Σαν σήμερα, στις 15 Οκτώβρη 1987, δολοφονείται, ο επονομαζόμενος και ως “Τσέ Γκεβάρα της Αφρικής”, Τομά Σανκαρά πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο, μαζί με 12 συντρόφους του, στο κτίριο που στέγαζε το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το φόνο του σχεδίασε ο Μπλεζ Κομπαόρε, μέχρι τότε επιστήθιος φίλος του Σανκαρά ο οποίος στην συνέχεια μεταβλήθηκε σε όργανο των ιμπεριαλιστών.

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από την ομιλία του Τομά Σανκαρά στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ενώ ολόκληρη την ομιλία καθώς και πληροφορίες για τη ζωή και τη δράση του Τομά Σανκαρά μπορούν να βρεθούν εδώ: https://diapyros.net/36-chronia-apo-ti-dolofonia-tou-toma-sankara/ "Επιτρέψτε μου να πω σε όσους με ακούνε τώρα ότι δεν μιλώ μόνο για λογαριασμό της Μπουρκίνα Φάσο, της χώρας μου που τόσο αγαπώ, αλλά και για λογαριασμό όλων όσων υποφέρουν, όπου κι αν βρίσκονται.

Μιλώ εξ’ ονόματος αυτών των εκατομμυρίων ανθρώπων που βρίσκονται στα γκέτο επειδή το δέρμα τους είναι μαύρο ή επειδή έχουν διαφορετικό πολιτισμό, εκείνων που η θέση τους είναι μόλις και μετά βίας ανώτερη από εκείνη ενός ζώου.

Υποφέρω, επίσης, εκ μέρους εκείνων των Ινδιάνων που έχουν σφαγιαστεί, ποδοπατηθεί και ταπεινωθεί και οι οποίοι, επί αιώνες, έχουν περιοριστεί σε καταυλισμούς, ώστε να μην έχουν καμία προσδοκία για οποιαδήποτε δικαιώματα, ώστε ο πολιτισμός τους να μην μπορεί να εμπλουτιστεί μέσω της επαφής με άλλους πολιτισμούς, συμπεριλαμβανομένου εκείνου του εισβολέα.

Μιλώ εκ μέρους εκείνων που είναι άνεργοι εξαιτίας ενός δομικά άδικου συστήματος που έχει πλέον διαταραχθεί πλήρως, των ανέργων που έχουν περιοριστεί να βλέπουν τη ζωή τους μόνο ως αντανάκλαση της ζωής εκείνων που κατέχουν περισσότερα από τους ίδιους.

Μιλώ εξ’ ονόματος των γυναικών σ’ ολόκληρο τον κόσμο που υποφέρουν από ένα σύστημα εκμετάλλευσης που τους επιβάλλεται από τους άνδρες.

Σ’ ό,τι μας αφορά, είμαστε πρόθυμοι να δεχθούμε όλες τις προτάσεις από οπουδήποτε στον κόσμο που θα μας βοηθήσουν να προωθήσουμε την πλήρη ανάπτυξη και ευημερία των γυναικών της Μπουρκίνα Φάσο.

Σ’ αντάλλαγμα, θα μοιραστούμε μ’ όλες τις χώρες τη θετική εμπειρία που αναλαμβάνουμε τώρα με τις γυναίκες μας, οι οποίες συμμετέχουν πλέον σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού και της κοινωνικής ζωής της Μπουρκίνα Φάσο, γυναίκες που αγωνίζονται και που λένε μαζί μας ότι ο σκλάβος που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να επαναστατήσει δεν αξίζει τον οίκτο.

Αυτός ο σκλάβος θα είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την αθλιότητά του, αν έχει οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις σχετικά με την ύποπτη επιείκεια που δείχνει ένας αφέντης που προσποιείται ότι του δίνει ελευθερία.

Μόνο ο αγώνας μας βοηθάει να γίνουμε ελεύθεροι, και καλούμε όλες τις αδελφές μας, όλων των φυλών, να ξεσηκωθούν για ν’ ανακτήσουν τα δικαιώματά τους.

Μιλώ εκ μέρους των μητέρων των φτωχών χωρών μας που βλέπουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν από ελονοσία και διάρροια, αγνοώντας ότι για τη σωτηρία τους υπάρχουν απλές μέθοδοι, τις οποίες όμως η επιστήμη των πολυεθνικών δεν τους προσφέρει, προτιμώντας να επενδύει σε εργαστήρια καλλυντικών και ν’ ασχολείται με την αισθητική χειρουργική για να ικανοποιήσει τις ιδιοτροπίες και τα καπρίτσια μερικών ανδρών και γυναικών που αισθάνονται ότι έχουν παχύνει πολύ λόγω των πολλών θερμίδων που περιέχουν τα πλούσια γεύματα που καταναλώνουν με σταθερότητα.

Αυτό πρέπει να κάνει ακόμη και τα μέλη αυτής της Συνέλευσης να νιώσουν ζάλη -για να μην αναφέρουμε τους λαούς του Σαχέλ.

Αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε και να εκλαϊκεύσουμε τις μεθόδους που έχουν υποστηρίξει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η UNICEF.

Μιλώ εκ μέρους του παιδιού, του παιδιού του φτωχού, που πεινάει και που κοιτάζει κρυφά τον πλούτο που συσσωρεύεται στο μαγαζί του πλούσιου, ένα μαγαζί που προστατεύεται από μια χοντρή βιτρίνα, μια βιτρίνα που την προστατεύει ένα αδιαπέραστο στόρι, ένα στόρι που φυλάει ένας αστυνομικός με κράνος, γάντια και ρόπαλο, ο αστυνομικός που τοποθετήθηκε εκεί από τον πατέρα ενός άλλου παιδιού, που έρχεται εκεί για να εξυπηρετηθεί ή μάλλον για να το εξυπηρετήσουν, γιατί αυτές είναι οι εγγυήσεις της καπιταλιστικής αντιπροσωπευτικότητας και οι νόρμες του συστήματος.

Μιλώ εκ μέρους των καλλιτεχνών –ποιητών, ζωγράφων, γλυπτών, μουσικών, ηθοποιών κ.ο.κ.– ανθρώπων καλής θέλησης που βλέπουν την τέχνη τους να εκπορνεύεται από τους μάγους του θεάματος.

Κραυγάζω εκ μέρους των δημοσιογράφων που έχουν οδηγηθεί στη σιωπή ή αλλιώς στο ψέμα, απλώς και μόνο για ν’ αποφύγουν τις κακουχίες της ανεργίας.

Διαμαρτύρομαι για λογαριασμό των αθλητών όλου του κόσμου, των οποίων οι μύες γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης απ’ τα πολιτικά συστήματα ή από εκείνους που εμπορεύονται τη σύγχρονη δουλεία των σταδίων.

Η χώρα μου είναι η ουσία όλων των δυστυχιών των λαών, μια τραγική σύνθεση όλων των δεινών της ανθρωπότητας, αλλά επίσης, και πάνω απ’ όλα, η σύνθεση των ελπίδων των αγώνων μας.

Γι’ αυτό μιλάω για λογαριασμό των αρρώστων που ψάχνουν με αγωνία να δουν τι μπορεί να κάνει η επιστήμη γι’ αυτούς – αλλά αυτή η επιστήμη έχει καταληφθεί απ’ τους εμπόρους όπλων.

Οι σκέψεις μου πηγαίνουν σ’ όλους εκείνους που έχουν επηρεαστεί απ’ την καταστροφή της φύσης, σ’ αυτά τα 30 εκατομμύρια ανθρώπων που πεθαίνουν κάθε χρόνο, τσακισμένοι απ’ το πιο τρομακτικό όπλο, την πείνα.

Ως στρατιώτης, δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον υπάκουο στρατιώτη που κάνει ό,τι του λένε, που το δάχτυλό του είναι στη σκανδάλη και που ξέρει ότι η σφαίρα που θα βγει απ’ το όπλο του θα φέρει μονάχα το μήνυμα του θανάτου.

Τέλος, μιλώ μ’ αγανάκτηση καθώς σκέφτομαι τους Παλαιστίνιους, τους οποίους, αυτός ο αβάσταχτα απάνθρωπος κόσμος έχει αντικαταστήσει μ’ έναν άλλο λαό, έναν λαό που μόλις χθες υπέστη μαρτύρια κι ο ίδιος από κάποιους που δεν το πολυσκέφτηκαν.

Σκέφτομαι τον γενναίο παλαιστινιακό λαό, τις οικογένειες που έχουν διασπαστεί και χωριστεί και περιπλανώνται σ’ όλο τον κόσμο αναζητώντας άσυλο.

Θαρραλέοι, αποφασισμένοι, στωικοί κι ακούραστοι, οι Παλαιστίνιοι υπενθυμίζουν σ’ όλους μας την ανάγκη και την ηθική υποχρέωση να σεβόμαστε τα δικαιώματα ενός λαού.

Μαζί με τους Εβραίους αδελφούς τους, είναι αντισιωνιστές.

Επαναλαμβάνουμε την αποφασιστικότητά μας να εργαστούμε ενεργά για την ειρήνη- να πάρουμε τη θέση μας στον αγώνα για τον αφοπλισμόν’ αναλάβουμε δράση στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής ως αποφασιστικός παράγοντας, χωρίς κανένα εμπόδιο απ’ οποιαδήποτε από τις μεγάλες Δυνάμεις, ανεξάρτητα από τα σχέδιά τους.

Αλλά η επιδίωξη της ειρήνης περιλαμβάνει επίσης την αυστηρή εφαρμογή του δικαιώματος των χωρών στην ανεξαρτησία.

Στο σημείο αυτό, το πιο θλιβερό –και μάλιστα το πιο τρομακτικό– παράδειγμα βρίσκεται στη Μέση Ανατολή, όπου, με αλαζονεία, θράσος και απίστευτο πείσμα, μια μικρή χώρα, το Ισραήλ, συνεχίζει για περισσότερα από 20 χρόνια, με την απερίγραπτη συνενοχή του ισχυρού προστάτη του, των Ηνωμένων Πολιτειών, ν’ αψηφά τη διεθνή κοινότητα.

Μόλις χθες, οι Εβραίοι παραδόθηκαν στη φρίκη του κρεματόριου, αλλά το Ισραήλ περιφρονεί την ιστορία επιβάλλοντας σ’ άλλους τα βασανιστήρια που υπέστη το ίδιο.

Σε κάθε περίπτωση, το Ισραήλ –το λαό του οποίου αγαπάμε για το θάρρος και τις θυσίες του παρελθόντος– θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι οι προϋποθέσεις για τη δική του ηρεμία δεν βρίσκονται στη στρατιωτική δύναμη που χρηματοδοτείται απ’ το εξωτερικό. Το Ισραήλ πρέπει ν’ αρχίσει να μαθαίνει να είναι ένα έθνος όπως τα άλλα έθνη, ένα μεταξύ πολλών.

Προς το παρόν, δηλώνουμε απ’ αυτό το βήμα την αγωνιστική, ενεργή αλληλεγγύη μας στους αγωνιστές, άνδρες και γυναίκες, του υπέροχου λαού της Παλαιστίνης, γιατί γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει πόνος που δεν έχει τέλος.

Είμαστε ανοιχτοί σ’ όλες τις επιθυμίες των λαών και τις επαναστάσεις τους, μαθαίνοντας επίσης απ’ τις τρομερές αποτυχίες που οδήγησαν σε πραγματικά θλιβερές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θέλουμε να διατηρήσουμε από κάθε επανάσταση μόνο εκείνη την ουσία της καθαρότητας που μας απαγορεύει να γίνουμε υπηρέτες των πραγματικοτήτων των άλλων, ακόμη κι αν στη σκέψη μας διαπιστώνουμε ότι υπάρχει μια κοινότητα συμφερόντων μεταξύ μας.".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους