Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Η πλαγιά στην Κούλουρη" είναι ο καθρέφτης της ψυχής του Πολυχρόνη Λεμπέση Στα τελευταία, ταραχώδη χρόνια της ζωής του, ο Πολυχρόνης Λεμπέσης πραγματοποιεί έναν εντυπωσιακό καλλιτεχνικό διασκελισμό, διαφοροποιώντας αισθητά τη γραφή του.

Μακριά από εσωτερικές βεβαιότητες και τη συμβατικότητα μιας τέχνης που κινδυνεύει να γίνει συνήθεια, ο ζωγράφος αφήνεται στην «περήφανη αυθάδεια του ενστίκτου» και εξελίσσεται μέχρι το τέλος.

Αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της ώριμης και ανήσυχης περιόδου αποτελεί το έργο «Πλαγιά στην Κούλουρη» (λάδι σε ξύλο), το οποίο συμπυκνώνει το αποκορύφωμα της τοπιογραφικής του κατάθεσης.

Στον πίνακα αυτόν, ο Λεμπέσης απαλλάσσεται από κάθε διάθεση διδακτισμού, φιλολογικής φόρτισης ή ανάγκης να αρέσει.

Αποτυπώνει μια μουντή μέρα με απόλυτη αυθεντικότητα: χωρίς προσχέδιο, αφήνοντας να κυριαρχήσει μόνο το καθαρό συναίσθημα.

Ένα συναίσθημα υπερβατικό, που μορφοποιείται στην ένταση του ανέμου, ο οποίος μοιάζει να πολιορκεί το βουνό από κάθε σημείο του ορίζοντα.

Χρησιμοποιώντας γήινους, χωμάτινους χρωματισμούς και διαβαθμίσεις της ώχρας, ο καλλιτέχνης μετατρέπει την πλαγιά της Σαλαμίνας σε έναν προσωπικό Γολγοθά ή σε ένα εσωτερικό «Όρος Θαβώρ». Στην ανηφορική αυτή διαδρομή, η λύτρωση υπονοείται στην κορυφή μέσα από διαφοροποιημένους χρωματικούς τόνους.

Η απουσία ανθρώπων ή ζώων υπογραμμίζει την ερήμωση της ζωής του, αφήνοντας το απέριττο τοπίο να σταθεί ως ο μοναδικός, υπερλογικός συνομιλητής του.

Με νεωτεριστική διάθεση, ο Λεμπέσης «ζουμάρει» στο θέμα του σαν κινηματογραφιστής, φέρνοντας το βουνό σε πρώτο πλάνο και μετατρέποντας τον τόπο από απλό φόντο σε αυτόνομο υποκείμενο—μια πρωτοποριακή στάση για την ελληνική τοπιογραφία της εποχής.

Η εσωτερική αυτή συνομιλία με το τοπίο ανακαλεί αθέλητα τη σχέση του Σεζάν με το όρος Sainte-Victoire, καθώς και οι δύο δημιουργοί μοιράζονται μια κοινή, σχεδόν θρησκευτική αφετηρία.

Όπως σημειώνει και ο Καβάφης στον Δαρείο: «όμως μες σ’ όλη του την ταραχή και το κακό / επίμονα κ’ η ποιητική ιδέα πάει κ’ έρχεται». Η «Πλαγιά στην Κούλουρη» επιβεβαιώνει ότι η αληθινή πρωτοπορία συχνά αναδύεται μέσα από τον ανθρώπινο πόνο, μετατρέποντας την απομόνωση σε διαχρονική τέχνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους