Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πότε επιτέλους θα πιστέψουμε τα άδεια παιδιά; Βλέπουμε καθημερινά όλο και περισσότερο περιεχόμενο γύρω από ενήλικα παιδιά που απομακρύνονται ή διακόπτουν σχέσεις με τους γονείς τους.

Και την ίδια στιγμή, βλέπουμε πάρα πολλούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν συγχωρητική νηπιοποίηση των γονέων για να αντέξουν την ορφανια τους, και να λένε, "Κανείς δεν γεννήθηκε γονιός" , "Ηταν η πρώτη φορά που έγινε γονιός, πρέπει να συγχωρήσεις και να ξεχάσεις". Πού είναι όμως η ευθύνη του γονέα να συμπεριφερθεί ως ενήλικας; Πολλοί τοποθετούν τους γονείς σε βάθρο, θεωρώντας αυτονόητο ότι κάθε μητέρα είναι γεμάτη αγάπη και φροντίδα.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα δεν είναι πάντα αυτή.

Υπάρχουν γονείς που βλάπτουν συναισθηματικά γιατί δεν βλέπουν το παιδί τους ως ένα ξεχωριστό πλάσμα άξιο σεβασμού, αυτονομίας, καλοσύνης και αγάπης.

Το αντιμετωπίζουν απλώς ως προέκταση του εαυτού τους, ένα μέσο για να εξυπηρετούνται οι δικές τους ανάγκες.

Κι αν δεν υποταχθεί σε αυτό, βρίσκεται αντιμέτωπο με συνέπειες. Άραγε; Πόσο άξιοι σεβασμού, καλοσύνης και αγάπης νιώσανε οι ίδιοι όταν ήταν παιδιά; Πως γίνεται να μη βλέπουν ότι συνεχίζουν το μοτίβο που τους πλήγωσε στα παιδιά τους; Γιατί δεν αντέχουν δράμι να κάνουν κάτι με τις πληγές τους, αλλά να τις σχηματίζουν αντιπατάρα πάνω στις ψυχές των παιδιών τους; Όσο ως κοινωνία αρνούμαστε να δούμε ότι μια μητέρα ή ένας γονέας μπορεί να είναι χειριστικός, εκμεταλλευτικός ή κακοποιητικός, τόσο θα συνεχίζουμε να συντηρούμε και να νομιμοποιούμε την κακοποίηση.

Κανείς δεν επιλέγει εύκολα την απομάκρυνση.

Κανένα παιδί δεν θέλει πραγματικά να απομακρυνθεί από τον γονιό του. ΚΑ ΝΕ ΝΑ. Απελπισμένα παλεύουν να κρατηθούν κοντά στον γονιό.

Για χρόνια ολόκληρα τρέφονται με την τοξική ελπίδα, "Ίσως αν το εξηγήσω καλύτερα…ίσως φταίω που δεν του δίνω να καταλάβει με τον τρόπο που μπορεί", "Ίσως αν φερθώ διαφορετικά…", "Ίσως αν αλλάξω εγώ, να μου δείξει έστω λίγη στοιχειώδη ευγένεια, σεβασμό και να σταματήσει η χειραγώγηση". Με πόνο που δεν φεύγει ποτέ, απλά κάποτε μαλακώνει λίγο, σου ομολογώ ότι το κρίσιμο βήμα επούλωσης είναι να αφήσεις πίσω αυτή την τοξική ελπίδα και να θρηνήσεις επιτέλους τον γονέα που θα ήθελες να είχες.

Ακόμα και είναι ακόμα στη ζωή.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε οικογένειες που βιώνουν μια ζωή γεμάτη gaslighting, χειραγώγηση δηλαδή της πραγματικότητας τους, τα βγάζουν τρελά με απλά λόγια, όταν καταφέρνουν επιτέλους να αναγνωρίσουν και να επικυρώσουν τη δική τους εμπειρία, έρχεται η ίδια η κοινωνία να τους κάνει ξανά gaslighting και να τους ακυρώσει την ορφάνια.

Αν βλέπεις αυτό το μήνυμα και έχεις βιώσει κάτι τέτοιο, Σε πιστεύω.

Πιστεύω τον πόνο και το τραύμα που έζησες.

Κατανοώ πόση δύναμη χρειάζεται όχι απλώς για να προστατεύσεις την ηρεμία σου, αλλά για να προστατεύσεις την ίδια σου την ύπαρξη.

Γιατί μέσα σε μια κακοποιητική σχέση, δεν σου επιτρέπεται καν να υπάρχεις, όπως ονειρεύεσαι.

Από την άλλη, για όσους δεν είχαν συναισθηματικά ανώριμους ή κακοποιητικους γονείς, ανααρωτηθείτε ειλικρινά, γιατί θεωρείτε ότι μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων οφείλει να έχει ασυλία στην κακοποιητική συμπεριφορά; Κάθε φορά που κρατάτε αυτή την πεποίθηση, ακυρώνετε, υποβαθμίζετε και πληγώνετε τα παιδιά που μεγάλωσαν άδεια και μόνα, σε μια γεμάτη οικογένεια. #ΨυχικήΥγεία #ΣυναισθηματικήΚακοποίηση #Όρια #Αυτοφροντίδα #Εναισθησία #Gaslighting Chryssoula Kafestidou #Εμβίωση Ψυχοδυναμική Συμβουλευτική Ενηλίκων, Ζεύγους, Lgbtqia2s+

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους