Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό που συμβαίνει με τις Ιταλικές ομάδες στην εκκίνηση του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ αγγίζει τα όρια του ναυαγίου.

Ο απολογισμός στις πρώτες δύο αγωνιστικές προκαλεί έντονο προβληματισμό, αφού σε σύνολο οκτώ αναμετρήσεων καταγράφηκαν μόλις μία νίκη και μία ισοπαλία, με όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια να καταλήγουν σε ιδιαίτερα οδυνηρές ήττες.

Το οξύμωρο είναι πως τους μοναδικούς βαθμούς τους έφεραν οι σύλλογοι με τις λιγότερες παραστάσεις και εμπειρίες στη διοργάνωση τα τελευταία χρόνια: η Κόμο πέτυχε μια σπουδαία νίκη, παρότι ακολούθησε ένα εντελώς ανεξήγητο στραβοπάτημα στη συνέχεια, ενώ η Ρόμα κατάφερε να σταθεί όρθια και να πάρει την ισοπαλία σε μια παραδοσιακά αφιλόξενη έδρα στην Τουρκία.

Από εκεί και πέρα, το απόλυτο σκοτάδι.

Αν εξετάσει κανείς τις υπόλοιπες αναμετρήσεις, υπήρχαν σίγουρα ορισμένα παιχνίδια ισορροπημένα, όπου οι πιθανότητες ήταν μοιρασμένες ή ο αντίπαλος είχε ένα οριακό προβάδισμα, όπως οι δοκιμασίες απέναντι στη Ρεάλ για την Ίντερ και τη Ρόμα, ή η επίσκεψη της Άρσεναλ στην έδρα της Νάπολι.

Εκεί όμως που η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε λογική είναι στις υπόλοιπες απώλειες.

Το να γνωρίζει την ήττα η Ίντερ από την Κλαμπ Μπριζ, η Νάπολι από τη Βιγιαρεάλ και η Κόμο από τη Φέγενορντ αποτελεί πισωγύρισμα άνευ προηγουμένου, καθώς πρόκειται για αντιπάλους σαφώς χαμηλότερης δυναμικής και τρίτης ταχύτητας στο ευρωπαϊκό στερέωμα.

Το παράδοξο είναι ότι το εγχώριο πρωτάθλημα φέτος παραμένει ελκυστικό και προσφέρει θεαματικό ποδόσφαιρο, αλλά στο κορυφαίο επίπεδο η ποιοτική ψαλίδα όχι απλώς δεν κλείνει, αλλά ανοίγει επικίνδυνα.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι οι Ιταλικές ομάδες μένουν πίσω πλέον ακόμα και απέναντι σε συλλόγους που δεν ανήκουν στην πρώτη ή τη δεύτερη γραμμή της Ευρώπης.

Κατά την άποψη μου, η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται πλέον στους πάγκους.

Την προηγούμενη δεκαετία, η απόσταση είχε μαζευτεί χάρη στην εμφάνιση ικανών προπονητών με σύγχρονες ιδέες.

Σήμερα, αρκετοί από αυτούς έχουν ξεπεραστεί από τις απαιτήσεις του σύγχρονου ρυθμού και ανακυκλώνουν ξεπερασμένα μοτίβα με το ζόρι. Το Ιταλικό ποδόσφαιρο έχει άμεση ανάγκη από ανανέωση προσώπων, νέες τακτικές αντιλήψεις και καθαρό μυαλό, ακριβώς όπως συνέβη στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας όταν μπήκαν οι βάσεις για έναν νέο τρόπο σκέψης στο χορτάρι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους