Η ΧΏΡΑ ΩΣ ΟΙΚΌΠΕΔΟ ,ΔΙΆΔΡΟΜΟΣ, ΚΑΙ ΤΑΜΕΊΟ ΓΙΑ ΞΈΝΟΥΣ ΠΑΊΚΤΕΣ (Εκκωφαντική η σιωπή της κυβέρνησης) Κάποιος, κάπου, κάπως, τράβηξε την κουρτίνα της Γκιλφόιλ (ή παραπάτησε η ίδια πάνω της με τα...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΧΏΡΑ ΩΣ ΟΙΚΌΠΕΔΟ ,ΔΙΆΔΡΟΜΟΣ, ΚΑΙ ΤΑΜΕΊΟ ΓΙΑ ΞΈΝΟΥΣ ΠΑΊΚΤΕΣ (Εκκωφαντική η σιωπή της κυβέρνησης) Κάποιος, κάπου, κάπως, τράβηξε την κουρτίνα της Γκιλφόιλ (ή παραπάτησε η ίδια πάνω της με τα δωδεκάποντα και την έριξε). Κι εμείς αντί να δούμε με προσοχή και πραγματική ανησυχία τι σκατά παιζόταν στο δωμάτιο πίσω από την κουρτίνα, κοιτάμε την κουρτίνα και της κάνουμε μνημόσυνο. Η Γκιλφόιλ (όπως και κάθε αμερικανός πρέσβης) δεν ήρθε στην Ελλάδα για να πηγαίνει σε δεξιώσεις, να χαμογελάει σε υπουργούς και να παριστάνει το αμερικανικό εξώφυλλο της Vogue με διπλωματικό διαβατήριο.

Δεν είναι influencer με καρφίτσα-σημαιάκι στο πέτο.

Είναι (δηλαδή ήταν) η εκπρόσωπος της πιο αδίστακτης υπερδύναμης του πλανήτη σε μια χώρα-οικόπεδο, πάνω σε ενεργειακούς δρόμους, βάσεις, αγωγούς, LNG, ανταγωνιστικά επιχειρηματικά τρίγωνα με ΗΠΑ-Τουρκία-Αλβανία, και συμφέροντα που μυρίστηκαν αίμα στην περιοχή.

Αυτή είναι η δουλειά ενός Αμερικανού πρέσβη.

Όχι να μας αγαπήσει.

Να σπρώξει τα συμφέροντα των ΗΠΑ, να μοιράσει επιρροή, να πατήσει πάνω σε κυβερνήσεις, επιχειρηματίες, ενέργεια, άμυνα, λιμάνια, ό,τι πουλιέται και ό,τι μπορεί να δεθεί με κορδέλα και να σταλεί δωράκι στην Ουάσιγκτον.

Αν όσα αποκαλύφθηκαν για τη Γκιλφόιλ (σχέσεις με εταιρείες, ενεργειακές πιέσεις, προσωπικές εξυπηρετήσεις, VIP πρόσβαση σε παρατρεχάμενους του Τραμπ) ακουμπούν έστω και στο ελάχιστο τις κρατικές συμφωνίες για το LNG, τον Κάθετο Διάδρομο και τη θέση της Ελλάδας απέναντι στις υπογεγραμμένες συμφωνίες Τουρκίας-Αλβανίας-Argent LNG, τότε δεν έχουμε ένα "σκάνδαλο πρέσβειρας". Έχουμε μια υπόθεση που βρωμάει από όπου κι αν την πιάσεις, και απαιτεί να ανοίξουν στόματα, αρχεία, συμφωνίες και υπουργικά συρτάρια. Άμεσα.

Αντί για αυτό φυσικά, έχουμε από τη μία το ανθυποβαλκάνιο μηντιακό κοτέτσι, που ασχολείται με τα φορέματα, τα ξενύχτια, τα μηνύματα, τους πρώην της και το πόσο γέλασε στην κάμερα.

Και από την άλλη έχουμε την κυβέρνηση, που γνωρίζοντας πολύ καλά πόσο για τα πανηγύρια είμαστε ως λαός, παίζει τον κουφό, τον τυφλό και τον βλάκα ταυτόχρονα.

Λειτουργεί (προς το παρόν) σαν να έφυγε απλώς ένας κακός παίχτης από τηλεπαιχνίδι.

Δεν καλεί την Αμερικανίδα πρέσβειρα, δεν ζητάει εξηγήσεις, δεν λέει αν ελέγχθηκε η παραμικρή ελληνική πτυχή της υπόθεσης, δεν ξεστομίζει ούτε μισή κουβέντα για το αν η χώρα εκτέθηκε ή αν οι συμφωνίες που μας πουλούσαν ως "γεωστρατηγικό θρίαμβο" είναι δεμένες με πρόσωπα, λόμπι και εταιρικούς πολέμους. Τίποτα.

Σιωπή νεκροταφείου.

Η σιωπή του υπαλλήλου που φοβάται μην τον ακούσει το αφεντικό από τον πάνω όροφο και τον μαλώσει.

Το πρόβλημα δεν είναι αν η Γκιλφόιλ ήταν γελοία.

Το πρόβλημα είναι μήπως, μέσα στη γελοιότητά της, ξεμπρόστιασε το πόσο εύκολα αυτή η χώρα μπορεί να χρησιμοποιείται ως οικόπεδο, διάδρομος και ταμείο (ταυτόχρονα) από ξένους παίκτες.

Την ίδια ώρα που εμείς ασχολούμαστε με το κραγιόν της, τα φορέματα της, τις πλαστικές της, και τον Αργυρό, σαν χωριάτες σε καφενείο που συζητάνε αν το σκουλαρίκι ήταν Cartier ή πανηγυριώτικο, αντί να ρωτάμε: ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ, ΠΡΟΩΘΗΘΕΙ Ή ΣΤΗΘΕΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ, ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΛΠΟ, ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΑ ΜΑΣ ΚΟΣΤΙΣΕΙ; Όσο εμείς χαζεύουμε στην τηλεόραση τα κουτσομπολιά, άλλοι μοιράζουν τον χάρτη.

Με τα δικά μας λιμάνια, τα δικά μας νερά, το δικό μας έδαφος. Κυρίως όμως με τη δική μας σιωπή. Α Τσιμούρης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους