Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε σχέση με την Ελλάδα, ο Κώστας ανέπτυξε αρκετές από τις πτυχές των θέσεών μας.

Και το ερώτημα που μένει είναι πώς παλεύουμε γι’ αυτές.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ένα πολιτικό σχέδιο / ένα πολιτικό πρόγραμμα δεν αρκεί να το διατυπώσεις.

Όσο σωστό και να είναι, χρειάζεται να το παλέψεις πρώτα και κύρια στους εργατικούς χώρους και στο εργατικό κίνημα αλλά βέβαια και στα κοινωνικά κινήματα.

Οι θέσεις μας, το πρόγραμμα μας απευθύνεται στην εργατική τάξη.

Απορρίπτουμε καθαρά τις θεωρίες για «το τέλος της εργατικής τάξης». Απευθυνόμαστε στην εργατική τάξη με τις παλιές αλλά και τις νέες μορφές της / τα νέα στρώματα (ψηφιακοί εργαζόμενοι, εργαζόμενοι στις υπηρεσίες, κοκ) και το εργατικό κίνημα.

Γιατί μόνο η εργατική τάξη, χάρη στη θέση της στην παραγωγή, έχει τη δύναμη να σταματήσει την κοινωνία και να την αναδιοργανώσει σε σοσιαλιστική βάση.

Αυτό δεν σημαίνει υποτίμηση των υπόλοιπων καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων και κινημάτων, όπως μικρομεσαία στρώματα που ζουν από τη δουλειά τους, μικρομεσαίοι αγρότες/ισσες, φεμινιστικό, αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό, οικολογικό κίνημα κ.ά. Αντιθέτως χρειάζεται να παλεύουμε για ταξική πολιτική σε αυτά τα κινήματα και για τη σύνδεσή τους με το εργατικό κίνημα.

Η δύναμη του εργατικού κινήματος αποκτά πλήρες νόημα όταν συνδέεται με τους αγώνες όλων των καταπιεσμένων ή για να το βάλω και διαφορετικά όταν όλα τα καταπιεσμένα στρώματα μπορούν να δουν τον εαυτό τους και τις ιδιαίτερες διεκδικήσεις τους μέσα στον εργατικό κίνημα.

Σήμερα κάποιοι από τους αγώνες που βλέπουμε διεθνώς είναι αγώνες νεολαίας.

Με τρομερή ορμή και μαχητικότητα.

Βλέπουμε στη Γαλλία ένα από τα μεγαλύτερα κινήματα εδώ και δεκαετίες με εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και συνδικαλιστές. Στη Γερμανία νεολαϊίστικα κινήματα ενάντια στον μιλιταρισμό και την κατεύθυνση της υποχρεωτικής στράτευσης. Στην Αλβανία, μετά το συγκλονιστικό κίνημα ενάντια στο ξεπούλημα και την καταστροφή της λιμνοθάλασσας της Νάρτας και της χερσονήσου Ζβερνέτς βλέπουμε ένα πολύ μαχητικό φοιτητικό κίνημα.

Στην μακρινή Ινδία παρακολουθούμε το κίνημα των κατσαρίδων.

Και βέβαια στην Ισπανία ένα καταπληκτικό κίνημα, στο όνομα της Μαρικάρμεν Αμπασκάλ για το θέμα της στέγης. Που τώρα επεκτείνεται στην Πορτογαλία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους