Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορεί να είμαστε, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά ο Χριστός, δυστυχώς, παραμένει, για πολλούς, ο μεγάλος Άγνωστος.

Ένας λόγος καρδιάς, προβληματισμού, και πνευματικής αφύπνισης.

Αγαπητοί μου αδελφοί, Υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια, που πολλές φορές, φοβόμαστε να παραδεχθούμε.

Μπορεί να γεννηθήκαμε, μέσα στην Ορθόδοξη πίστη, να βαπτιστήκαμε, στο όνομα της Αγίας Τριάδος, να μεγαλώσαμε με εικόνες, καντήλια, εκκλησίες, και παραδόσεις, αλλά να μην έχουμε γνωρίσει, πραγματικά τον Χριστό.

Μπορεί, να γνωρίζουμε τις γιορτές Του, αλλά να αγνοούμε, το θέλημά Του.

Να προσκυνούμε την εικόνα Του, αλλά να μη βλέπουμε το πρόσωπό Του, στον πονεμένο συνάνθρωπό μας.

Να ανάβουμε, ένα κερί μπροστά Του, αλλά να αφήνουμε, την καρδιά μας σκοτεινή, από εγωισμό, θυμό, ζήλια και κατάκριση.

Μπορεί, να μιλάμε για τον Χριστό, αλλά να μη μιλάμε ποτέ, με τον Χριστό.

Και αυτή, αδελφοί μου, είναι ίσως, μία από τις μεγαλύτερες πνευματικές τραγωδίες, της εποχής μας.

Να έχουμε, τον Χριστό στα χείλη μας, αλλά να απουσιάζει, από την καθημερινή μας ζωή.

Να ομολογούμε, ότι είμαστε Ορθόδοξοι, αλλά να δυσκολευόμαστε, να συγχωρήσουμε.

Να κάνουμε τον σταυρό μας, αλλά να μη σηκώνουμε με υπομονή, τον δικό μας σταυρό.

Να ακούμε το Ευαγγέλιο, αλλά να μη γίνεται, ο λόγος του Θεού τρόπος ζωής.

Και όμως, ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο, για να μας προσφέρει, απλώς μια θρησκευτική ταυτότητα.

Δεν σταυρώθηκε, για να μας δώσει, μόνο όμορφα έθιμα, και παραδόσεις.

Δεν αναστήθηκε, για να Τον θυμόμαστε, μονάχα τα Χριστούγεννα, και το Πάσχα.

Ήρθε, για να μας σώσει.

Ήρθε, για να μας αλλάξει.

Ήρθε, για να κατοικήσει μέσα στην καρδιά μας.

Ο ίδιος μας λέει: Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν. (Ιωάν. 17,3). Η αιώνια ζωή, λοιπόν, δεν είναι απλώς, να γνωρίζουμε, ότι υπάρχει Θεός.

Είναι να Τον γνωρίζουμε προσωπικά, να Τον αγαπούμε, να Τον εμπιστευόμαστε, και να ζούμε ενωμένοι μαζί Του.

Αλήθεια, αγαπητοί μου, πόσοι από εμάς, ανοίγουμε το Ιερό Ευαγγέλιο, για να ακούσουμε, τι θέλει να μας πει ο Χριστός; Πόσοι γονατίζουμε στο εικονοστάσι μας, όχι μόνο για να Του ζητήσουμε κάτι, αλλά για να Του πούμε, ένα απλό: Σ' αγαπώ, Κύριέ μου; Πόσοι Τον αναζητούμε, μέσα στη Θεία Λειτουργία, στην εξομολόγηση, στη Θεία Κοινωνία, στη σιωπηλή προσευχή, στην αγάπη προς τον αδελφό μας; Πολλές φορές, αναζητούμε τον Χριστό, μόνο όταν έρθει, μια μεγάλη δοκιμασία.

Όταν αρρωστήσουμε, όταν χάσουμε έναν αγαπημένο μας άνθρωπο, όταν κλονιστεί η οικογένειά μας, όταν βρεθούμε μπροστά σε ένα αδιέξοδο. Και Εκείνος, με την απέραντη αγάπη Του, μας δέχεται.

Δεν μας λέει: Γιατί με ξέχασες τόσα χρόνια; Δεν μας κλείνει την πόρτα, επειδή αμαρτήσαμε.

Δεν μας απορρίπτει, επειδή απομακρυνθήκαμε.

Στέκεται με υπομονή, έξω από την πόρτα της καρδιάς μας, και χτυπά.

Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω. (Αποκ. 3,20). Τι συγκλονιστικό! Ο Παντοδύναμος Θεός, δεν παραβιάζει την ελευθερία μας.

Περιμένει να Του ανοίξουμε.

Και εμείς; Πόσες φορές, Του αφήνουμε την πόρτα κλειστή, επειδή είμαστε απασχολημένοι, με τα πρόσκαιρα, και τα ασήμαντα; Αδελφοί μου, Δεν αρκεί, να έχουμε μια εικόνα του Χριστού, στον τοίχο του σπιτιού μας.

Χρειάζεται, να έχουμε, την παρουσία Του μέσα στην οικογένειά μας.

Δεν αρκεί να διδάσκουμε στα παιδιά μας, να κάνουν τον σταυρό τους.

Χρειάζεται, να τους δείχνουμε, με το παράδειγμά μας, τι σημαίνει αγάπη, ταπείνωση, συγχώρηση, και πίστη.

Δεν αρκεί, να πηγαίνουμε στην Εκκλησία από συνήθεια.

Χρειάζεται, να συμμετέχουμε, στη λατρευτική ζωή, με μετάνοια, προσευχή, και λαχτάρα, για κοινωνία με τον Θεό.

Και δεν αρκεί, να ονομαζόμαστε Χριστιανοί.

Χρειάζεται, να αγωνιζόμαστε καθημερινά, να γινόμαστε, άνθρωποι του Χριστού.

Αυτό δεν σημαίνει, ότι θα είμαστε αναμάρτητοι.

Σημαίνει, ότι κάθε φορά που πέφτουμε, θα σηκωνόμαστε.

Ότι θα αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, θα ζητούμε συγχώρηση, και θα αρχίζουμε, πάλι τον πνευματικό μας αγώνα.

Ο πραγματικός Χριστιανός, δεν είναι εκείνος, που καυχιέται, ότι γνωρίζει τον Θεό.

Είναι εκείνος, που ταπεινώνεται μπροστά Του, και αγωνίζεται, να εφαρμόσει το θέλημά Του.

Είναι εκείνος, που προσπαθεί, να μη πληγώνει, να μην κατακρίνει, να μην εκδικείται.

Είναι εκείνος, που θα μοιραστεί, το ψωμί του με τον πεινασμένο, θα σκύψει στον άρρωστο, θα παρηγορήσει τον μοναχικό, θα συγχωρήσει εκείνον, που τον αδίκησε.

Γιατί ο Χριστός, δεν είναι μια μακρινή μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός, είναι ζωντανός.

Είναι παρών.

Είναι ο Σωτήρας μας, ο Φίλος μας, ο Πατέρας της αγάπης μας, κατά τη θεότητά Του, ο Κύριος και Θεός μας.

Και ίσως, το μεγαλύτερο θαύμα, που μπορούμε να ζήσουμε, δεν είναι να δούμε, κάτι υπερφυσικό με τα μάτια μας, αλλά να αλλάξει η καρδιά μας.

Να γίνει, ο σκληρός άνθρωπος, πράος.

Ο εγωιστής, ταπεινός.

Ο θυμωμένος, ειρηνικός.

Ο απελπισμένος άνθρωπος, γεμάτος ελπίδα.

Ο άνθρωπος, που μισούσε, να αρχίσει να αγαπά.

Αυτό είναι το θαύμα, της γνωριμίας με τον Χριστό.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, σήμερα, με ειλικρίνεια: Γνωρίζω, πραγματικά τον Χριστό, ή απλώς γνωρίζω, κάποια πράγματα γι' Αυτόν; Τον αγαπώ, ή απλώς Τον θυμάμαι, όταν Τον χρειάζομαι; Τον έχω κάνει, κέντρο της ζωής μου, ή Του έχω αφήσει, μια μικρή θέση, ανάμεσα στις πολλές ασχολίες μου; Αγαπητοί μου, Ο Χριστός, δεν ζητά από εμάς, μια τέλεια ζωή, για να μας αγαπήσει.

Μας αγαπά ήδη, μέσα στην αδυναμία, και στην αμαρτωλότητά μας.

Ζητά όμως, μια καρδιά, που να θέλει να μετανοήσει, να Τον αναζητήσει, και να βαδίσει, κοντά Του.

Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, τον Χριστό να παραμένει, ο μεγάλος Άγνωστος, μέσα στη δική μας ζωή. Ας Τον γνωρίσουμε, μέσα από το Ευαγγέλιο. Ας Τον συναντήσουμε, μέσα στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Ας Τον αναγνωρίσουμε, στα πρόσωπα των αδελφών μας. Ας Του μιλήσουμε, με την απλότητα, ενός μικρού παιδιού.

Και ας Του πούμε, από τα βάθη της ψυχής μας: Κύριέ μου Ιησού Χριστέ, τόσα χρόνια, ίσως Σε γνώριζα, μόνο με το όνομα.

Τώρα θέλω, να Σε γνωρίσω, με την καρδιά μου.

Μη με αφήσεις, να ζήσω μακριά Σου.

Φώτισε τον νου μου, μαλάκωσε την καρδιά μου, συγχώρησε τα σφάλματά μου, και δίδαξέ με να αγαπώ, όπως Εσύ αγαπάς.

Γιατί το μεγαλύτερο δυστύχημα, δεν είναι να μη γνωρίζει, ο κόσμος το όνομά μας.

Είναι να περάσουμε, ολόκληρη τη ζωή μας, χωρίς να γνωρίσουμε, αληθινά Εκείνον, που μας αγάπησε μέχρι Σταυρού.

Και η μεγαλύτερη ευλογία είναι, όταν έρθει η ώρα να κλείσουμε τα μάτια μας, σ' αυτόν τον κόσμο, να μπορούμε να πούμε, με ειρήνη: Χριστέ μου, δεν ήσουν ένας ξένος, στη ζωή μου.

Ήσουν το φως μου, η παρηγοριά μου, η ελπίδα μου, η ζωή μου, και η σωτηρία μου. Αμήν. Με πατρική αγάπη και εν Χριστώ ευχές, Πηγη: π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους