Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν τα πρωτοβρόχια ψιθυρίζουν στις στέγες της πόλης και το χρυσάφι των φθινοπωρινών φύλλων στρώνει τους δρόμους, το θέατρο ανοίγει διάπλατα τη ζεστή του αγκαλιά.

Το φθινόπωρο δεν είναι απλώς μια αλλαγή της εποχής· είναι η σιωπηλή επιστροφή στο καταφύγιο της ψυχής, εκεί όπου η σκοτεινή αίθουσα περιμένει να γεμίσει από φως.

Υπάρχει μια ιερή τελετουργία σε αυτή την εποχή.

Η μυρωδιά της βροχής έξω συναντά το άρωμα του παλιού ξύλου και του κόκκινου βελούδου μέσα.

Ο αέρας που παγώνει στους δρόμους υποχωρεί μπροστά στη ζεστασιά των προβολέων της θεατρικής σκηνής.

Κι ύστερα, η στιγμή της απόλυτης σιωπής: τα φώτα σβήνουν, η αυλαία ανασαίνει, κι ένας ολόκληρος κόσμος γεννιέται μπροστά στα μάτια μας.

Το φθινόπωρο, η μελαγχολία γαληνεύει και γίνεται τέχνη.

Οι λέξεις των ποιητών αποκτούν πιο βαθύ αντίλαλο, οι ψίθυροι των ηρώων αγγίζουν τη σκόνη που αιωρείται στο φως, κι η συγκίνηση γίνεται το κοινό μας ένδυμα.

Στη σκηνή, η ανθρώπινη αλήθεια γυμνώνεται, θυμίζοντάς μας πως όσο κι αν σκοτεινιάζει ο κόσμος έξω, η φλόγα της δημιουργίας μπορεί να κρατήσει την ψυχή μας ζεστή.

Το φθινόπωρο στο θέατρο είναι μια υπόσχεση· ένα ραντεβού με το όνειρο, την ώρα που η φύση ησυχάζει κι η τέχνη αρχίζει να τραγουδά. Τραγούδια για ανθρώπους καθαρούς και διάφανους. Λεονάρντο Θίμο Σκηνοθέτης, Θεατροπαιδαγωγός, Ηθοποιός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους