Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι που με πνίγει: η μεγαλύτερη νίκη του Μητσοτάκη είναι η κοινωνία των μειωμένων προσδοκιών.

Δεν έχει νόημα να περιγράψω τον μηχανισμό της επταετίας, θα μιλήσω μόνο για το αποτέλεσμα: όλοι αγανακτούν για την ακρίβεια, για το πετρέλαιο θέρμανσης, για το κόστος ζωής, τα ενοίκια, για το γιατί χρειάζεσαι 2,5 δουλειές για να καλύπτεις μόνο τα βασικά. Προφανώς.

Μόνο που μια ολόκληρη κοινωνία έχει εκπαιδευτεί, αντί να διεκδικεί αυτά που της αντιστοιχούν, να αναμένει τα "επιδόματα" και τις νέες ρυθμίσεις που θα ανακοινώσει η κυβέρνηση για να δει αν είναι μέσα! Λες και είμαστε όλοι στη σύνταξη και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρακαλάμε τους βουλευτές να μεσιτεύσουν στον Πρωθυπουργό να δώσει κάνα ψίχουλο.

Για να γίνει ακόμη πιο κατανοητό, το χαρακτηριστικό είναι: με το που πει οποιοσδήποτε "πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί", πέφτουν όλοι Υπουργοί, ΜΜΕ, Στουρνάρας και φωνάζουν "Τιναυτά; Από πού θα βρείτε τα λεφτά; Θέλετε να χρεοκοπήσει η χώρα;". Όταν όμως βγαίνει ο Μητσοστάκης και εξαγγέλλει κι άλλα επιδόματα, με βάση το σε ποιες κατηγορίες χάνει ψήφους, ειναι όλα ΟΚ. Το να έχουμε νοσοκομεία στην περιφέρεια είναι ουτοπικό, το να σου δίνουν 10.000 ευρώ για μετεγκατάσταση στην Κοζάνη, είναι μεγάλη πολιτική.

Το να πληστειριάζονται σπίτια, ενώ δίνουμε δισ σε εξοπλισμούς (και μίζες βεβαίως) είναι "υπεύθυνη πολιτική". Κι αντί να τους ρίχνεις δυο ροχάλες, κοιτάς να δεις αν σε συμφέρει το όποιο μέτρο ή πώς θα χωθείς κι εσύ.

Αυτο λέγεται διάρρηξη του κοινωνικού ιστού και αποπολιτικοποίηση (το να μην σκέφτεσαι τους όρους της ζωής μας ως κάτι πολιτικό είναι η πραγματική αποπολιτικοποίηση -και όχι βέβαια το τικτοκ) είναι πολύ πιο σοβαρό από το αν είναι γελοία η αντιπολίτευση.

Γιατί με αυτή τη διάρρηξη (συν τις εξαγορές, γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κάποιος την κατάσταση πχ στην ΓΣΕΕ;) δεν μπορεί να συγκροτηθεί ούτε κοινωνική αντιπολίτευση.

Δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση.

Χτες σκεφτόμουν να εικονογραφήσω την ανάρτηση με ένα από τα αγγεία από την αρχαία αγορά της Αθήνας που είχαν την επιγραφή ΔΕ, που σημαίνει ΔΕμόσιον, δηλαδή περιουσία της πόλης.

Γιατί θυμίζει ότι πάντοτε το διακυβευόμενο ήταν το τι κάνει η πόλη και για ποιων την ευημερία το κάνει.

Τελικά οι σκηνές από την Γαλλία εικονογραφούν πολύ καλύτερα αυτό που θέλω να πω για το τι διακυβεύεται και τι πρέπει να γίνει.

Δεν είναι μόνο στη χώρα μας, αλλά ΔΕμόσιον είναι μόνο ό,τι διεκδικούμε ως ΔΕμόσιον.

Ως κοινή περιουσία, ως τρόπο που θέλουμε να ζούμε και να οργανώνουμε την κοινωνία μας.

Όταν αυτό χάνεται ως διεκδίκηση, τότε ζούμε στη χώρα της Μητσοτάκης ΑΕ και κυνηγάμε τα σκάνδαλα του δημόσιου χρήματος το ένα πίσω από το άλλο, χωρις ορατή διέξοδο.

Η επανανοηματοδότηση των αγαλμάτων και των συμβόλων από τους νέους sans culottes στη Γαλλία μας θυμίζει τη δύναμη των συμβόλων.

Μας θυμίζει και την υποχρέωση να τα διεκδικήσουμε ξανά. Και ένα κείμενο για το τι συμβαίνει στη Γαλλία https://www.in.gr/2026/10/18/apopsi/gallia-o-makron-espeire-anemous-kai-tora-therizei-thyelles/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους