Original Post

Πλήρες Κείμενο:

16(2) ▫️Νικολακόπουλος, Ηλίας, Ολυμπίτου Ευδοκία. Αντώνης Μπριλλάκης. Α.Α.Λιβάνης-Η εφημερίδα των συντακτών, 17-18/10/2026. Ο Αντώνης Μπριλλάκης υπήρξε σημαντικό στέλεχος του ελληνικού κομμουνισμού.

Ανήκε σε αυτή την ομάδα των ανθρώπων που συνδύασε τον πιο αυθεντικό, αυτοθυσιαστικό και ανιδιοτελή αγώνα για την προκοπή της πατρίδας του και του κόσμου της δουλειάς με τη συνειδητή στράτευση σε ένα διεθνές κίνημα που κινούνταν με γεωπολιτικά κριτήρια και απαιτούσε την αναντίρρητη υπεράσπιση μιας ξένης χώρας.

Ακριβώς όμως επειδή είχε εξοφλήσει όλα τα προσωπικά του πολιτικά γραμμάτια, ακριβώς επειδή κολυμπούσε σε ένα μεγάλο κίνημα που παλλόταν από ζωή και βιωμένη πολιτική παιδεία, έκανε δύσκολες επιλογές όποτε θεώρησε πως αυτό απαιτούσαν οι ιδέες του, το λαϊκό συμφέρον και το προχώρημα των ιδεών του.

Επιφανειακά, η πορεία του Μπριλλάκη χαρακτηρίζεται από μια περίεργη αντίφαση: Από τη μία, βρίσκεται μόνιμα στην πιο «αριστερή» πλευρά. Ο Μήτσος Πασσαλίδης -που του άρεσαν τα παρατσούκλια- έλεγε το ΚΚΕ «ιερατείο» (και «βλαμμενία») και τον Μπριλλάκη «πετραχήλι» (Νικολακόπουλος και Ολυμπίτου, σελ. 38 και 43). Μετά τη μεταπολίτευση, ο Μπριλλάκης έκανε κριτική από αριστερά στην «Εθνική Αντιδικτατορική Ενότητα», την αμυντική πολιτική του ΚΚΕ (Εσ.). Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 ως εκείνα του 1980, ήταν ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος του «αριστερού ευρωκομμουνισμού». Το 1988, διαφώνησε, όταν δόθηκε η μερίδα του λέοντος στο ΚΚΕ στη συγκρότηση του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου». Το 1989, αντιτάχθηκε στη σύγκλιση με τη ΝΔ, στο όνομα της -αντιπολιτικής και σκανδαλοθηρικής κατ’ αυτόν- «κάθαρσης». Από την άλλη, ήταν πάντοτε προσανατολισμένος στην επικοινωνία με τα μεγάλα λαϊκά ακροατήρια.

Κάποια στιγμή, στρατεύτηκε στην de facto απορρόφηση του ΚΚΕ από την ΕΔΑ.

Επί δικτατορίας, υπήρξε ο ιθύνων νους της αντιχουντικής ενότητας του κουκουέδικου ΠΑΜ με το παπανδρεϊκό ΠΑΚ.

Το 1987, υποστήριξε την αποκομουνιστικοποίηση της ανανεωτικής αριστεράς, θεωρώντας πως το «κέλυφος» ΚΚΕ Εσωτερικού την εμπόδιζε να αξιοποιήσει το ευρύτατο ακροατήριό της.

Και τέλος, το 1989-1993 συστρατεύτηκε με το πληβειακό ΠΑΣΟΚ, με όχημα τη «δημοκρατική συμπαράταξη». Αυτές οι κινήσεις εξέφραζαν πάντοτε γενικότερες τάσεις και συχνά υπήρξαν συλλογικές.

Ήταν πάντα πολιτικές -και εξηγήθηκαν δημόσια σαν τέτοιες. Ο Μπριλλάκης, που παιδί ακόμα κοίταξε κατάματα τον Γερμανό κατακτητή και τον Έλληνα δωσίλογο, που αρνήθηκε στη Μόσχα το αξίωμα του γραμματέα του ΚΚΕ εφόσον εγκατέλειπε την «κομμουνιστική ανανέωση», που δεν δίστασε να θυσιάσει κομματικά και πολιτικά αξιώματα για τις απόψεις του και διάβηκε στα «στερνά» τον Ρουβίκωνα προς την κεντροαριστερά, δεν κινούνταν από ιδιοτέλεια και προσωπικές στρατηγικές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους