Η Vanessa Redgrave δέχτηκε κάποτε ένα βραβείο Όσκαρ..Τοτε είπε ότι ο μισός χώρος που δίνονταν τα βραβεία Οσκαρ ήταν διάσπαρτος με "σιωνιστές κακοποιούς",τους γιουχάρισε ζωντανά στην τηλεόραση και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν 1978. ” Αλλά ενώ η βιομηχανία του θεάματος γιόρταζε την καλλιτεχνία της, μισούσε την πολιτική της. Ο Redgrave είχε χρηματοδοτήσει δημόσια ένα φιλοπαλαιστινιακό ντοκιμαντέρ, The Palestinian, γυρίστηκε την περίοδο του πόλεμου στο Λίβανο,που εξαπέλυσε το Ισραήλ..Λίγες μέρες πριν τα Όσκαρ, ένοπλοι διαδηλωτές είχαν κάνει πορεία έξω από την τελετή, κουνώντας πινακίδες που έγραφαν «Βανέσα η Τρομοκράτισσα. ” Κέρδισε έτσι κι αλλιώς.

Και μετά εξερράγη.

Κρατώντας το χρυσό άγαλμα, ευχαρίστησε τον σκηνοθέτη της - και στη συνέχεια, με παγωμένη αυτοκρατορία, είπε: "Σας ευχαριστώ που στέκεστε σταθερά απέναντι σε αυτή τη μικρή ομάδα σιωνιστών κακοποιών των οποίων η συμπεριφορά προσβάλλει την αξιοπρέπεια των Εβραίων σε όλο τον κόσμο. ” Λαχανιάζει. Μπούς. Χάος.

Οι παραγωγοί προσπάθησαν να μπουν στο εμπορικό.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Bob Hope έθαψε το πρόσωπό του στα χέρια του.

Αργότερα εκείνο το βράδυ, ο σεναριογράφος Paddy Chayefsky εισέβαλε στη σκηνή για να την επιπλήξει: «Ένα απλό «ευχαριστώ» θα ήταν αρκετό. ” Ο Redgrave δεν δείλιασε.

Είχε ήδη κερδίσει - όχι το Όσκαρ, αλλά τον πόλεμο για τη δική της συνείδηση.

Εκείνη η στιγμή την μετέτρεψε από αστέρα του σινεμά σε πολιτική εξορία Την άφησαν τα στούντιο, την απέφευγαν οι παραγωγοί και την χαρακτηρίσαν "ανεπίληπτη. ” Οι πράκτορες προειδοποίησαν ότι κανείς δεν θα δουλέψει ξανά μαζί της.

Η απάντησή της; "Τότε θα κάνω τη δική μου δουλειά. ” Και το έκανε - σκηνοθετώντας θεατρικά έργα σε αποθήκες, χρηματοδοτώντας ριζοσπαστικές εταιρείες θεάτρου και εκτελώντας Σαίξπηρ σε εμπόλεμες ζώνες.

Αυτή ήταν η κρυφή ιδιοφυΐα της Vanessa Redgrave: δεν χρειαζόταν την έγκριση του Hollywood, επειδή είχε ήδη ζήσει ζωές μεγαλύτερες από τη φαντασία.

Έκανε πορεία με πρόσφυγες.

Έφαγε δακρυγόνα στις διαμαρτυρίες.

Ερευνήθηκε από την MI5 για «ανατρεπτική δραστηριότητα. ” Και όταν οι δημοσιογράφοι ρώτησαν αν ανησυχεί που θα μπει στη μαύρη λίστα, είπε, "Δεν μπορείς να βάλεις στη μαύρη λίστα κάποιον που δεν ανήκει στη λίστα σου. ” Θα μπορούσε να έχει περάσει από την ακτή.

Η καταγωγή της ήταν χρυσή - οι Redgraves ήταν η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας.

Η ομορφιά της ήταν διαχρονική, το ταλέντο της αδιαμφισβήτητο.

Αλλά αρνήθηκε να είναι διακοσμητική.

Οι συνάδελφοί της προσπάθησαν να την βάλουν σε μποξ ως «μεγάλη κυρία. ” Συνέχισε να εμφανίζεται ξυπόλητη στις διαδηλώσεις.

Η τιμή ήταν σκληρή.

Έχασε δουλειές.

Έχασε φίλους.

Δεκαετίες αργότερα, έχασε την κόρη της, Natasha Richardson, σε ατύχημα στο σκι - μια αγωνία που θα μπορούσε να την τελειώσει.

Αλλά επέστρεψε στη σκηνή εβδομάδες αργότερα.

Όταν ρωτήθηκε γιατί, είπε απαλά, "Γιατί αν δεν δράσω, θα σταματήσω να αναπνέω. ” Πίσω από την αγριότητα της υπήρχε ένα είδος ιερού πένθους.

Κάθε ρόλος που έπαιξε - από την Isadora μέχρι τους Bostonians - είχε αυτό το βάρος: εξέγερση τυλιγμένη με τρυφερότητα, θάρρος ραμμένο με απώλεια. Η Μέριλ Στριπ είπε κάποτε: "Η Βανέσα δεν ενεργεί, καταθέτει. ” Και δεν σταμάτησε ποτέ να καταθέτει - για πρόσφυγες, εγκλήματα πολέμου, πολιτική υποκρισία, κόστος σιωπής.

Ακόμα και στα ογδόντα της, ήταν ακόμα σε διαμαρτυρίες, εξακολουθεί να κινδυνεύει να συλληφθεί, εξακολουθώντας να απαιτεί ότι η Όταν μια δημοσιογράφος ρώτησε κάποτε αν μετάνιωσε για την ομιλία της στα Όσκαρ, χαμογέλασε -το ίδιο γαλήνιο, σχεδόν επικίνδυνο χαμόγελο από το 1978 - και είπε, "Αν λες την αλήθεια και οι άνθρωποι γιουχάρουν, κάτι κάνεις σωστά. ” Η Vanessa Redgrave δεν έπαιζε μόνο τους επαναστάτες.

Ήταν μία - το σπάνιο είδος που ήξερε ότι η πραγματική δύναμη δεν είναι στο χειροκρότημα, αλλά στην άρνηση να το βουλώσει ,μπροστά σε όλο το κατεστημένο του Χόλιγουντ, και των βραβείων Όσκαρ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους