Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όσον αφορά τον Μελιγαλά, οι Γερμανοί είχαν αποχωρήσει ήδη από τις 4 Σεπτεμβρίου.

Η κωμόπολη, με περίπου 2.500 κατοίκους, αποτελούσε ισχυρό προπύργιο των Ταγμάτων Ασφαλείας και χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, χώρος βασανιστηρίων και τόπος εκτελέσεων.

Σύμφωνα μάλιστα με τις μετριοπαθείς εκτιμήσεις του βρετανού ιστορικού Mark Mazauer, οι ταγματασφαλίτες ήταν υπεύθυνοι για πάνω από 1.500 δολοφονίες στους νομούς Μεσσηνίας και Λακωνίας.

Την παραμονή της μάχης λοιπόν, είχαν συγκεντρωθεί στον Μελιγαλά περίπου 1.000 ένοπλοι.

Μαζί τους κατέφυγαν και χιλιάδες άμαχοι από τη Μεσσηνία και τη Λακωνία.

Μαρτυρίες ανεβάζουν τους πολιορκημένους συνολικά στις 7.000-10.000, ανάμεσά τους συγγενείς των ταγματασφαλιτών και συνεργάτες των δυνάμεων κατοχής.

Μάλιστα ο ‘’εθνικόφρων’’ Θεοδωρόπουλος, αδερφός θύματος του Μελιγαλά, μέλος του συλλόγου θυμάτων Μελιγαλά και συγγραφέας του βιβλίου τους, αναφέρει πως την παραμονή της μάχης, στον Μελιγαλά βρίσκονταν 4.500 γυναικόπαιδα! Παράλληλα, περίπου 300 φιλοεαμίτες κρατούνταν στο Μπεζεστένι, ένας χώρο που λειτουργούσε ως πρόχειρο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Στις 13 Σεπτεμβρίου λοιπόν ξεκίνησε η μάχη του Μελιγαλά.

Οι αντίπαλες δυνάμεις ήταν αριθμητικά σχετικά ισοδύναμες, με περίπου 1.000 ταγματασφαλίτες και 1.200 ελασίτες, ενώ οι αντάρτες διέθεταν την υποστήριξη χιλιάδων χωρικών, που συνέρρεαν από τις γύρω περιοχές με αυτοσχέδιο οπλισμό.

Η μάχη διήρκησε μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου και ήταν απ’ τις σκληρότερες που πολέμησε ο ΕΛΑΣ στη Πελοπόννησο. Ο Μελιγαλάς ήταν ισχυρά οχυρωμένος με μάντρα ύψους 2 μέτρων, πολυβολεία και αυτοσχέδιο ναρκοπέδιο.

Μάλιστα, την πρώτη ημέρα της μάχης, τμήμα του ΕΛΑΣ έπεσε στις νάρκες και υποχώρησε, ενώ 17 τραυματίες αντάρτες εκτελέστηκαν με μαχαίρια από τους ταγματασφαλίτες.

Την 3η μέρα, ο ΕΛΑΣ εισήλθε στην πόλη παρά τις βαριές απώλειες που είχε υποστεί, οδηγώντας τους ταγματασφαλίτες στην παράδοση.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, ωστόσο, μέχρι και τις τελευταίες στιγμές πριν από την παράδοση, οι τελευταίοι εκτελούσαν φιλοεαμίτες ομήρους που κρατούνταν στο Μπεζεστένι.

Η μάχη του Μελιγαλά όμως δεν τελείωσε με την είσοδο του ΕΛΑΣ στην πόλη.

Δημιουργήθηκε κλίμα έντονης εκδίκησης, καθώς ο τοπικός πληθυσμός ζητούσε να τιμωρήσει τους ταγματασφαλίτες και τους συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει.

Η κατάληψη της πόλης, ύστερα από μεγάλες απώλειες του ΕΛΑΣ, όξυνε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Σε αντίθεση με την απελευθέρωση της Καλαμάτας λίγες ημέρες νωρίτερα, όπου οι βιαιοπραγίες είχαν ελάχιστα θύματα, ο Μελιγαλάς είχε αποκτήσει για τους κατοίκους της νότιας Πελοποννήσου τον συμβολισμό της προδοσίας, των βασανισμών και των εκτελέσεων. Και πλέον είχε έρθει η ώρα της εκδίκησης...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους