Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλαζονεία φοράει ακόμη και τα πιο αγγελικά προσωπεία για να μας ξεγελάσει.

Δεν εμφανίζεται μόνο ως φανερή υπεροψία, αλλά ντύνεται με τον μανδύα της ηθικής ανωτερότητας.

Κρύβεται πίσω από την αγανάκτηση για το άδικο και τη σιγουριά ότι εμείς είμαστε σωστοί και κατέχουμε την αλήθεια.

Ο αλαζονεία φοράει τη στολή του κριτή ή του σωτήρα, θεωρώντας πως δικαιούται να ελέγχει, να διορθώνει και να τιμωρεί τους πάντες.

Η θεραπεία της όμως δεν έρχεται μέσα από γνώση και προβληματισμό.

Προϋποθέτει έναν εσωτερικό συγκλονισμό, την εμπειρία ενός πόνου που θα ραγίσει την ψευδαίσθηση της τελειότητάς μας.

Στη συντριβή μας και μόνο αντικρίζουμε τις βαθιές αντιφάσεις μας και τολμάμε να πούμε ότι κάτι δεν πάει καλά με εμάς.

Αυτό το τσάκισμα είναι τελικά ευλογία, διότι μας βγάζει από το ψέμα, γεννώντας την αληθινή αυτογνωσία και την αγάπη για τον άλλον.

Η αλλαγή φαίνεται στην πράξη.

Το "εγώ ξέρω" σωπαίνει μπροστά στην ταπεινή προθυμία να ακούσουμε, ενώ το "εγώ δικαιούμαι" γίνεται εγώ οφείλω.

Ο άλλος παύει να είναι κατηγορούμενος και γίνεται ισότιμος και σεβαστός συνομιλητής.

Παραμονεύει όμως ένας τελευταίος κίνδυνος: να υπερηφανευτούμε ακόμη και για τη μετάνοια ή την ταπεινοφροσύνη μας.

Η αλαζονεία βρίσκει τρόπο να επιστρέψει κρυφά, όταν νιώθουμε ανώτεροι επειδή απλά αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, μετατρέποντας την ίδια την αυτογνωσία σε νέο παράσημο υπεροχής.

Η πνευματική ωριμότητα απαιτεί να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο χωρίς να γινόμαστε δικαστές, γνωρίζοντας πως η αλήθεια οφείλει να ελέγχει και να θεραπεύει πρώτα τη δική μας καρδιά. Nikitas Kafkios✍️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους