Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο θάνατος δεν είναι ριάλιτι Η υποκρισία της φιλοζωίας στην εποχή των social media Του Μιχάλη Χαιρετάκη Τι κοινό μπορεί να έχει ένα παιδάκι 2 χρονών με ένα ζωάκι συντροφιάς που έχει πια αρρωστήσει ή γεράσει; Πριν λίγες μέρες, ένα μωρό 2 χρονών δόθηκε για ευθανασία, γιατί το παιδί έπασχε από ένα σύμπλεγμα εξαιρετικά σοβαρών, επώδυνων και μη αναστρέψιμων παθήσεων.

Όπως γράφτηκε στα ΜΜΕ, ήταν η πρώτη εφαρμογή της αναθεωρημένης ολλανδικής νομοθεσίας του 2024, η οποία επιτρέπει, υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις, την ευθανασία παιδιών έως 12 ετών.

Είναι η περίπτωση που σήμερα ο νομοθέτης, μαζί με τον γονιό, θα μπορούν να σκοτώνουν ένα ανθρώπινο πλάσμα και μετά τη γέννησή του.

Αν η αφαίρεση της "μη τέλειας" ζωής καθιερωθεί ως συνηθισμένη πρακτική, στερούμε από τον κόσμο τεράστιο δυναμικό.

Σε ένα τέτοιο μέλλον, δεν θα έχουμε ποτέ έναν μελλοντικό ζωγράφο όπως ο Christy Brown, έναν μουσικό όπως ο Stevie Wonder ή έναν αθλητή όπως ο Rick Hoyt.

Το ίδιο, όμως, συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια με τα λεγόμενα ζώα συντροφιάς, όπου για πολλούς η απόκτησή τους είναι μια προσωπική ανάγκη που θέλουν να ικανοποιήσουν, σαν να ήταν κάτι άψυχο· ένα νέου τύπου κινητό ή βιντεοπροβολείς που προβάλλουν στον τοίχο τη ματαιοδοξία τους ή για να ωφεληθούν ακόμα και χρηματικά.

Σίγουρα έχετε δει κάποιο από τα δεκάδες βιντεάκια από χώρες της Ασίας, όπου, σκοτώνοντας την υπόλοιπη οικογένεια τις περισσότερες φορές, παίρνουν μωρά μαϊμουδάκια και τα αναθρέφουν μεταξύ κάμερας και τσέπης γεμάτης από διαφημίσεις.

Τα αναθρέφουν ώστε να έχουν σχεδόν ανθρώπινες συμπεριφορές, να περπατούν στα δυο τους πόδια, τραυματίζοντάς τα και βασανίζοντάς τα πίσω από τις κάμερες.

Τα ζώα συντροφιάς, που θα μπορούσαν να είναι από ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι μέχρι πιο ασυνήθιστα, όπως ένα κουνελάκι, ένα ψαράκι, μια χελωνίτσα κ.λπ., δεν είναι παιχνίδι.

Θα ζήσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής τους, μέχρι το τέλος της, συνήθως με έναν άνθρωπο που τα αγαπάει με τους δικούς του όρους.

Πολλές φορές τα νιώθουν σαν «μέλη της οικογένειας», έτσι τουλάχιστον θα πουν πολλοί.

Όμως, όταν αρρωστήσουν, όταν γεράσουν και χρειαστεί να βάλουν το χέρι στην τσέπη ή στην καρδιά, υπάρχει η ευθανασία στην καλύτερη περίπτωση.

Μια ευθανασία που θα μπορούσε να γίνει και ριάλιτι.

Δεν μιλάω για την ευθανασία που γίνεται ύστερα από εξάντληση των θεραπευτικών δυνατοτήτων, όταν η παράταση της ζωής σημαίνει παράταση ενός αβάσταχτου μαρτυρίου.

Μιλώ για την ευθανασία της ευκολίας.

Εκείνη που εμφανίζεται ως πράξη αγάπης, ενώ προηγουμένως δεν δόθηκε στο ζώο η ευκαιρία να ζήσει με θεραπεία, ανακούφιση και φροντίδα ή και με φαρμακευτική αγωγή που του δίνει ποιοτική ζωή μέχρι να πεθάνει.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να μην μπορείς να το σώσεις και άλλο να μη θέλεις πια να το φροντίσεις.

Πάμε όμως να δούμε: είναι αλήθεια μέλη της οικογένειας στην πράξη; Τις περισσότερες φορές, μόνο στο μυαλό του ιδιοκτήτη και σε όσους πείσει από τον κύκλο του για αυτό.

Ένα ζώο περνάει τις περισσότερες ώρες της ζωής του κλεισμένο μόνο του σε ένα σπίτι, μέχρι ο ιδιοκτήτης του να αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί του.

Δεν θέλει ακριβές κονσέρβες, χρυσά λουράκια και κορδελίτσες, ούτε ακριβά κομμωτήρια ζώων.

Προσοχή θέλει, ή μια παρέα από το είδος του, ακόμα και από άλλο είδος, όπως ένα γατάκι με ένα σκυλάκι που μεγαλώνουν μαζί.

Στην καλύτερη περίπτωση, παρέα από το ίδιο είδος και αντίθετου φύλου.

Δώσε στο ζωάκι, που λες ότι αγαπάς, ένα πλάσμα να μοιράζονται τον χρόνο μεταξύ τους όμορφα, όταν εσύ δεν έχεις.

Μην κάνεις ριάλιτι τη ζωή του μαζί σου, ή αν την κάνεις, βάλε και μια φωτογραφία ή ένα βιντεάκι τις ώρες που εσύ είσαι στη δουλειά ή διασκεδάζεις και αυτό πρέπει να διαχειριστεί τη μοναξιά του.

Μην κάνεις ριάλιτι τον θάνατό του και το βγάζεις στόρι στα social media.

Αν ήταν μάνα σου, πατέρας σου, γυναίκα σου, παιδί σου,μέλος της οικογένειας δηλαδή, χωρίς εισαγωγικά αλλά ουσιαστικά, σίγουρα δεν θα το έκανες.

Ο αληθινός πόνος δεν βγαίνει στα μανταλάκια.

Είναι και το άλλο.

Αν το δύστυχο το ζωντανό αρρωστήσει, συνήθως δεν έχει ασφαλιστεί για τα γεράματά του με ένα ποσό για αρρώστιες, εγχειρήσεις κ.λπ. Πόσα τέτοια «μέλη της οικογένειας» βλέπουμε καθημερινά σε αγγελίες να δίνονται, γιατί οι ιδιοκτήτες τους δεν έχουν πια χρόνο για αυτά ή οι νέοι σύντροφοί τους δεν τα θέλουν; Στην καλύτερη περίπτωση, όταν αρρωστήσουν ή γεράσουν (ή και τα δύο μαζί), η λύση είναι η ευθανασία και η αντικατάστασή τους με ένα άλλο μικρότερο και υγιές.

Όπως ακριβώς όταν παλιώσει ένα κινητό, αγοράζουμε κάποιο άλλο.

Σήμερα, ο χρόνος που ασχολείται ο μέσος άνθρωπος με το κινητό του είναι μεγαλύτερος από αυτόν που αφιερώνει σε ένα ζώο συντροφιάς.

Είναι, δηλαδή, στην ουσία και το κινητό ένα «μέλος της οικογένειας». Όσο για την ευθανασία και τη δημοσιότητα που παίρνει αρκετές φορές, με παράλληλη δημόσια έκθεση των συναισθημάτων, φανταστείτε αυτό που έγραψα πιο πάνω: να πεθαίνει ένα πραγματικό μέλος της οικογένειας, να τραβάς φωτογραφίες και βίντεο πάνω από το νεκροκρέβατο και στο τέλος να δίνεις εντολή για ευθανασία «για να μην υποφέρει». Να έχεις τη γυναίκα σου στο κρεβάτι άρρωστη, να κάνεις στόρι την αρρώστια της και τον πόνο της, να της κάνεις ευθανασία για να μην υποφέρει και λίγο μετά –ή ακόμα και πριν– να φέρνεις μια πιο νέα και όμορφη μέσα στο σπίτι.

Το κάνεις; ¨Όχι φυσικά, γιατί ακόμα και αν θα το ήθελες θα είχες να αντιμετωπίσεις τη χλεύη του κόσμου.

Όχι λοιπόν, δεν το αγαπάς το ζώο, όπως λες και δεν το θεωρείς πραγματικά μέλος της οικογένειας.

Στο εξωτερικό, μία από τις πιο συγκινητικές και γνωστές τάσεις των τελευταίων ετών γύρω από αυτό το θέμα δεν αφορά μόνο μία μεμονωμένη ιστορία, αλλά ένα ολόκληρο κίνημα που έχει αποκτήσει τεράστια δυναμική: το "Pet Hospice" ή "Pawspice" (που θα το λέγαμε στην Ελλάδα "Παρηγορητική Φροντίδα Ζώων"). Πολλοί κηδεμόνες ζώων, όταν μαθαίνουν ότι το κατοικίδιό τους πάσχει από ανίατη ασθένεια ή βρίσκεται σε ακραίο γήρας, αρνούνται να επιλέξουν την προληπτική ευθανασία.

Αντίθετα, επιλέγουν να το συνοδεύσουν μέχρι την τελευταία του αναπνοή με φυσικό τρόπο ή να καθυστερήσουν την ευθανασία μέχρι την απόλυτη, τελική στιγμή, εστιάζοντας αποκλειστικά στην ανακούφιση από τον πόνο (palliative care). Άλλωστε, σήμερα υπάρχουν φαρμακευτικές αγωγές που παρατείνουν τη ζωή των ζώων χωρίς να πονάνε. «Ναι, αλλά κοστίζουν», θα πει κάποιος, σε χρήμα, σε χρόνο, σε ψυχική υγεία.

Όταν το αγόρασες μικρό, όμως, πήρες όλο το πακέτο μαζί: και τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές, τις χαρές αλλά και τις λύπες που θα σου δώσει.

Το γατάκι σου ή το σκυλάκι σου δεν σου ζήτησε ποτέ να του υποσχεθείς ότι θα ζεί αιώνια.

Ούτε μπορούσες να το κάνεις . Εκείνο που μπορούσες να του υποσχεθείς ήταν ότι δεν θα το εγκαταλείψεις όταν πάψει να είναι μικρό, όμορφο, υγιές και να σε διασκεδάζει.

Ότι θα είσαι εκεί όταν θα χρειάζεται φάρμακα αντί για παιχνίδια, φροντίδα αντί για φωτογραφίες και την παρουσία σου αντί για μπράβο και χειροκροτήματα.

Το γατάκι σου ή το σκυλάκι σου αξίζει την κάθε επιπλέον μέρα που ζει γιατί στην έχει προπληρώσει όλα αυτά τα χρόνια.

Το πραγματικό μέτρο της αγάπης σου δεν είναι πόσο όμορφα παρουσιάζεις τη ζωή του μαζί σου στους άλλους.

Είναι όσα είσαι διατεθειμένος να κάνεις γι' αυτό όταν δεν σε βλέπει πια κανείς. Υ.Γ. Η ευθύνη μιας ζωής ,είτε πρόκειται για παιδί είτε πρόκειται ζώο δεν είναι εμπορικό συμβόλαιο.

Είναι όρκος χωρίς όρους.

Δεν υπογράφεις μόνο για τις λιακάδες, απαιτώντας εξαίρεση στις καταιγίδες.

Δεν υπάρχουν «ψιλά γράμματα» που να λένε «εφόσον με βολεύει» ή «εφόσον είναι υγιές». Δεν ορίζεις ημερομηνία λήξης, δεν προβλέπεις ρήτρα αντικατάστασης.

Δεσμεύεσαι για όσο ζει.

Και αυτό το «για όσο ζει», δεν το αποφασίζεις εσύ κοιτώντας το ρολόι της δικής σου άνεσης.

Το μόνο που δικαιούσαι να βάλεις στη ζυγαριά εκείνες τις δύσκολες ώρες, είναι η αξιοπρέπεια του πλάσματος που κρέμεται από σένα.

Ποτέ η δική σου βολή.

Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες και λόγια του αέρα.

Και τα λόγια δεν ταΐζουν, δεν ανακουφίζουν τον πόνο, δεν κρατάνε συντροφιά στο τέλος.

Ας τα σκεφτόμασταν όλα αυτά στο «πριν». Γιατί όταν το «πριν» χαθεί ανεπιστρεπτί, τον λογαριασμό για το δικό μας λάθος δεν τον πληρώνουμε ποτέ εμείς. Τον πληρώνει μια ψυχή που το μόνο της λάθος ήταν ότι μας εμπιστεύτηκε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους