Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σκόνη και τα θρύψαλα της πολιτικής Μερικές φορές στην πολιτική, ένα γεγονός, το οποίο μικροσκοπικά εξεταζόμενο θεωρείται αρνητικό από ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών, στη μακροσκοπική του εξέταση αναδεικνύει τις πολλές θετικές πλευρές του, έτσι ώστε να ανατρέπεται η προηγούμενη εικόνα.

Και είναι λογικό να συμβαίνει αυτό.

Σε μια εν εξελίξει κατάσταση δεν έχουμε δει ξεδιπλωμένες όλες τις πτυχές της και η ματιά μας δεν είναι καθαρή, καθώς η σκόνη δεν έχει κατακαθίσει ακόμη.

Συνεπώς, η οποιαδήποτε αξιολόγηση είναι προσωρινή και υπόκειται σε επανεκτίμηση ή και σε αναθεώρηση.

Δύο κλασικά παραδείγματα.

Η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έφερε, κατά γενική ομολογία, το τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο.

Για πολλούς ήταν και αχρείαστο.

Οι συνέπειές του ήταν γνωστές και αποτιμήθηκαν αρνητικά από τους πολίτες, όπως φάνηκε στις εκλογές του 2019.

Αυτή είναι η αρνητική μικροσκοπική προσέγγιση.

Αν δούμε τη μεγάλη εικόνα, το δάσος, θα επαναξιολογήσουμε την κατάσταση.

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ απομυθοποίησε όλα τα ιδεολογήματα της Αριστεράς.

Οράματα και ιστορικά απωθημένα δεκαετιών κατέρρευσαν μέσα σε 54 μήνες.

Αποδείχθηκε ότι η κυβερνώσα Αριστερά, για να είναι κυβερνώσα, έπρεπε να πάψει να είναι Αριστερά.

Αυτό το γεγονός αναμφίβολα λειτούργησε υπέρ της ευστάθειας του πολιτικού μας συστήματος, καθώς μειώθηκαν οι αποστάσεις μεταξύ των κομμάτων τα οποία αποτελούν τους πυλώνες του.

Το rebranding του Αλέξη Τσίπρα αυτό το νόημα είχε.

Την αναζήτηση μιας νέας πορείας, με δεδομένο ότι η παλιά είχε φθαρεί.

Η σύλληψη είναι σωστή, κάτι που δεν αναιρείται λόγω των προβλημάτων που παρατηρούνται κατά την εφαρμογή της.

Το δεύτερο παράδειγμα αναφέρεται στη Μαρία Καρυστιανού.

Ξεκίνησε ως η «μητέρα των Τεμπών» η οποία έφερε τη ρομφαία της κάθαρσης.

Ετσι ήταν καταγεγραμμένη στη συνείδηση της πλειονότητας των πολιτών.

Με αυτή την παράσταση οδήγησε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο κόσμο –την ίδια ώρα και την ίδια ημέρα σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας– στις πλατείες και στους δρόμους ζητώντας «δικαιοσύνη». Ομως, για ένα άλλο μέρος των πολιτών, όλη αυτή η κινητοποίηση, όλο αυτό το σκηνικό της οργής, στηριζόταν σε μια εξαπάτηση.

Σε αυτή του παράνομου εύφλεκτου υλικού, το οποίο ήταν και η αιτία της «συγκάλυψης». Οσα τεκμήρια και να προσκόμιζαν που να αποδείκνυαν την εξαπάτηση έπεφταν σε ώτα μη ακουόντων.

Αυτή η κατάσταση άλλαξε άρδην, όταν η πρωθιέρεια του δράματος αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική.

Από πονεμένη μητέρα, αίφνης μετατράπηκε σε πολιτική αντίπαλο.

Το δίχτυ προστασίας της καταστράφηκε και, μέσα στη δίνη της πολιτικής αντιπαράθεσης, και η τραγωδία των Τεμπών έχασε το πολιτικό βεληνεκές της.

Σήμερα, ουδείς πλέον μιλάει για ξυλόλια και χαμένα βαγόνια και το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού κινείται στα πολύ χαμηλά.

Κάτι τέτοια γεγονότα διαψεύδουν το γνωμικό «Από τη ζημία κέρδος δεν βγαίνει». Ενίοτε βγαίνει. Αρκεί να περιμένουμε να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός τους. ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ 17/10/2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους