλλο το έχουν γερά βουτηγμένο στο μέλι.

Τι κρύβουν στην πραγματικότητα; Ότι πρόκειται για μια επένδυση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μετόχων, που στηρίζεται αποκλειστικά στις πλάτες των εργαζόμενων και του λαού.

Μία επένδυση σε πολύτιμα μη ανανεώσιμα ορυκτά που καταλήγουν στα χέρια ενός μονοπωλίου και αξιοποιούνται με σκοπό το κέρδος και όχι για την ευημερία του λαού και τη βελτίωση της θέσης της πατρίδας μας.

Μία επένδυση με καύσιμο εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεις και φθηνό δανεισμό από το Ταμείο Ανάκαμψης, με επενδυτικά κίνητρα και φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο.

Μία επένδυση πολύ υψηλής παραγωγικότητας, άρα και εγγυημένων κερδών, αφού η περιοχή διαθέτει έμπειρο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό, ολόκληρες γενιές εργαζόμενων με εξειδίκευση και γνώση της περιοχής, των μεταλλείων και των απαιτήσεων της παραγωγής.

Η “στροφή στις ποιοτικές παραγωγικές επενδύσεις”, που υπόσχεται η κυβέρνηση, σημαίνει νέα κρατική στήριξη των επενδυτικών σχεδίων των εγχώριων ομίλων, την οποία θα πληρώσουν και πάλι τα λαϊκά στρώματα.

Όπως, άλλωστε, συνέβη και με τα 680 εκ. ευρώ που άρμεξαν οι μέτοχοι της «Ελληνικός Χρυσός» από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Θα αφορά επενδύσεις με βάση τις νέες ιεραρχήσεις: την στροφή στην πολεμική οικονομία, στην παραγωγή μέσων καταστροφής και την κατασκευή υποδομών πολεμικής προετοιμασίας.

Και δυστυχώς για τον λαό μας, τα μεταλλεία της Χαλκιδικής ανταποκρίνονται και στους δυο αυτούς στρατηγικούς στόχους, ακριβώς γιατί η εξόρυξη αφορά κρίσιμα πολύτιμα μέταλλα, απαραίτητα, τόσο για τη λεγόμενη ενεργειακή μετάβαση, όσο και για την πολεμική προετοιμασία.

Γιατί, ο χαλκός που βγαίνει από αυτό το έδαφος, χρησιμοποιείται σε κάλυκες φυσιγγίων και σε μεταλλικά μέρη πυρομαχικών, σε εξαρτήματα και συστήματα σύγχρονων όπλων.

Αυτός είναι ο λόγος που όλοι τους πιέζουν να ξεκινήσει με κάθε κόστος και άμεσα η εμπορική παραγωγή του μεταλλείου στις Σκουριές.

Χωρίς να διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα.Όπως τα συνεχόμενα ατυχήματα των τελευταίων μηνών, με τραγικά αποτελέσματα 1 νεκρό, 1 σακατεμένο και δεκάδες τραυματισμένους εργάτες.

Χωρίς να υπολογίζουν ότι η βιασύνη παράδοσης του συνόλου των υποδομών εμπεριέχει τον κίνδυνο μιας ενδεχόμενης αστοχίας που μπορεί να οδηγήσει σε ανυπολόγιστες συνέπειες για τους εργαζόμενους, τα χωριά, το περιβάλλον.

Η νέα κουλτούρα του πολέμου που καλλιεργούν η ΕΕ και τα κόμματά της, στόχο έχει να πείσει για τα εξής: Ότι η παράδοση υποδομών, επιχειρήσεων, λιμανιών, μεταλλείων, στρατοπέδων και βάσεων για τις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας, αλλά και η μετατροπή της χώρας και συγκεκριμένα της Βόρειας Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο, με τον Κάθετο Διάδρομο και τα άλλα αμερικανοΝατοϊκά σχέδια αποτελούν δήθεν κάποιου είδους «θωράκιση» της χώρας.

Ότι για όλα αυτά ο λαός πρέπει να είναι έτοιμος να δεχθεί ακόμα και τις μεγαλύτερες θυσίες, γιατί αυτό επιτάσσει το δήθεν “εθνικό συμφέρον”. Η αλήθεια είναι ότι και με αυτόν τον τρόπο μας μπλέκουν, μπλέκουν και τον λαό της Χαλκιδικής, ακόμα πιο βαθιά στους θανάσιμους ανταγωνισμούς και τις πολεμικές συγκρούσεις.

Τα «στρατηγικά έργα», με μαθηματική ακρίβεια, μετατρέπονται σε «στρατηγικούς στόχους αντιποίνων», ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Οι “ενεργειακοί κόμβοι” μπορεί να φέρνουν τεράστια κέρδη σε κάποιους ομίλους, αλλά για τον λαό σημαίνουν ενεργειακή φτώχεια, ακρίβεια στα καύσιμα, γίνονται “κόμβοι” ακόμα πιο επικίνδυνης εμπλοκής, αφού κάνουν περισσότερα “αρπακτικά” να μυρίζονται κέρδος και να μαζεύονται τριγύρω.

Αλήθεια, τα ίδια δεν έλεγαν τα προηγούμενα χρόνια και για την Ουκρανία, τις κρίσιμες ενεργειακές υποδομές και τα δίκτυα που διέθετε; Αποδείχτηκε τελικά κι αυτό κατάρα για τον ουκρανικό λαό, που σκοτώνεται εδώ και πέντε χρόνια μαζί με τον ρωσικό λαό για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των ΗΠΑ, των χωρών της ΕΕ, της Ουκρανίας και της Ρωσίας, που όλοι τα είχαν βάλει στο μάτι.

Τα ίδια στη Λιβύη, τα ίδια στη Συρία, τα ίδια παντού.

Το άδοξο τέλος της κυρίας πρέσβειρας των ΗΠΑ στη χώρα μας αποτελεί άλλη μια απόδειξη αυτών των σφοδρών ανταγωνισμών που αναπτύσσονται γύρω από τις ενεργειακές διαδρομές και που καμία σχέση δεν έχουν με τις ενεργειακές ανάγκες του λαού.

Βεβαίως, αυτά θα συνεχιστούν και χωρίς την παρουσία της συγκεκριμένης κυρίας, απλά τώρα θα πρέπει να τρέχουν να σβήνουν τις φωτογραφίες που έβγαζαν μαζί της ο κ. Μητσοτάκης και όλο σχεδόν το υπουργικό συμβούλιο, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Τσίπρας, ο κ. Σαμαράς, που έτρεξαν εκεί για να πάρουν το χρίσμα για τα νέα τους κόμματα και πολλοί άλλοι... Το ίδιο ισχύει και για το περιβόητο έργο του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης, με το οποίο εμείς έχουμε ξεκαθαρίσει ότι είμαστε αντίθετοι, καθώς εντάσσεται στη γενικότερη στρατηγική της ΕΕ για την “πράσινη μετάβαση” και δεν πρόκειται να εξασφαλίσει φτηνή ηλεκτρική ενέργεια για τον λαό, παρά μόνο κέρδη για τα μονοπώλια της ενέργειας.

Ενώ, την ίδια στιγμή, γεννά νέες αντιπαραθέσεις, που μπορεί να φτάσουν μέχρι και σε ένα θερμό επεισόδιο ή μια πολεμική σύγκρουση το επόμενο διάστημα, μιας και οι απαράδεκτες τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, όχι μόνο δεν αναιρέθηκαν την περίοδο των ΝΑΤΟϊκών “ήρεμων νερών”, αλλά αντίθετα αναβαθμίστηκαν.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να αξιοποιείται ο ορυκτός πλούτος της πατρίδας μας, αν πρέπει να γίνει εξόρυξη πολύτιμων πρώτων υλών, αν πρέπει να γίνονται έργα διασύνδεσης κ.ο.κ. Το πραγματικό ερώτημα είναι “εξόρυξη, έργα και αξιοποίηση από ποιον και για ποιο σκοπό”; Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα, από αυτό που επαναλαμβάνει η κυβέρνηση της ΝΔ οτι, δηλαδή, ο σημερινός δρόμος ανάπτυξης μπορεί να ωφελήσει τους πάντες, ότι δήθεν από το μεγάλωμα της “πίτας” των καπιταλιστικών κερδών, θα επωφεληθεί συνολικά ο λαός.

Στην ίδια γραμμή και οι κύριοι Τσίπρας και Ανδρουλάκης, συμφωνούν όλοι τους ότι δήθεν, οι καπιταλιστικές επενδύσεις τους είναι αυτές που θα φέρουν τη λαϊκή ευημερία και κονταροχτυπιούνται με τον Μητσοτάκη για το ποιος είναι πιο κατάλληλος να τις εξασφαλίσει.

Γι’ αυτό και τόσα χρόνια είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση έχουν όλοι τους βάλει πλάτη για να τρέξει η επένδυση της Ελληνικός Χρυσός, χωρίς εμπόδια.

Έβαλαν πλάτη για το αντεργατικό πλαίσιο είτε με τις αυξήσεις στα όρια ηλικίας είτε με την υποβάθμιση των Επιθεωρήσεων των Μεταλλείων είτε μοιράζοντας κάλπικες υποσχέσεις, που κορόιδεψαν και απογοήτευσαν τον λαό.

Η πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύει ότι η κερδοφορία του κεφαλαίου και η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών είναι δύο στόχοι ευθέως ανταγωνιστικοί και αλληλοαποκλειόμενοι.

Αυτό δεν είναι θεωρία, το αποδεικνύει η ίδια η ζωή, αφού, σήμερα που μιλάμε, έχουμε μεγάλωμα της πίτας, με πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 30 δισ. από το 2013, έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά και διαδοχικά ιστορικά ρεκόρ δισεκατομμυρίων των εισηγμένων εταιρειών στο Χρηματιστήριο.

Πώς επωφελήθηκε ο λαός από όλα αυτά; Ξέρετε νομίζω την απάντηση.

Εδώ στη Χαλκιδική, μόνο την τελευταία 4ετία, υπήρξε35% αύξηση της παραγωγικότητας στο μεταλλείο της Ολυμπιάδας και διπλασιασμός εσόδων της μητρικής «Eldorado Gold». Ποιό ήταν το πρώτο μήνυμα της εργοδοσίας μετά από τα εγκαίνια προς τους εργαζόμενους; Ότι πρέπει να μειωθεί ακόμα περισσότερο το κόστος μονάδας.

Τα κέρδη που ευαγγελίζονται η κυβέρνηση και η βολική αντιπολίτευση φέρνουν μόνο δίψα για πιο πολλά κέρδη, για ένταση της εκμετάλλευσης, για ξεζούμισμα των εργαζόμενων.

Η πίτα για την οποία μιλούν έχει ως “υλικά” τη “νόμιμη” κλοπή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι, την εξαντλητική εργασία, τα ατυχήματα, τη φθορά της υγείας και τις επαγγελματικές ασθένειες.

Όπως βλέπουμε και στην «Motor Oil», που η αύξηση των κερδών κατά 300% πληρώνεται με συνεχή εγκλήματα, με θανάτους εργαζομένων.

Όπως γίνεται συνολικά και εδώ στη Χαλκιδική, μια από τις βιτρίνες –υποτίθεται- του λεγόμενου τουριστικού “θαύματος”. Όπως το βιώνουν και οι αγρότες της περιοχής, αφού την ίδια ώρα που οι ελαιοπαραγωγοί πουλάνε με τιμή 50% κάτω, οι βιομήχανοι της ελιάς που προμηθεύονται το προϊόν τους, φιγουράρουν ανάμεσα στις 500 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις της χώρας.

Αυτό σημαίνει λοιπόν, το “μεγάλωμα της πίτας” που όλοι αυτοί λένε: Θυσίες από τους πολλούς για να μεγαλώνει μόνο η πίτα των λίγων.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Μήπως κάτι πήγε λάθος με τη “μοιρασιά”; Αυτά τα ζητήματα που περιγράφουμε και βιώνετε όλοι εσείς, οι κάτοικοι του νομού, δεν είναι κάποιες «αστοχίες» στο παραγωγικό μοντέλο, ούτε κάποια απόκλιση από την «κανονικότητα» μιας δήθεν δίκαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Πρόκειται για την καπιταλιστική “κανονικότητα”, για το σύστημα το ίδιο, σε όλο του το μεγαλείο.

Σε αυτό το σύστημα, οι κλάδοι που θα αναπτυχθούν δεν καθορίζονται από τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά από την προσδοκία του κεφαλαίου για ακόμα μεγαλύτερο, πιο άμεσο και επαναλαμβανόμενο κέρδος.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης που να μη βασίζεται στην αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και στο άνοιγμα της ψαλίδας μισθών-παραγωγικότητας για να αυξηθεί η κερδοφορία και να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.

Γι’ αυτό και η πίτα δεν μεγαλώνει “για όλους”. Το μεγαλύτερο «κομμάτι», πάει σε αυτούς που έχουν στην ιδιοκτησία τους το υπέδαφος και τον ορυκτό πλούτο της χώρας, τη γη και τα ξενοδοχεία, τα εργοστάσια και τις υποδομές της χώρας.

Στους μετόχους-παράσιτα, που δεν παίζουν κανένα ρόλο στην παραγωγή κι όμως καθορίζουν με τις αποφάσεις τους τις ζωές των πολλών που παράγουν τον πλούτο.

Γι΄αυτό και τούτος εδώ ο τόπος, αντί να σφύζει σήμερα από ζωή, νεκρώνει, με τον πληθυσμό της περιοχής να έχει ήδη μειωθεί κατά 10% τα τελευταία χρόνια.

Με τις ελλείψεις στην υγεία να είναι τέτοιες, που σε μια κατ’ εξοχήν μεταλλευτική περιοχή οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να κάνουν ούτε τις στοιχειώδεις πνευμονολογικές εξετάσεις.

Από την άλλη μεριά, o,τι κέρδισαν οι εργαζόμενοι, δεν είναι χάρη στις “επενδύσεις”. Είναι χάρη στο γεγονός ότι είναι αυτοί που παράγουν όλον τον πλούτο και γι’ αυτό έχουν δύναμη.

Όλοι θυμόμαστε το σκληρό απεργιακό αγώνα που χρειάστηκε να δώσουν οι εργαζόμενοι κόντρα στα σχέδια της εργοδοσίας για να πετύχουν την υπογραφή ΣΣΕ με 11% αύξηση του βασικού μισθού.

Με τον αγώνα τους οι εργαζόμενοι έχουν ακυρώσει τα σχέδια για 10ωρη και 12ωρη δουλειά, 365 μέρες τοn χρόνο.

Αυτά δεν τους τα χάρισε κανένας σωτήρας, ούτε τα πέτυχαν κάνοντας δικούς τους, τους στόχους της εργοδοσίας.

Τα πέτυχαν με τον αγώνα τους, με την οργάνωσή τους, ακριβώς επειδή αμφισβήτησαν αυτούς τους στόχους.

Τα πέτυχαν όταν βρέθηκαν πλάι-πλάι με τους κομμουνιστές, με το ΚΚΕ.

Και τώρα θα χρειαστούν νέοι αγώνες, περισσότερη οργάνωση και κοινή πάλη των χιλιάδων εργαζόμενων, μόνιμων, εργολαβικών, μεταναστών,θα χρειαστεί σκληρή μάχη απέναντι σε μια αδίστακτη εργοδοσία.

Μπαίνουν νέα καθήκοντα για το κίνημα με το άνοιγμα της νέας μονάδας, με τον έρχομό χιλιάδων ακόμη εργαζόμενων.

Πρέπει από την πρώτη στιγμή να οργανωθούν στα σωματεία τους, να μη χαθεί λεπτό.

Να μην υπάρχει καμία εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις, οι οποίες ήδη έχουν καταστρατηγηθεί, όπως η συμφωνία για απασχόληση του τοπικού δυναμικού σε ποσοστό 90%. Γιατί, για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να υπάρξει συνολική σύγκρουση με αυτή την πολιτική.

Πρέπει ο αγώνας να πάει μέχρι τέλους, να μη μείνει μόνο σε κάποιες προσωρινές κατακτήσεις, που είναι βέβαια κι αυτές πολύτιμες ανάσες. Το ΚΚΕ, το ξέρετε καλά, ότι θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή αυτής της υπόθεσης. Το ΚΚΕ ακούει με προσοχή και πρωτοστατεί γύρω από όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον λαό μας.

Οι κάτοικοι της περιοχής δίκαια ανησυχούν για την ποιότητα του αέρα, του νερού, συνολικά της ζωής, γιατί η ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος και οι αναγκαίες υποδομές πολιτικής προστασίας με σύγχρονα αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά, αντιπυρικά έργα αντιμετωπίζεται σήμερα ως κόστος και φυσικά δεν αντισταθμίζεται με τις «χάντρες» των ανταποδοτικών έργων.

Και είναι λογικό να ανησυχού,ν αφού παραμένουν σχεδόν όλα τα προβληματικά στοιχεία της προηγούμενης περιβαλλοντικής αδειοδότησης, που ανέδειξαν οι δυνάμεις του ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια.

Δείτε για παράδειγμα τον χώρο απόθεσης επικίνδυνων αποβλήτων του Κοκκινόλακκα, που παραμένει χωροθετημένος επάνω στο σεισμικό ρήγμα Στρατωνίου.

Καμία τεχνική και κανένα έργο δεν μπορούν να θεωρηθούν ασφαλή, όταν εδράζονται σε ένα ρήγμα που έχει δώσει στο παρελθόν σεισμό μεγέθους 7 ρίχτερ, ανοίγοντας στην επιφάνεια χάσμα βάθους 10 μέτρων από το Στρατώνι ως τα Στάγειρα.

Την ίδια ώρα, παραμένουν οι κίνδυνοι για το περιβάλλον και την υγεία κατοίκων και εργαζομένων, ως συνέπεια της αέριας ρύπανσης από σκόνη με βαρέα μέταλλα.

Αυτά αθροίζονται με όλα τα υπόλοιπα περιβαλλοντικά προβλήματα που έχουμε επισημάνει επανειλημμένα: 🚩 Την καταστροφή δασικών εκτάσεων αρχέγονων δασών. 🚩 Την αποστράγγιση και επιβάρυνση του υδροφόρου ορίζοντα με αρνητικές συνέπειες -μεταξύ άλλων- και στη γεωργική δραστηριότητα που στηρίζεται σε γεωτρήσεις. 🚩 Τις συνέπειες από τη ρύπανση των ρεμάτων, των ποταμών και των παράκτιων θαλάσσιων ζωνών. 🚩 Την πληγή της επιφανειακής, ανοικτής εξόρυξης. 🚩 Την παραγωγή συμπυκνωμάτων με τη χρήση είτε κυανίου είτε μεγάλων ποσοτήτων χημικών αντιδραστηρίων που είναι επικίνδυνα και για τους εργαζόμενους. 🚩 Την επιβάρυνση του οδικού δικτύου της περιοχής και την επικινδυνότητα των φορτίων που θα μεταφέρονται μέσω κατοικημένων οικισμών.

Οι λεγόμενες «βέλτιστες πρακτικές» που παπαγαλίζει η εργοδοσία είναι κούφια λόγια.

Γι’ αυτό άλλωστε η νέα συμφωνία εργοδοσίας-κράτους προβλέπει, ότι ο έλεγχος των περιβαλλοντικών όρων θα γίνεται πλέον από δήθεν «ανεξάρτητο» ελεγκτή περιβάλλοντος, ο οποίος μάλιστα θα αμείβεται από την εταιρεία.

Γιάννης κερνάει – Γιάννης πίνει δηλαδή.

Μιλάμε για πραγματική κοροϊδία… Φυσιολογικά λοιπόν, γεννιέται ένα ερώτημα: Φταίει η φύση της παραγωγής που καθιστά αναπόφευκτες τις αρνητικές συνέπειες στο περιβάλλον; Υπάρχουν “καλοί”, “πράσινοι” επενδυτές που ενδιαφέρονται για το περιβάλλον και “κακοί”, “ασυνείδητοι” επενδυτές που αδιαφορούν; Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις συνέπειες της λεγόμενης “πράσινης” ανάπτυξης σε μια περιοχή λίγο πιο κάτω από δω που είμαστε σήμερα, στην Ορμύλια Χαλκιδικής, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η υπόθεση της εγκατάστασης ανεμογεννητριών.

Οι “πράσινες” επενδύσεις απειλούν την τοπική πανίδα και χλωρίδα,τους ίδιους τους κατοίκους μέσω εξωδίκων με αποζημίωση δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ.

Ή να αναφερθούμε στην παράδοση ολόκληρης της νήσου Διάπορος σε ξενοδοχειακό όμιλο της περιοχής για τουριστική εκμετάλλευση; Είτε στην εξόρυξη, λοιπόν είτε στην Ενέργεια είτε στον Τουρισμό ένα είναι το κοινό στοιχείο: Η πολιτική του κεφαλαίου είναι εγκληματική για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, όπου κι αν επιλέγει να επενδύσει.

Άλλωστε, η “πράσινη” μετάβαση, η απολιγνιτοποίηση που έχουν προωθήσει φανατικά η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ποτέ δεν είχε ως πραγματικό κίνητρο τις περιβαλλοντικές ευαισθησίες των εμπνευστών της.

Κίνητρο ήταν και είναι η αναζήτηση διεξόδων ικανοποιητικής κερδοφορίας για τα συσσωρευμένα κεφάλαιά τους.

Γι’ αυτό και τους είδαμε τις προηγούμενες μέρες να σφάζονται στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για τους ρυθμούς της πράσινης μετάβασης, ακόμα και για το αν πρέπει να εγκαταλειφθούν ορισμένες πλευρές της, καθώς επιβαρύνουν τη βιομηχανία συγκεκριμένων χωρών.

Φυσικά, η προστασία του περιβάλλοντος δεν υπήρχε πουθενά στη συζήτηση, ούτε από τους μεν ούτε από τους δε. Γιατί αυτή τελικά είναι υπόθεση του λαού, που δεν μπορεί να την εναποθέτει σε αυτούς που το καταστρέφουν για τα κέρδη.

Μπορεί να διασφαλιστεί οριστικά μόνο έξω από τα όρια αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος. Το ΚΚΕ, στον αντίποδα όλων των παραπάνω, καταθέτει στον λαό το Πρόγραμμα διακυβέρνησης και εξουσίας του, την πρότασή του για την Ελλάδα του Σοσιαλισμού, που έχει ως πυρήνα την ανάπτυξη της παραγωγής για τις ανάγκες των πολλών και όχι για τα κέρδη των λίγων.

Αυτός ο δρόμος ανάπτυξης στηρίζεται στην εργατική εξουσία.

Μια τέτοια εξουσία, που θα κοινωνικοποιήσει τον ορυκτό πλούτο, τις υποδομές και τα μηχανήματα της βιομηχανίας, την Ενέργεια, τις Τηλεπικοινωνίες, τις Μεταφορές, το Εμπόριο, τις καπιταλιστικές αγροτικές κτηνοτροφικές επιχειρήσεις, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και θα τα μετατρέψει από ιδιοκτησία των μετόχων των ομίλων σε λαϊκή περιουσία.

Μόνον έτσι, οι παραγωγοί του πλούτου γίνονται πρωταγωνιστές που συμμετέχουν ενεργά στον εργατικό-κοινωνικό έλεγχο.

Δίπλα στον κοινωνικοποιημένο τομέα της οικονομίας οργανώνεται ο παραγωγικός αγροτικός συνεταιρισμός.

Με αυτά τα εργαλεία μπορεί η νέα, εργατική - λαϊκή εξουσία να σχεδιάσει κεντρικά, επιστημονικά την οικονομία, να δώσει δύναμη στην ανάπτυξη των κλάδων και της περιφέρειας, να ζωντανέψει η ύπαιθρος.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ κατευθύνει την παραγωγή για ισόρροπη ανάπτυξη της εξορυκτικής βιομηχανίας, που να διασφαλίζει την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού με ταυτόχρονη προστασία του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης ζωής.

Βάζει τέλος στην αδίστακτη πολιτική του κεφαλαίου, που όταν μυρίζεται κέρδη από τον χρυσό και τον χαλκό επιλέγει την άναρχη, εντατική και ανεξέλεγκτη παραγωγή, όπως συμβαίνει στα μεταλλεία Χαλκιδικής και όταν ο ανταγωνισμός αλλάζει τις προτεραιότητες, εγκαταλείπει τον λιγνίτη και το νικέλιο για άλλες επενδύσεις.Όπως συμβαίνει σήμερα στη Δυτική Μακεδονία με τη λεγόμενη «απολιγνιτοποίηση» και στη Φθιώτιδα των εκατοντάδων ανέργων από το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ.

Όσο κι αν μοιάζει αντιφατικό, είναι απολύτως επόμενο στο σημερινό σύστημα, οι παραγωγικές δυνατότητες να μην μπορούν να αναπτυχθούν και να αξιοποιηθούν για την προκοπή του λαού μας.

Στον αντίποδα αυτής της πολιτικής, στην πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ, η εξορυκτική βιομηχανία θα δώσει ώθηση στην ανάπτυξη και άλλων παραγωγικών κλάδων της μεταποίησης.

Η εξόρυξη των πρώτων υλών θα συνδυαστεί με τη βιομηχανική επεξεργασία τους, την ανάπτυξη της μεταλλευτικής και πετροχημικής βιομηχανίας, την ανάπτυξη της βιομηχανίας δομικών υλικών και της χημικής βιομηχανίας, την παραγωγή μηχανημάτων και μέσων μεταφοράς.

Γι’ αυτό και θα απορροφήσει τους ανέργους, εξασφαλίζοντας σε όλους δουλειά με σύγχρονα δικαιώματα.

Η επιστημονική έρευνα θα αξιοποιείται για την πραγματική προστασία του περιβάλλοντος, ενώ ταυτόχρονα η αξιοποίησή της στην παραγωγή θα συμβάλει στη μείωση του εργάσιμου χρόνου, βελτιώνοντας ταυτόχρονα τις συνθήκες εργασίας μέσα στα μεταλλεία.

Γι’ αυτό από σήμερα θέτουμε στόχους πάλης προωθημένους, παλεύουμε την πρότασή μας για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο.

Με μέτρα προστασίας της ζωής και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, για να πάψουμε να θρηνούμε κάθε μέρα νεκρούς και σακατεμένους εργάτες στα εργοδοτικά εγκλήματα, όπως και χρόνια πάσχοντες από την καταπόνηση της βαριάς εργασίας στα μεταλλεία.

Με διαρκή παρακολούθηση από επιστημονικό προσωπικό των επιπτώσεων της εργασίας σε όλες τις ειδικότητες.

Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης των εργαζόμενων στα υπόγεια και στην επιφάνεια, για να μη δουλεύουν οι μεταλλωρύχοι μέχρι τα 60 τους κάτω από τη γη. Ταυτόχρονα, σήμερα οι εργαζόμενοι έχουν συμφέρον να ενώσουν τις φωνές τους με τους αγρότες της περιοχής, για θεσμοθέτηση εγγυημένων τιμών και μείωση του κόστους παραγωγής, για αναγκαία έργα άδρευσης και ύδρευσης.

Για να μην πληρώνουν χρυσά τα αγροτικά προϊόντα από το χωράφι στο ράφι.

Αυτή η ελπιδοφόρα προοπτική μπορεί σήμερα να διασφαλίσει πραγματική ενότητα, μια ισχυρή συμμαχία εργαζόμενων από όλους τους κλάδους με τους βιοπαλαιστές αγρότες και αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες της περιοχής.

Σε έναν κοινό αγώνα για να μπορούν να ζουν και να δουλεύουν με ασφάλεια, να ευημερούν στον τόπο τους.

Για ουσιαστική αναβάθμιση της υγείας και της παιδείας, απέναντι στην εμπορευματοποίηση, στην υποβάθμισή τους, στις ελλείψεις σε υποδομές και προσωπικό.

Για να παρακολουθούνται οι επιπτώσεις της εξορυκτικής δραστηριότητας στην υγεία όλων των κατοίκων της περιοχής, στο περιβάλλον, με διαρκείς ελέγχους από την επιθεώρηση μεταλλείων και δημιουργία παραρτήματος εδώ στη Χαλκιδική, με άμεση χρηματοδότησή της για την κάλυψη όλων των κενών σε μέσα και προσωπικό.

Γιατί αυτό έχει ανάγκη ο λαός της περιοχής.

Ακριβώς επειδή το ΚΚΕ διαθέτει πρόταση διακυβέρνησης, εξουσίας που βάζει μπροστά τις ανάγκες του λαού, μπορεί σήμερα αταλάντευτα και δυναμικά να βρίσκεται επικεφαλής της μόνης γνήσιας, εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης, κόντρα σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση.

Το πόσο δυνατή θα είναι αυτή η εργατική-λαϊκή αντιπολίτευση, πόσο θα δυναμώσει η προοπτική των ριζικών ανατροπών που προτείνει το ΚΚΕ είναι το πραγματικό διακύβευμα των ερχόμενων βουλευτικών εκλογών.

Και όχι το ποιος θα τεθεί επικεφαλής μιας κυβέρνησης που θα τσακίζει τον λαό και θα τον εμπλέκει πιο βαθιά στον πόλεμοή το ποιος θα κερδίσει τη “μάχη της δεύτερης θέσης”, για να πουλάει συναίνεση και κοροϊδία.

Η πρόταση του ΚΚΕ είναι ρεαλιστική πρώτα απ’ όλα γιατί συμφέρει τον λαό – υπηρετεί τον εργαζόμενο.

Δεν υπάρχουν αδιέξοδα αν επιλέξουμε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά τους με αξιοπρέπεια.

Αν αποφασίσουμε να το πάμε μέχρι τέλους.

Αδιέξοδα υπάρχουν μόνο στον δρόμο της υποταγής σε αυτό το σύστημα, στις επιλογές για τα κέρδη των λίγων.

Στη σύγκρουση με τις σχέσεις της μεγάλης ιδιοκτησίας και παραγωγής, με το κράτος που τις κατοχυρώνει, στον δρόμο της ανατροπής βρίσκεται η πραγματική ελπίδα και διέξοδος.

Όλα τα άλλα είναι αναλώσιμα, γι αυτό και βλέπουμε κόμματα να φουσκώνουν και να… ξεφουσκώνουν, να παρατούν γρήγορα ακόμη και τα μεγάλα λόγια, να αποδεικνύονται χρήσιμα εργαλεία τελικά μόνο για το ίδιο το σύστημα.

Πόσο μάλλον κόμματα και δυνάμεις που ξέπλυναν συστηματικά αυτό το αντιλαϊκό κράτος και συνεχίζουν να το ξεπλένουν σήμερα, επαναφέροντας αναμασημένα αφηγήματα για καπιταλιστικές κρατικοποιήσεις δήθεν προς όφελος του λαού.

Είτε με το αστικό κράτος είτε με ιδιώτες-επενδυτές, το κριτήριο της παραγωγής παραμένει αναλλοίωτο, εχθρικό προς τους εργαζόμενους, το περιβάλλον, τους κατοίκους της περιοχής.

Μόνο σε σύγκρουση με το σημερινό κράτος και την εργοδοσία και όσους το υπηρετούν μπορεί να ανασάνει ο λαός μας.

Άλλωστε, ο,τι κερδήθηκε μέχρι σήμερα, δεν το χάρισε καμία κυβέρνηση, επιβλήθηκε με σκληρή πάλη και με το ΚΚΕ μπροστά.

Γι’ αυτό και στις εκλογές, όσοι αγωνίστηκαν πρέπει να συμπληρώσουν τον αγώνα τους με την ψήφο στο ΚΚΕ.

Και όχι να τον ακυρώσουν με την ψήφο σε κόμματα που αύριο θα τη στρέψουν εναντίον τους.

Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουν, μόνο εκεί καταθέτει το ΚΚΕ όλη του τη δύναμη.

Με σταθερότητα, εντιμότητα, ανιδιοτέλεια στον κοινό μας αγώνα.

Σήμερα, τα πράγματα δεν είναι και τόσο στατικά, όσο μπορεί να φαντάζουν μερικές φορές.

Αρκεί μια σπίθα για να γίνει φωτιά.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες που διαδηλώνουν στη Γαλλία, στην Ισπανία και αλλού το αποδεικνύουν.

Το ίδιο μπορεί να γίνει και στη χώρα μας στις κινητοποιήσεις που ξεδιπλώνονται αυτό το διάστημα.

Στον πανεκπαιδευτικό ξεσηκωμό της 21ης Οκτώβρη, στην Απεργία σε πάνω από 100 λιμάνια του κόσμου ενάντια στον πόλεμο στις 30 Οκτώβρη, στη γενική πανεργατική απεργία της 25ης Νοέμβρη.

Σε αυτές ο λαός μπορεί να διατρανώσει ότι θυσίες προτίθεται να κάνει μόνο για τη ζωή τη δική του και των παιδιών του, όχι για τα κέρδη και τους πολέμους τους.

Οι δυνάμεις του ΚΚΕ ήδη κάνουν τη μέρα-νύχτα για να είναι οι κινητοποιήσεις αντάξιες των απαιτήσεων της περιόδου.

Ταυτόχρονα, οι δυσκολίες στο αστικό πολιτικό σύστημα δεν είναι φόβητρο για τον λαό.

Όσο αδυνατούν να βρουν τη φόρμουλα που θα απορροφήσει τη δίκαιη λαϊκή δυσαρέσκεια, όσο αποκαλύπτεται η σαπίλα τους, τόσο το καλύτερο.

Αυτά είναι όπλα για το εργατικό - λαϊκό κίνημα, για να αλλάζει τον συσχετισμό δύναμης προς όφελός του, για να μη νιώθει καμία κυβέρνηση σταθερή και ακλόνητη στο αντιλαϊκό της έργο και ταυτόχρονα να διαμορφώνονται προϋποθέσεις συνολικής ανατροπής.

Και ένα πιο δυνατό ΚΚΕ αποτελεί εγγύηση ότι τα σχέδιά τους δεν θα πετύχουν.

Μαζί με την επαγρύπνηση και τον αγώνα του λαού, είναι αυτό μπορεί να στείλει πίσω στις τρύπες τους και τα διάφορα φασιστοειδή που πάνε πάλι να ξεμυτίσουν, τώρα που το σύστημα τους χρειάζεται.

Η δύναμη που δίνει ο λαός στο ΚΚΕ δεν μεταλλάσσεται, ούτε παζαρεύεται, επιστρέφει στον λαό στους εργαζόμενους.

Αυτή η δύναμη μπορεί να γίνει ακόμη μεγαλύτερη, για να είναι πολύ πιο δυνατός ο λαός μας και πιο ελπιδοφόρα η προοπτική μας.

Για μια μεγάλη αντεπίθεση των εργαζόμενων, για να τα πάρουν πίσω όλα! Να γίνουν κυρίαρχοι του πλούτου που παράγουν.

Να ζήσουν μαζί με τα παιδιά τους, στην Ελλάδα της λαϊκής ευημερίας, του σοσιαλισμού! 902, Σάββατο 17/10/2026 - 20:24 Babis Zafeiratos

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους