Original Post

Πλήρες Κείμενο:

17(2) ▫️Παπαγεωργίου, Γιώργος. Το δίλημμα των δύο κρατουμένων. Η εφημερίδα των συντακτών, 17-18/10/2026, σελ. 5. ▫️Μεϊμάρογλου, Γιάννης. Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται το Κίνημα Αλλαγής. Τα Νέα, 17-18/10/2026, σελ. 19. Σήμερα, τα δύο βασικά κόμματα του εναπομείναντος προοδευτικού χώρου, το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΑΣ, πορεύονται «με τα πανιά σκισμένα». Το πρώτο, τσακίστηκε στη διαδρομή από τα επαναστατικά σοσιαλιστικά οράματα στον πιο ξεφωνημένο καθεστωτισμό.

Βυθίστηκε επικά στο Καστελλόριζο, στη χρεοκοπία του 2010.

Μεταξύ 2009 και 2015, έχασε το 90% των ψηφοφόρων του! Στα λεξικά, «pasokification» σημαίνει την εξαέρωση των μεγάλων κομμάτων.

Η ριζοσπαστική αριστερά έκανε ανάλογη διαδρομή, σε fast forward.

Οι τριακόσιες χιλιάδες ψήφοι του 2009 έγιναν πάνω από δύο εκατομμύρια το 2015.

Ακολούθησε, μέσα σε λίγους μήνες, η ανώμαλη προσγείωση από τα κηρύγματα της αντιμνημονιακής εξέγερσης στον ακραίο πραγματισμό. Ο Μητσοτάκης (και όλος ο συρφετός των συμφερόντων που τον υποστήριζε) κλήθηκε να αντιμετωπίσει δύο διαλυμένους στρατούς και τους νίκησε με ευκολία.

Το 2026, η ΕΛΑΣ, στήθηκε στο (αυθαίρετο) συμπέρασμα πως ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ένα ταλέντο παγκόσμιας κλάσης που ασφυκτιούσε σε μία «πεθαμένη» τοπική ομάδα.

Αλλά στο νέο κλαμπ που ίδρυσε ο ίδιος, ούτε «έβγαλε μάτια», μήτε έβρεξε κύπελλα.

Η εικόνα μοιάζει απελπιστικά παγωμένη στο 2023.

Τα κόμματα της κυβερνώσας αριστεράς μοιάζει σαν να «σβήνει το καντήλι» τους.

Τα λαϊκά προοδευτικά κόμματα γεννιούνται από λαϊκά κινήματα. Στην Ελλάδα έχουμε πάψει να έχουμε από δαύτα εδώ και τουλάχιστο δέκα χρόνια.

Κι αν υπήρξαν κάποια, το ΠΑΣΟΚ και η «κυβερνώσα» αριστερά ούτε που πέρασαν από κει.

Το εναπομείναν ακροατήριο των δύο κομμάτων, τα ακούει κυρίως στο όνομα του παρελθόντος.

Τα στελέχη τους είναι ως επί το πλείστον άνθρωποι που απλά επέλεξαν να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική.

Υπερβολικά συχνά δίνουν την εντύπωση πως επιλέγουν κόμμα κοιτώντας τις δημοσκοπήσεις, όπως οι συνάδελφοί τους στον ιδιωτικό τομέα επιλέγουν εταιρεία κοιτώντας το χρηματιστήριο.

Μαθαίνουν a posteriori το κομματικό φολκλόρ και τη σχετική ιδιόλεκτο και τα αναπαράγουν σαν τουρίστες που μιλάνε σπασμένα ελληνικά.

Η χρησιμοθηρική στόχευση της ενασχόλησης με την πολιτική τη μετατρέπει σε ιδιωτική υπόθεση, από κάτω ίσαμε πάνω.

Τα μεν κομματικά στελέχη αλλάζουν με δυσάρεστη άνεση κόμματα, ιδεολογίες και παρατάξεις, ενώ οι αρχηγοί παραμένουν ακούνητοι, σαν ογκόλιθοι Βούδες.

Δεν υπάρχει καμία αντίφαση σε αυτό.

Εξηγείται αν η πολιτική είναι επαγγελματικό positioning και όχι συλλογική σύγκρουση για ιδεολογίες, πολιτικές και προγράμματα.

Εδώ και λίγο καιρό, ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΑΣ έχουν λύσει το ζωνάρι, και μαλώνουν για παραπολιτικά και κουτσομπολιά.

Κάνοντάς το, «φθείρουν τη συνολική εικόνα της αντιπολίτευσης, υπονομεύουν μια αξιόπιστη εναλλακτική διακυβέρνηση και τροφοδοτούν το κυβερνητικό αξίωμα περί σταθερότητας» (Παπαγεωργίου). Όλα συμβαίνουν σαν οι αρχηγοί τους να έχουν παγιδευτεί στο «δίλημμα του φυλακισμένου». Θεωρούν κίνηση forcé τον καταστροφικό ανταγωνισμό και αρνούνται να δουν πώς θα ωφεληθούν από κάποια σύμπραξη (ό.π.). Όταν χρειάστηκε, ο Ανδρέας έφτιαξε τη «δημοκρατική συμπαράταξη» και η Γεννηματά το «κίνημα αλλαγής» (Μεϊμάρογλου). Αν υπάρχει πραγματικό πολιτικό επίδικο, ο «πόλεμος θέσεων» μπαίνει στο παιχνίδι.

Φαίνεται πως δεν είναι η περίπτωσή μας.

Μπρος στις κάλπες, οι αναξιοπαθούντες ψηφοφόροι στρέφονται ακροδεξιά.

Οι υποταγμένοι, συγχέουν την ακινησία με τη σταθερότητα.

Οι θυμωμένοι, ξεθυμαίνουν αντισυστημικά.

Η πελατεία του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ μαζί κυμαίνεται γύρω στο 30%, με ταβάνι το 35%, και πάτο το 25%. Εάν δεν θέλουν να βρεθούν προ άσχημων εκπλήξεων, οι αρχηγοί και το περιβάλλον τους (τα «κόμματα») χρειάζονται τουλάχιστο «ανοιχτούς πολιτικούς διαύλους, έστω και παρασκηνιακούς για να μην αλληλοτροφοδοτούνται οι επιθέσεις και οι παρεξηγήσεις» (Παπαγεωργίου). Τσίπρας και Ανδρουλάκης δεν μπορούν ακόμα να κερδίσουν εκλογές. Ας κερδίσουν τουλάχιστο αυτό που μπορούν -χρόνο- μπας και γλιτώσουν τον «ξαφνικό θάνατο».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους