Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με τη ζωή ή το θάνατο; (Αιρετικά) Το πένθος μας τραβά προς τα πίσω και σκεφτόμαστε πάντα τους απαρηγόρητους, καθώς δεν έχουμε τίποτα ουσιαστικό να πούμε και τα πράγματα δεν διορθώνονται, όσα στεφάνια και να καταθέσουμε, όσα και να ψελλίσουμε στην απόγνωσή μας.

Δεν υπάρχει παρηγοριά και γι’ αυτό αισθανόμαστε τέτοιες ώρες λίγοι και αδύνατοι.

Ποιους αβόλευτους και πληγωμένους να γλυκάνουμε με τη δικά μας βολέματα και σε ποια φιλοσοφία στήριξης να προστρέξουμε; «Την οργή των νεκρών να φοβάστε και των βράχων τ’ αγάλματα» έγραψε ο Ελύτης για τους φονιάδες της Γερμανίας στο «Άξιον Εστί». Δεν οργίζονται οι νεκροί, οι ζωντανοί είναι που με τα πάθη τους φέρνουν τη λογική στο παράλογο.

Ο φίλος μου ο Θανάσης μας έδωσε ένα κείμενο της Τζούλια Κρίστεβα με θέμα την Ευρώπη που πρέπει να μιλήσει για τον εαυτό τους στο ψυχαναλυτικό κρεβάτι. «Όμως η Ευρώπη δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά με την ιστορία της.

Και δεν σκέφτομαι μόνον το ζήτημα του Ολοκαυτώματος.

Σκέφτομαι την Ιερά Εξέταση, τα πογκρόμ, την αποικιοκρατία, την ανδροκρατική αλαζονεία ή τους πολέμους που υπήρξαν καταστροφικοί για την ήπειρο και εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο.

Όσο αυτή η κρυφή σκιά δεν διερευνάται και δεν υποβάλλεται σε κριτική, η Ευρώπη δεν θα κινηθεί προς τα εμπρός, αλλά θα είναι καταδικασμένη ακόμη και να οπισθοδρομεί». Πολλά ισχύουν και για τη χώρα μας που πρέπει να ψυχαναλυθεί επειγόντως, αλλιώς θα πάμε στα ακόμα πιο δύσκολα.

Οι νεκροί έχουν ένα τόπο συνάντησης αφού περάσουν τον Αχέροντα.

Συναντιούνται στη χώρα του Άδη ο Καπελώνης με το Φουντούλη και το Φύσσα και άλλους αδικοχαμένους πολλούς.

Εκεί μιλούν και βγάζουν πορίσματα για την κατάσταση εδώ, αλλά δεν έχουν τρόπους να τα στείλουν με την τεχνολογία των ζωντανών και δεν βρήκαν ακόμα κάποιο άλλο αποτελεσματικό μέσον ώστε να τους ακούσουμε.

Θα πρέπει λοιπόν να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει με όσο γίνεται πιο γόνιμο τρόπο, ώστε να δούμε σε ποια συμπεράσματα καταλήγουν οι αθώοι εκείνοι που έφυγαν απροσδόκητα χτυπημένοι από φονιάδες παράλογους. «Ζήτω ο θάνατος» φώναζαν στην Ισπανία οι στρατιώτες του Φράνκο. Τα Νταχάου και τα Άουσβιτς, μνημεία του θανάτου, δεν ξεπερνιούνται εύκολα και μάλλον πρέπει να αποφασίσουμε αν είμαστε με τη ζωή ή το θάνατο.

Αν διαλέξουμε να πάμε με το μέρος της ζωής και σηκώσουμε τη δική της σημαία, τότε πρέπει να βάλουμε νερό στο κρασί μας γιατί το πολύ οινόπνευμα δηλητηριάζει και συχνά σκοτώνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους