Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κακά τα ψέματα, υπάρχουν μορφές στο ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι που δεν χρειάζονται καν ονοματεπώνυμο για να αναγνωριστούν.

Ο καπνός απ’ το τσιγάρο στριφογύριζε βαριά στον αέρα.

Παχύ, «κρητικό» μουστάκι, στραφταλιζέ κοστούμι σε λεπτή γραμμή, αυστηρό, σχεδόν ανέκφραστο βλέμμα πίσω από το θρυλικό φιμέ γυαλί, ακόμη και τις πιο συννεφιασμένες Κυριακές στα «επίσημα» της Λεωφόρου.

Τον έχω ζήσει, τον έχω παρατηρήσει, τον έχω μελετήσει, τον έχω αγγίξει σε αρκετές από τις εκφάνσεις του.

Από το σκαρφάλωμα στα κάγκελα της Λεωφόρου, τις μπούκες στο ταρτάν του ΟΑΚΑ, τη θεόρατη δερμάτινη πολυθρόνα στο γραφείο, μέχρι το παιχνίδι με τον εγγονό στο lounge του Ολυμπιακού Σταδίου.

Σελίδες ολόκληρες θα γέμιζαν μονάχα με εικόνες, στιγμιαία περιστατικά, φήμες, ψιθύρους, θρύλους, ακόμα και αστικούς μύθους για απίθανα γεγονότα που ίσως δεν συνέβησαν ποτέ.

Αλλά τού πιστώνονται, τού χρεώνονται, είναι όλα «του Καπετάνιου». Για εμένα ο θάνατός του κλείνει οριστικά έναν ιστορικό κύκλο. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης δεν χρειάζεται να παρουσιαστεί ως αλάνθαστος για να διατηρήσει το μνημειώδες του βάρος.

Είναι ακριβώς οι αντιφάσεις του που τον καθιστούν μια συναρπαστική, σχεδόν λογοτεχνική φιγούρα.

Ένας άνδρας με παλαιάς κοπής αξίες, ένας παλαιομοδίτης εκσυγχρονιστής που συγκρούστηκε με τον κόσμο του, ένας οραματιστής από την Επισκοπή που κάποιες φορές εγκλωβίστηκε στο ίδιο του το πείσμα. Γιώργος Βαρδινογιάννης | 1936 - 2026 In memoriam: https://www.athensvoice.gr/epikairotita/athlitismos/991909/giorgos-vardinogiannis-o-teleutaios-kapetanios/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους