Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΟΝΑΧΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ (Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ) Σ’ ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι μόναζε μαζὶ μὲ τὴν ἡγουμένη καὶ ἡ ἀνιψιά της, πού ἦταν πανέμορφη σωματικὰ καὶ ἄμεμπτη ψυχικά.

Ὅλες οἱ ἀδελφὲς τὴ θαύμαζαν καὶ παραδειγματίζονταν ἀπὸ τὴν ἀγγελικὴ ἁγνότητά της ἄλλα καὶ τὴ σπάνια μετριοφροσύνη της.

Ὅταν κοιμήθηκε, τὴν κήδεψαν μὲ μεγαλοπρέπεια, βέβαιες πῶς ἡ καθαρὴ ψυχὴ της εἶχε ἀνέβει στὸν παράδεισο.

Ἡ ἡγουμένη, λυπημένη γιὰ τὴ στέρηση τῆς ἐνάρετης ἀνιψιᾶς της, ἀγρυπνοῦσε μὲ νηστεία καὶ προσευχή, παρακαλώντας τὸν Κύριο νὰ τῆς ἄποκαλυψει τὴν οὐράνια δόξα τῆς κεκοιμημένης ἀνάμεσα στὶς ἄλλες μακάριες παρθένες.

Καὶ κάποτε, περασμένα μεσάνυχτα, καθὼς προσευχόταν μέσα στὴν ἡσυχία τοῦ κελιοῦ της, ἄνοιξε ξαφνικὰ ἢ γῆ μπροστά της, κι ἀπὸ τὸ ρῆγμα, ποῦ δημιουργήθηκε, τινάχτηκε καυτὴ λάβα.

Ἔντρομη ἢ γερόντισσα, ἔριξε μιὰ ματιὰ στὴν ἄβυσσο, ποῦ ἔχασκε σχεδὸν κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της, καὶ εἶδε τὴν ἀνιψιὰ τῆς μέσα στὶς φλόγες τοῦ ἅδη. — Θεέ μου! ἀναφώνησε μὲ ἀπελπισία.

Ἐσένα βλέπω ἐκεῖ; — Ναί, ἀποκρίθηκε ἐκείνη, ἀναστενάζοντας μὲ πόνο. — Καὶ γιατί ἔγινε αὐτό; τὴ ρώτησε ἢ θεία της μὲ φωνὴ γεμάτη πικρία καὶ συμπόνια Ἤλπιζα νὰ σὲ δῶ στὴ δόξα τοῦ παραδείσου, στὴ χορεία τῶν ἀγγέλων, ἀνάμεσα στὶς ἄμεμπτες κόρες τοῦ Χριστοῦ, κι ἐσύ… Γιατί; Γιατί; Βαριαναστέναξε πάλι ἡ ἀνιψιά της καὶ ἀναφώνησε: — Συμφορὰ σ’ ἐμένα, τὴν ἄθλια! Ἐγὼ ἡ ἴδια εἶμαι ἡ αἰτία τοῦ αἰώνιου θανάτου μου μέσα σὲ τοῦτες τὶς φλόγες, πού διαρκῶς μὲ καταβροχθίζουν χωρὶς νὰ μὲ ἀφανίζουν.

Ἤθελες νὰ δεῖς πού βρίσκομαι, καὶ νὰ πού σοῦ τὸ ἀποκάλυψε ὁ Θεός! — Μὰ γιατί, τέλος πάντων, ἔγινε αὐτό; τὴν ξαναρώτησε κλαίγοντας ἡ ἡγουμένη. — Ἐπειδὴ δὲν ἤμουνα παρθένα ἄσπιλη σὰν ἄγγελος, ὅπως νομίζατε.

Δὲν μόλυνα, βέβαια, τὸ σῶμα μὲ σαρκικὸ ἅμαρτημα, ἀλλὰ οἱ λογισμοί μου, οἱ ἐπιθυμίες μου καὶ οἱ ἁμαρτωλὲς φαντασιώσεις μου μὲ ἔριξαν στὴ γέεννα.

Δὲν μπόρεσα νὰ διατηρήσω τὴν ψυχή μου ἀμόλυντη, ὅπως τὸ παρθενικὸ σῶμα μου, καὶ γι` αὐτὸ παραδόθηκα στὰ βασανιστήρια τοῦ ἅδη.

Ἀπὸ ἀπροσεξία, ἄφησα νὰ γεννηθεῖ καὶ νὰ στερεωθεῖ στὴν καρδιά μου μιὰ ἐμπαθὴς ἕλξη πρὸς ἕναν ὄμορφο νέο.

Ἔφερνα στὸν νοῦ μου τὴ μορφή του κι ἔνιωθα εὐχαρίστηση, ὅταν ἑνωνόμουν φανταστικὰ μαζί του.

Καταλάβαινα πώς αὐτὸ ἦταν ἁμαρτία, ἄλλα ντρεπόμουνα νὰ τὸ φανερώσω στὸν πνευματικὸ κατὰ τὴν Ἐξομολόγηση.

Καὶ νὰ ποιὰ εἶναι ἡ συνέπεια τῆς αἰσχρῆς ἱκανοποιήσεώς μου μὲ τοὺς ἀκάθαρτους λογισμοὺς καὶ τὶς ἀσελγεῖς φαντασιώσεις: Στὸ τέλος μου, οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μὲ ἀποστράφηκαν καὶ μὲ ἄφησαν στὰ χέρια τῶν δαιμόνων.

Ἔτσι, τώρα καίγομαι στὶς φλόγες τῆς γέεννας, καὶ θὰ φλέγομαι αἰώνια χωρὶς ποτὲ νὰ καῶ, καθὼς δὲν τελειώνει ὁ βασανισμὸς ἐκείνων ποὺ δὲν ἀξιώθηκαν ν’ ἀνέβουν στὸν οὐρανό! Ἀναστέναξε πάλι, ἡ δύστυχη, κι ἔτριξε τὰ δόντια της, πρὶν τὴν ἁρπάξει ἡ κοχλαστὴ λάβα καὶ τὴν ἐξαφανίσει ἀπὸ τὰ μάτια τῆς ἡγούμενης. https://agioreitika.net/2016/11/25 Σχόλιο: Όταν τιμωρούμεθα για τους ακάθαρτους λογισμούς μας αν και φαινόμαστε εξωτερικώς ευλαβείς και ενάρετοι (μοναχή ήταν η αναφερόμενη με ακριβή βίο), τι θα απολογηθούμε και τι κόλαση θα υποστούμε όταν πράττουμε και αυτές τις θανάσιμες πράξεις;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους