Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΕ.. Η απουσία μιας ολοκληρωμένης εξελικτικής προσέγγισης της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης, κατά τη άποψη μου, οδηγεί πολύ συχνά σε μονοδιάστατες...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν καταλαβαίνουμε πως βιώνουμε ΚΑΙ στην ΕΕ έναν πολύπλευρο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο... Θα ξεχώριζα οκτώ χαρακτηριστικά αναλυτικά σφάλματα στις απλουστευτικές κριτικές μας απέναντι στην ΕΕ και στις αποφάσεις της... 1. Η ερμηνεία των ευρωπαϊκών διαφωνιών αποκλειστικά ως συγκρούσεων πολιτικής βούλησης.

Συχνά θεωρούμε ότι η Ευρώπη αδυνατεί να προχωρήσει επειδή οι πολιτικοί ηγέτες δεν μπορούν να συμφωνήσουν ή πως είναι ανίκανοι ή αναποτελεσματικοί.

Παραβλέπουμε, όμως, ότι οι διαφωνίες τους αντανακλούν διαφορετικές παραγωγικές δομές, τεχνολογικές δυνατότητες και ιστορικά διαμορφωμένες αναπτυξιακές διαδρομές των επί μέρους χωρών της ΕΕ. 2. Η αντιμετώπιση της ανταγωνιστικότητας ως αμιγώς οικονομικού προβλήματος.

Η συζήτηση περιορίζεται συχνά στο εργατικό κόστος, στη φορολογία, στις επενδύσεις ή στη δημοσιονομική πειθαρχία.

Ωστόσο, η ανταγωνιστικότητα αποτελεί δυναμικό αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης θεσμών, παραγωγικών ικανοτήτων και τεχνολογικής εξέλιξης.

Δεν αρκεί η βελτίωση μεμονωμένων οικονομικών δεικτών. 3. Η αντίληψη της τεχνολογίας ως δήθεν εξωγενούς και ουδέτερου παράγοντα.

Η τεχνολογία παρουσιάζεται συχνά, δυστυχώς λανθασμένα, ως μια αυτόνομη δύναμη που απλώς επιβάλλει αλλαγές στην οικονομία.

Στην πραγματικότητα, η κατεύθυνση της τεχνολογικής εξέλιξης επηρεάζεται από πολιτικές αποφάσεις, επενδυτικές προτεραιότητες, θεσμικά περιβάλλοντα και κοινωνικοοικονομικές σχέσεις.

Ταυτόχρονα, η ίδια αναδιαμορφώνει αυτές τις σχέσεις. 4. Η στατική αντιπαράθεση μεταξύ περισσότερης αγοράς και περισσότερου κράτους.

Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα περιοριστικό διχασμό.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι απλώς πόσο κράτος ή πόση αγορά χρειαζόμαστε, αλλά ποιοι θεσμικοί συνδυασμοί μπορούν να ενισχύσουν τη μάθηση, την καινοτομία, τον παραγωγικό μετασχηματισμό και τη μακροχρόνια προσαρμοστικότητα. 5. Η υπόθεση ότι μια ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική παράγει ομοιόμορφα αποτελέσματα. Λάθος.

Οι ίδιες ενεργειακές, δημοσιονομικές ή βιομηχανικές πολιτικές επιδρούν διαφορετικά στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ελλάδα.

Αυτό συμβαίνει επειδή εφαρμόζονται σε διαφορετικά παραγωγικά και τεχνολογικά συστήματα, με διαφορετικές θεσμικές ικανότητες.

Η τυπική ενοποίηση των κανόνων δεν συνεπάγεται αυτομάτως πραγματική αναπτυξιακή σύγκλιση. 6. Η ταύτιση της αύξησης των επενδύσεων με την παραγωγική αναβάθμιση.

Περισσότεροι χρηματοδοτικοί πόροι δεν συνεπάγονται αναγκαστικά υψηλότερη παραγωγικότητα ή μεγαλύτερη καινοτομική ικανότητα.

Καθοριστικό ρόλο διαδραματίζουν η ποιότητα των επενδύσεων, η απορροφητική ικανότητα των επιχειρήσεων, η διάχυση της γνώσης και η αποτελεσματικότητα των θεσμών. 7. Η ερμηνεία των κρίσεων αποκλειστικά ως προσωρινών διαταραχών.

Δεν είναι.

Οι ενεργειακές κρίσεις, οι γεωπολιτικές εντάσεις και οι τεχνολογικές ανακατατάξεις αντιμετωπίζονται συχνά ως εξωτερικά σοκ, μετά τα οποία η οικονομία μπορεί να επιστρέψει στην προηγούμενη ισορροπία.

Η εξελικτική οπτική αναδεικνύει ότι τέτοιες κρίσεις μπορούν να μεταβάλουν μόνιμα τις παραγωγικές εξειδικεύσεις, τις θεσμικές σχέσεις και τις διεθνείς ανταγωνιστικές ιεραρχίες. 8. Η σύγχυση της βραχυπρόθεσμης σταθεροποίησης με τη μακροχρόνια αναπτυξιακή προσαρμογή.

Για πχ, μια επιδότηση ενέργειας μπορεί να ανακουφίσει τις επιχειρήσεις.

Μια δημοσιονομική παρέμβαση μπορεί να στηρίξει τη ζήτηση.

Αυτά, όμως, δεν διασφαλίζουν από μόνα τους τον μετασχηματισμό του παραγωγικού συστήματος.

Η εξελικτική αναβάθμιση προϋποθέτει τη συστηματική ανάπτυξη νέων πολιτικών, οικονομικών και τεχνολογικών ικανοτήτων.

Το βαθύτερο θεωρητικό σφάλμα και κοινός παρονομαστής αυτών των απλουστευτικών ερμηνειών είναι ότι αντιμετωπίζουν την Πολιτική, την Οικονομία και την Τεχνολογία ως διακριτά και σχετικά αυτόνομα πεδία, αντί να εξετάζουν την ιστορικά προσδιορισμένη, αμφίδρομη και συχνά αντιφατική συν-εξέλιξή τους.

Το μεγαλύτερο σφάλμα στην ερμηνεία των σημερινών ευρωπαϊκών εξελίξεων είναι ότι αναζητούμε πολιτικές λύσεις σε προβλήματα που θεωρούμε αποκλειστικά οικονομικά, ενώ παραβλέπουμε την τεχνολογική τους δυναμική.

Ή, αντίστροφα, προσδοκούμε από την τεχνολογία να επιλύσει προβλήματα που έχουν βαθιές πολιτικές και παραγωγικές ρίζες.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη, περισσότερο ή λιγότερο κράτος, περισσότερη ή λιγότερη αγορά.

Είναι μια Ευρώπη με μεγαλύτερη ικανότητα εξελικτικής προσαρμογής και παραγωγικού μετασχηματισμού.

Και ας μην ξεχνάμε ποτέ πως χωρίς την ασπίδα της ΕΕ μικρές χώρες σαν την Ελλάδα θα ήταν σαν κούτσουρα μέσα στον σύγχρονο παγκόσμιο ανεμοστρόβιλο..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους