Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καμιά εικοσαριά χρόνια πίσω, χτύπησε μια μέρα το τηλέφωνο στο πατρικό μου στο Κερατσίνι.

Ήταν ο συνθέτης Νίκος Κυπουργός.

Απάντησε η μάνα μου.

Έγινε η εξής πέρα για πέρα αληθινή στιχομυθία: - Ναι, γεια σας. Τον Αντώνη θα ήθελα. - Δεν είναι εδώ. - Σας ευχαριστώ. - Πείτε μου το όνομα σας να του το πω όταν έρθει. - Ο Κυπουργός είμαι.

Κοντοστέκεται λίγο η μάνα μου και πριν το κλείσουν, τον ρωτάει: - Να με συγχωρείτε, αλλά ποιος ακριβώς υπουργός είστε; - (δυνατά και με γέλια) Κυπουργός, Κυπουργός! - Εντάξει, κύριε υπουργέ μου, Κυπουργέ μου ήθελα να πω, είπα κι εγώ, άμα άρχισαν τώρα τα τηλέφωνα στον Αντωνάκη και από υπουργούς, σκούρα τα πράγματα... Όταν κάποια φορά ρώτησα τη μάνα μου αν γέλασε ο Κυπουργός απ' την άλλη άκρη της γραμμής με όλα αυτά που του είπε, μου απάντησε: «Και μήπως τον άκουγα; Εγώ γελούσα πολύ κι έκλεισα το τηλέφωνο με γέλια. Το ίδιο θα έκανε, υποθέτω, κι αυτός».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους