Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στεγαστικό: Θέλουμε φθηνά σπίτια, βάζοντας συνεχώς εμπόδια στην κατασκευή τους Για χιλιάδες νέους η απόκτηση κατοικίας αποτελεί άπιαστο όνειρο.

Με μισθούς που συχνά δεν επαρκούν ούτε για τις βασικές ανάγκες και ενοίκια που απορροφούν δυσανάλογο μέρος του εισοδήματος, η δημιουργία οικογένειας μετατίθεται διαρκώς.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι νέοι εγκαταλείπουν το πατρικό τους κατά μέσο όρο γύρω στα 31 τους χρόνια.

Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Δημογραφίας Κωνσταντίνος Ζαφείρης, στεγαστική και δημογραφική κρίση αλληλοτροφοδοτούνται.

Η γενικότερη ακρίβεια, επιβαρυμένη από τις πολεμικές συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή μας, κάνει τα πράγματα δυσκολότερα.

Ωστόσο, το πρόβλημα προϋπήρχε και έχει βαθύτερες αιτίες.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της PwC, η σωρευτική υστέρηση των επενδύσεων σε κατοικίες την περίοδο 2010-2025 φτάνει τα 140 δισεκατομμύρια ευρώ, σε σύγκριση με τα επίπεδα του 2009! Το 2025 επενδύσαμε στην κατοικία μόλις το 3,1% του ΑΕΠ, έναντι 5% στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στα λόγια, κυβερνήσεις και κόμματα αλληλοκατηγορούνται, προτείνουν λύσεις και υποστηρίζουν ενέργειες που μοναδικό αποτέλεσμα έχουν τη διαιώνιση των χρόνιων κρατικών αντιφάσεων που δημιουργούν το πρόβλημα.

Βλέπετε, επί δεκαετίες, τα ακίνητα, όπως και τα αυτοκίνητα, αποτέλεσαν εύκολους στόχους της φορολογικής πολιτικής.

Όταν η φοροδιαφυγή ήταν εκτεταμένη, η ακίνητη περιουσία προσφερόταν για εύκολα, ασφαλή και άκοπα δημόσια έσοδα.

Σήμερα, όμως, που οι ψηφιακές συναλλαγές και οι ηλεκτρονικοί έλεγχοι περιορίζουν τις δυνατότητες απόκρυψης εισοδημάτων, η φορολογική επιβάρυνση της κατοικίας, από την κατοχή της γης μέχρι την κατασκευή και, κυρίως, την εκμετάλλευση των ακινήτων, εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό κόστος, δημιουργώντας συνεχώς αντικίνητρα.

Παράλληλα, η ένταξη νέων περιοχών στα σχέδια πόλης προχωρεί με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς.

Η πολεοδομική νομοθεσία, οι διοικητικές καθυστερήσεις και οι δικαστικές εμπλοκές περιορίζουν την προσφορά οικοδομήσιμης γης.

Η συνταγματικά επιβεβλημένη προστασία του περιβάλλοντος δεν πρέπει να συγχέεται με την αδυναμία έγκαιρου και ορθολογικού σχεδιασμού.

Εκτός κι αν τελικός στόχος είναι ένα ερημοποιημένο περιβάλλον, χωρίς ανθρώπινη παρουσία, επιβάλλεται να βρεθεί η ισορροπία μεταξύ περιβαλλοντικής προστασίας και αντιμετώπισης του στεγαστικού προβλήματος.

Έως τώρα, από τη μία επιδοτούμε την αγορά ή την ενοικίαση κατοικίας και από την άλλη δυσκολεύουμε την κατασκευή της.

Ενισχύουμε, δηλαδή, τη ζήτηση, χωρίς να εξασφαλίζουμε αντίστοιχη αύξηση της προσφοράς, με αποτέλεσμα οι επιδοτήσεις να καταλήγουν στις τιμές.

Τι χρειάζεται, λοιπόν; Ταχύτερος πολεοδομικός σχεδιασμός, οργανωμένες επεκτάσεις με υποδομές, φορολογικά κίνητρα για νέες κατασκευές και ανακαινίσεις, αξιοποίηση κενών ακινήτων, σταθεροί κανόνες και συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για προσιτή κατοικία.

Παράλληλα, καλύτεροι μισθοί και ουσιαστική περιφερειακή ανάπτυξη.

Κυρίως, όμως, χρειάζεται να κατανοήσουμε κάτι απλό: κανείς δεν επενδύει επειδή η κοινωνία χρειάζεται σπίτια.

Επενδύει όταν προσδοκά εύλογο κέρδος, με αποδεκτό κόστος και κίνδυνο.

Αν θέλουμε περισσότερες και φθηνότερες κατοικίες, πρέπει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για να κατασκευαστούν.

Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να επιδοτούμε τη σπανιότητα, να φορολογούμε τη λύση και να αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι δεν κάνουν οικογένειες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους