«Δικαίωμα κάθε ανθρώπου είναι να πιστεύει όπου και ό,τι θέλει», διάβασα προηγουμένως να γράφει μια κυρία, υπερασπιζόμενη το δικαίωμα μιας χριστιανής να γίνει μουσουλμάνα. Ξέρετε ποιοι δεν έχουν την...
«Δικαίωμα κάθε ανθρώπου είναι να πιστεύει όπου και ό,τι θέλει», διάβασα προηγουμένως να γράφει μια κυρία, υπερασπιζόμενη το δικαίωμα μιας χριστιανής να γίνει μουσουλμάνα.
Ξέρετε ποιοι δεν έχουν την ίδια ελευθερία, σύμφωνα με παραδοσιακές ερμηνείες του θρησκευτικού δικαίου τους; Οι μουσουλμάνοι που επιθυμούν να εγκαταλείψουν τη θρησκεία τους.
Σε ορισμένες χώρες —ή και στις κοινωνίες μας ακόμη σήμερα— πληρώνουν αυτή την απόφαση ακόμη και με τη ζωή τους, καθώς η αποστασία θεωρείται βαρύ αδίκημα.
Το ότι γυναίκες, όπως εκείνη και τόσες άλλες στη Δύση, υπνωτισμένες από κατακτημένες ελευθερίες για τις οποίες δεν χρειάστηκε οι ίδιες να αγωνιστούν, δεν αντιλαμβάνονται αυτή την αντίφαση με τις αξίες του πολιτισμού μας, είναι ίσως ένας από τους λόγους που δεν διακρίνουν τους κινδύνους από την εξάπλωση τέτοιων αντιλήψεων στις κοινωνίες μας.
Όταν η αφέλεια του χριστιανικού «αγάπα τον εχθρό σου» γυρνάει εναντίον σου και σε αφήνει ανυπεράσπιστο: εσύ αγαπάς τον εχθρό σου.
Εκείνος σε αγαπάει εξίσου ή η αγάπη σου γίνεται αδυναμία στα μάτια του; Η πραγματικότητα είναι πάντα πιο σκληρή απ' όσο πιστεύεις.
Εγώ είμαι άντρας.
Αφήνω, το πολύ-πολύ, μια γενειάδα και δηλώνω πιστός —αν και προτιμώ να καταφύγω σε μια σπηλιά παρά να απαρνηθώ τις αξίες μου. Εκείνες; Ρητορικό το ερώτημα.
Βλέποντας τέτοιες αντιλήψεις, σκέφτομαι πως ίσως τελικά το Ισλάμ μας αξίζει.
Και οι πολιτισμοί, άλλωστε, έχουν δικαίωμα στην αυτοχειρία, το έχουμε δει δεκάδες φορές στο παρελθόν: χειρότερος εχθρός είναι πάντα ο εσωτερικός.
Όμως μετά κοιτώ την κόρη μου.
Και δεν είναι αυτός ο κόσμος που θέλω να της παραδώσω... Ξέρω.
Ίσως κάποιοι θεωρήσετε ειρωνικό ένας άθεος να υπερασπίζεται τον χριστιανισμό. Λάθος.
Δεν υπερασπίζομαι μια θρησκεία.
Υπερασπίζομαι έναν πολιτισμό που χρειάστηκε αιώνες συγκρούσεων για να κατακτήσει την ελευθερία της συνείδησης, τη δυνατότητα συνύπαρξης και την ανεκτικότητα.
Στους πολέμους επιλέγουμε συμμάχους.
Με τους χριστιανούς μάθαμε, διά πυρός και σιδήρου, να συνυπάρχουμε.
Να διαφωνούμε χωρίς να αλληλοσκοτωνόμαστε.
Να πιστεύουμε ή να μην πιστεύουμε.
Και σήμερα είμαστε ήδη σε έναν πόλεμο αξιών.
Δεν με ενδιαφέρει η αιώνια επικράτηση καμίας θρησκείας.
Πιστεύω στο κοσμικό κράτος.
Με ενδιαφέρει να μη χρειαστεί ποτέ κανείς να υποταχθεί σε μια θρησκεία για να επιβιώσει.
Και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι.
Στη φωτογραφία δεν βλέπουμε δύο γυναίκες με διαφορετικές ενδυματολογικές επιλογές. Βλέπουμε δύο κόσμους σε σύγκρουση. Ποιος θα υπερισχύσει; Από εσένα που διαβάζεις εξαρτάται.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους