(Σάββατο σήμερα και στο ψηφιακό αποθετήριο προσθέτω ένα κείμενο που αρχικά φιλοξενήθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών) Υπάρχουν κάποια βιβλία που, μέσα στα χρόνια, αποδεικνύονται καθοριστικά για το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και ίσως διαισθητικά ο αναγνώστης να το νιώθει, όμως μόνο τα επόμενα βιβλία στο μονοπάτι επιβεβαιώνουν εκείνη την, αρχικά αυθαίρετη, υποψία ή επιτρέπουν στη λήθη να κυριαρχήσει.

Έτσι, προχωρά και εμπλουτίζεται η ιστορία της λογοτεχνίας.

Ένα τέτοιο βιβλίο θεωρώ πως είναι το ολιγοσέλιδο μυθιστόρημα της Πάουλα Φοξ, Πρόσωπα σε απόγνωση, που κυκλοφόρησε το 1970.

Ο ήπιος και υπομονετικός τρόπος τής συγγραφέα να παρατηρήσει μια ελάχιστη ρωγμή στη ζωή ενός προνομιούχου ζευγαριού, χωρίς εξάρσεις και φωνές, όπως η ίδια η ζωή επίσης συχνά αποφεύγει.

Διαβάζοντας το βιβλίο της Κέιτι Κιταμούρα, σκεφτόμουν το βιβλίο της Φοξ, ένα υποκειμενικό, τι άλλο, νήμα αναδύθηκε.

Με το Οντισιόν η Κιταμούρα έφτασε μέχρι τη Βραχεία Λίστα του Βραβείου Μπούκερ 2025.

Η συγγραφέας επιλέγει μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση, δίνει τον λόγο σε μια ηθοποιό, που ζει με τον σύντροφό της, συγγραφέας εκείνος, σε ένα άνετο σπίτι στη Νέα Υόρκη.

Ένας πετυχημένος ρόλος, παρότι μικρός, αποδείχθηκε καθοριστικός για την καριέρα της.

Βρίσκεται σε πρόβες για μια επόμενη παράσταση, δεν είναι σίγουρη πως έχει καταφέρει να ξεκλειδώσει το κείμενο, τη συγγραφική σκέψη, τη σκηνοθετική επιθυμία, η πρεμιέρα πλησιάζει ανησυχητικά και εκείνη είναι χαμένη σε ένα άγχος πότε δημιουργικό και πότε καθηλωτικό.

Ένας νεαρός άντρας, μέλος της παραγωγής, θα της ζητήσει να πιουν έναν καφέ.

Εκεί θα της ανακοινώσει πως πιστεύει πως είναι γιος της.

Μπορεί να είναι σίγουρη πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, μπορεί να σκεφτεί πώς δημιουργήθηκε αυτή η παρεξήγηση, πως είχε έναν γιο και τον έδωσε για υιοθεσία, πώς μια δημοσιογράφος παραποίησε τα λόγια της σε μια συνέντευξη. Η συνέχεια στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους